Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ (2014)
(THE NOVEMBER MAN)
- ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρότζερ Ντόναλντσον
- ΚΑΣΤ: Πιρς Μπρόσναν, Όλγκα Κουριλένκο, Λουκ Μπρέισι, Λαζάρ Ριστόφσκι
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER
Ο εξαιρετικά έμπειρος και υπερ-φονικός πράκτορας της CIA Πίτερ Ντέβερο, που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, επιστρέφει στο καθήκον για μια τελευταία αποστολή. Αναλαμβάνει να προστατέψει μια μάρτυρα, την Αλίς, που έχει πληροφορίες για μια μεγάλη συνομωσία. Ωστόσο, η ανάμιξη του Ντέβερο στην υπόθεση κάνει και τον ίδιο στόχο και μάλιστα με διώκτη του έναν πρώην φίλο του. Ο Ντέβερο ρίχνεται στην καταδίωξη χωρίς να μπορεί πια να εμπιστευτεί κανέναν.
Η έννοια της ανακύκλωσης είναι αυτή που περνάει συνεχώς από το μυαλό καθώς παρακολουθείς τον «Άνθρωπο του Νοέμβρη». Πρώην πράκτορας Μποντ ο Πιρς Μπρόσναν, πρώην κορίτσι Μποντ (αν και πιο πρόσφατο) η Κουριλένκο, σκηνοθέτης με επιτυχίες στην περιπέτεια («Αδιέξοδο», «Η Κορυφή του Δάντη», «Δεκατρείς Μέρες»), αλλά και πολλές… φουρλούκες («Θανάσιμο Είδος», «The Getaway» – το remake -, «Η Δοκιμασία») ο Ρότζερ Ντόναλντσον. Ο «Άνθρωπος του Νοέμβρη» είχε τους κατάλληλους συντελεστές ώστε να εξελιχθεί σε μια προσεγμένη περιπέτεια κατασκοπείας και καταδίωξης. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, μοιάζει κουρασμένο, βεβιασμένο, παλιομοδίτικο και ανέμπνευστο.
Ο Πιρς Μπρόσναν, αν και έχει αφήσει πίσω του την εποχή του Μποντ (θα μπορούσε να πει κανείς ότι τον έχει αφήσει πίσω της και αυτή…), παραμένει ένας συμπαθής πρωταγωνιστής, που διατηρεί το στιλ και την αξιοπρέπειά του, ακόμη κι όταν το κινηματογραφικό περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκεται δεν τον βοηθάει και ιδιαίτερα. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο «Άνθρωπος του Νοέμβρη». Ο Μπρόσναν διατηρεί τη στιλάτη φιγούρα του, όμως το σενάριο φτάνει στα όρια του γελοίου. Πρώην πράκτορας που έχει καφέ στην Ελβετία επιστρέφει στη δράση για να προστατέψει μάρτυρα που κατέχει μύρια όσα μυστικά και για να εμποδίσει εγκληματία να εκλεγεί Πρόεδρος της Ρωσίας; Κάπου θα έπρεπε να μπει ένα stop στις υπερβολές τού σεναρίου, αλλά δεν το έβαλε κανείς.
Τη δυσαρέσκειά τους για τις ατάκες που πρέπει να πουν δείχνουν οι ανόρεχτοι ηθοποιοί, ενώ η μόνη μικρή και ένοχη «απόλαυση» για κάποιους θεατές ίσως να είναι κάποιες σκηνές βίας, που στους περισσότερους θα έρθουν κατακέφαλα και ανεξήγητα, καθώς δεν ταιριάζουν με το υπόλοιπο συγκρατημένο και ντεμοντέ κλίμα της ταινίας.
