του Ηλία Φραγκούλη

Μετά τον αθυρόστομο «Ted», άλλη μια μαγική ευχή γίνεται πραγματικότητα φέτος, με τη διαφορά ότι εδώ είναι Disney και η μαγεία συνεπάγεται corny συναίσθημα και μελοδραματικές κορυφώσεις… φωνακλάδικα αυτονόητες. Δηλαδή, τι περιμένεις όταν σου λέει πως το 10χρονο που ξεφύτρωσε στον κήπο έχει φυλλαράκια που δεν κόβονται από τις κνήμες του, αλλά πέφτουν από μόνα τους μέρα με τη μέρα – ή, για την ακρίβεια, με την ολοκλήρωση της κάθε επιθυμίας που ονειρεύτηκαν να έχουν οι θετοί γονείς αυτού του «φανταστικού» παιδιού;

Μέσα στο σύνηθες βλαχοαμερικάνικο σκηνικό της μικρής πόλης (που ζει από μια βιομηχανία… μολυβιών!), το ζευγάρι του Χέτζες παίρνει τα απαραίτητα μαθήματα στο διαφορετικό, φορώντας, αρχικά, μακριές κάλτσες στα πόδια του Τίμοθι, για να τον προστατεύσει από την κοροϊδία του σχολείου, παραγνωρίζοντας το αληθινό μήνυμα της κοροϊδίας του σεναρίου, με μια τελική σεκάνς υιοθεσίας που θα σε κάνει να δακρύσεις μόνο αν βιώνεις παρόμοιο πρόβλημα με το ζευγάρι των ηρώων.

Σε μια παράδοση «μαγικών» χολιγουντιανών φιλμ που υμνούν τη διαφορετικότητα (από το «Big» μέχρι το «Powder») και την ανάγκη να μάθεις να ζεις με ότι σου φέρει η ζωή και να το αγαπάς μαζί, η ιστορία του «Τίμοθι Γκριν» περιορίζεται σε απλοϊκά συμπεράσματα για κουτορνίθια, με ένα άγγιγμα από θρησκευτική σημειολογία αβάσταχτα αφελή (προσοχή στη στάση του πιτσιρικά όταν απλώνει τα χέρια του προς το φως του ήλιου…). Θέλεις να σου το πω πιο… μεταφορικά; Είναι σαν αυτές τις όμορφες γλάστρες με το λουλουδικό που σου δίνει θαλπωρή όσο το χαζεύεις, αλλά, στο τέλος, θα σου μαραθεί θες δε θες…