FreeCinema

Follow us

Οι καλύτερες ταινίες της σεζόν 2015 – 2016.

Οι 10 καλύτερες ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν 2015 – 2016, αποκλειστικώς φιλμ που διανεμήθηκαν στη χώρα μας, είναι εδώ. Μια λίστα που συζητιέται, ενίοτε προκαλεί και, αν μη τι άλλο, διαφέρει από την προβλεψιμότητα των «ιερών αγελάδων» και της «κουλτούρας» της ντόπιας κριτικής. Αυτός είναι ο ειλικρινής απολογισμός του Ηλία Φραγκούλη.

Είναι αυτή η μοναδική στιγμή του χρόνου στην οποία αποκαλύπτεται μια τρομακτική αλήθεια: υπάρχουν και ταινίες που μου αρέσουν! Ακολουθώντας, λοιπόν, την παράδοση της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας (και όχι τα αμερικανικά πρότυπα απολογισμού έτους), ιδού η λίστα με τα 10 σημαντικότερα κινηματογραφικά φιλμ που (διανεμήθηκαν στη χώρα μας και) επέλεξα από τη σεζόν η οποία μόλις τέλειωσε. Η σειρά αρίθμησης είναι πάντοτε αξιολογική. Η αντοχή τους στο πέρασμα του χρόνου θα τεσταριστεί με αναδρομικές επισκέψεις, δικές μου και δικές σας, στο μέλλον…

Να σημειωθεί ότι η χειρότερη ταινία της κινηματογραφικής σεζόν 2015 – 2016 ήταν η «Επιστροφή» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου. Για εκείνα τα 156 λεπτά οδύνης και ασημαντότητας στο σινεμά. Για τον ΝτιΚάπριο, την αρκούδα, τον… Ταρκόφσκι (!) και τον λήσταρχο Νταβέλη (#diplhs) που μετά τα φεστιβάλ πήρε σβάρνα τα Όσκαρ, λανσάροντας «ποιητικό» λούστρο σε αφελείς. Στον αγύριστο.

Συμπληρωματικά (για να χαρεί περισσότερο το φιλοθεάμον κοινό), στο… χείριστο top 5 της σεζόν, ακολουθούν τα φιλμ (με αξιολογική σειρά): η «Νιότη» του Πάολο Σορεντίνο («ένα γκροτέσκο luxury resort εικόνων δίχως κανένα νόημα»), το «Ουζερί Τσιτσάνης» του Μανούσου Μανουσάκη («το ‘Αυτοί που Μίλησαν με τον Θάνατο’ του Γιάννη Δαλιανίδη είναι αριστούργημα μπροστά σε τούτη την παρωδία!»), το «Οι Θεοί της Αιγύπτου» του Άλεξ Πρόγιας (μια χαμένη ευκαιρία για χολιγουντιανού μεγέθους guest από την οικογένεια Πατούλη) και η «Anomalisa» των Τσάρλι Κάουφμαν & Ντιουκ Τζόνσον («μια ατελής, ελαττωματική ιδέα banal υπαρξισμού»). Προκαλώ κάποιον να τα παρακολουθήσει back-to-back. Πλούσια δώρα (#Delfinario)!

Ας πάμε στα καλύτερα της σεζόν τώρα.

10

SPOTLIGHT. ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ (2015) του Τομ ΜακΚάρθι

SPOTLIGHT


Το «Spotlight», αυτό το αναπάντεχο Όσκαρ καλύτερης ταινίας, θίγει ένα συγκεκριμένο, σαφώς τρομακτικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σκάνδαλο, δίπλα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παραβατικής συμπεριφοράς. Ξανασκέψου με τι θα μπορούσες να αντικαταστήσεις το θέμα της παιδεραστίας και δέξου τη σημασία τής καταπολέμησής της εκεί έξω. Οι απεχθέστερες πράξεις πρέπει να τιμωρούνται. Όποιο κι αν είναι το κόστος. Ας γίνει η ιδέα αυτή βασική αρχή στη ζωή όλων μας. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

9

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ (2015) του Λένι Εϊμπραμσον

ROOM


Κι αν η ζωή ξεκινούσε από την αρχή, στο σύμπαν ενός μικρού δωματίου; Με την προοπτική, τις αληθινές διαστάσεις, το νόημα των λέξεων, την επαφή και την επικοινωνία με ένα ολοκληρωτικά άγνωστο «έξω», να μην ταιριάζουν με τα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτό; Ο μικρός Τζακ ήρθε από… «άλλο πλανήτη», αλλά μας έβαλε πολλές ιδέες στο μυαλό για τη σημασία των δικών μας τετραγωνικών μέτρων σε τούτον τον κόσμο. Εκείνων στα οποία μεγαλώνουμε αναγκαστικά κι εμείς. Ελεύθερα… έγκλειστοι. Παραδόξως. (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

8

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΙΑ (2015) του Τομ Χούπερ

THE DANISH GIRL


Θα ήταν εύκολο να κατηγορήσει κανείς το «Κορίτσι» αυτό για τη «straight» οπτική του και τη βαρύτητα που δίνεται πάνω στον δεσμό τού Άιναρ με τη σύζυγό του Γκέρντα, όμως πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το φιλμ δεν μιλά για τη σεξουαλικότητα αλλά για κάτι πολύ βαθύτερο. Τι είναι το σώμα μας; Γιατί το «υπηρετούμε» υπό αυτούς τους όρους; Η υπερβατική απόπειρα της «μεταμόρφωσής» του δηλώνει κάτι το αυτοκαταστροφικό ή είναι μονάχα η Φύση εκείνη που σε τιμωρεί για τη «βλασφημία» σου απέναντί της; (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

7

STAR WARS: Η ΔΥΝΑΜΗ ΞΥΠΝΑΕΙ (2015) του Τζεϊ Τζεϊ Εϊμπραμς

STAR WARS: THE FORCE AWAKENS


Μπήκα να δω μια ταινία που ενδεχομένως να αντιμετώπιζα με έναν κάποιο κυνισμό, έχοντας καχύποπτες, βαριές προκαταλήψεις για τις προθέσεις της, κυρίως εξαιτίας του studio που διανέμει σήμερα τούτη την περίφημη saga του φανταστικού. Βγήκα με τα μάτια πρησμένα από το κλάμα. Γιατί το 1977, ήμουν κι εγώ εκεί… Ο Τζέι Τζέι Έιμπραμς πήρε «συγχωροχάρτι» γι’ αυτή την old-school ανακύκλωση των δύο original φιλμ, επειδή (πραγματικά!) μας ξαναπήγε στα παιδικά μας χρόνια. Την επόμενη φορά… καμία επιείκεια! (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

6

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (2015) του Χριστόφορου Παπακαλιάτη


Εάν το μέλημα μιας ελληνικής ταινίας και του δημιουργού της είναι να μιλήσει στο κοινό για το σήμερα, να το φέρει αντιμέτωπο με καθημερινές αλήθειες, να το κάνει να αντιμετωπίσει τίμια την εποχή του, να μοιραστεί την αφήγηση ως βιώματα δικά του ή του διπλανού του, να νιώσει τα συναισθήματα ενός λαού ολόκληρου, τότε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης γύρισε το φιλμ που το ντόπιο σινεμά δεν μπορούσε, δεν τολμούσε, ούτε καν είχε την ικανότητα να παραδώσει στους Έλληνες θεατές… εδώ και δεκαετίες! (Πλήρης κριτική της ταινίας βρίσκεται εδώ.)

ΝΕΑ