της Κατερίνας Ανδρεάκου

Είναι ειλικρινά δυσάρεστο, ίσως και σκανδαλώδες, το γεγονός πως ουσιαστικά δεν έχουν υπάρξει ταινίες που να αφηγούνται την ιστορία του κινήματος των Σουφραζετών, σε Ευρώπη και Αμερική! Χρειάστηκε, λοιπόν, να φτάσουμε στο 2015 ώστε μια ομάδα μερικών από τις πλέον επιτυχημένες γυναίκες στην κινηματογραφική βιομηχανία να κατορθώσει να φέρει την ιστορία στη μεγάλη οθόνη, με αξιόλογο αποτέλεσμα.

Η σεναριογράφος του «Shame» και της «Σιδηράς Κυρίας», Άμπι Μόργκαν, έγραψε το πρωτότυπο σενάριό της βασισμένη σε ντοκουμέντα και αληθινά πρόσωπα της εποχής και, σε συνεργασία με τη σκηνοθέτιδα Σάρα Γκάβρον («Brick Lane»), μετέφεραν την κεντρική δράση στις φτωχογειτονιές του Λονδίνου, αναμειγνύοντας αληθινούς με φανταστικούς χαρακτήρες. Ο πρωταγωνιστικός, η εργάτρια φάμπρικας Μοντ, θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από τις χιλιάδες των γυναικών που δούλευαν σκληρά από μικρά κορίτσια, κακοποιούνταν σωματικά και ψυχικά από τα αφεντικά και γύριζαν αργά σε ένα σπίτι όπου τους περίμενε ο σύζυγος και τα παιδιά να τους ταΐσει και να τους φροντίσει. Αν ήταν τυχερές (όπως η Μοντ), εκείνος θα τις αγαπούσε αρκετά ώστε να έχουν έναν (για τα δεδομένα) επιτυχημένο, έως κι ευτυχισμένο, γάμο. Η συναναστροφή της με κάποιες μάχιμες συναδέλφους και αργότερα με ανώτερα στελέχη του φεμινιστικού κινήματος θα τη φέρει αρχικά (και απρόθυμα) στα πρώτα στάδια της «επανάστασης», όμως μια σειρά από δραματικές συγκυρίες θα μετατρέψουν τη νεαρή γυναίκα από παθητικό παρατηρητή σε ένα από τα πιο μαχητικά και αφοσιωμένα μέλη του κινήματος, με τεράστιο και τραγικό προσωπικό κόστος.

Παρά την ιστορία και την… girl power βασική ομάδα συντελεστών, δεν πρόκειται περί «φεμινιστικής» ταινίας, με όποια αρνητική διάσταση έχει πάρει για μερικούς αυτός ο ταλαίπωρος όρος. Οι ανδρικοί χαρακτήρες έχουν σκιαγραφηθεί (οι περισσότεροι, έστω) με συμπάθεια και, κυρίως, κατανόηση, για την εποχή και την κοινωνική τους θέση, ενώ η ιστορία είναι γραμμένη με σεβασμό για τα όσα πρόσφεραν οι Σουφραζέτες στην εξέλιξη των δικαιωμάτων της γυναίκας, όμως κρατά και μια επιφυλακτική και, κατά καιρούς, διακριτικά επικριτική στάση κυρίως απέναντι στα «ανώτερα στελέχη» του κινήματος που άφηναν μέλη των πιο σκληροπυρηνικών ομάδων τους σχεδόν απροστάτευτα απέναντι στις καταστροφικές συνέπειες των, πολλές φορές επαναστατικών / εγκληματικών (διαλέξτε πλευρά αναλόγως) πράξεών τους.

Το καστ, μια καλοδιαλεγμένη ομάδα εξαίρετων ηθοποιών με επικεφαλής την (τόσο αδικημένη στην τρέχουσα σεζόν βραβείων) Κάρεϊ Μάλιγκαν, εμψυχώνει σημαντικά το δράμα και το επίπεδο μιας ταινίας που, ενώ είναι συνολικά αξιόλογη, δυστυχώς δεν απογειώνεται ποτέ. Κι ενώ υπάρχουν αρκετές ειλικρινά συγκινητικές στιγμές και ορισμένες σκηνές είναι δύσκολες στη θέαση λόγω θέματος, η σκηνοθεσία της Γκάβρον δεν ξεφεύγει ποτέ από μια «καλογυαλισμένη» παραγωγή που είναι μεν αξιέπαινη, όμως εν έτει 2015 και με τόση ιστορική σημασία στους ώμους της, τουλάχιστον κινηματογραφικά, θα έπρεπε να είναι πιο τολμηρή κι αδιαπραγμάτευτη στη θεματική και τον λόγο της.