του Ηλία Φραγκούλη

«Τίποτα δεν είναι σίγουρο στη ζωή», λέει ο παππούλης στην ανιψιά του, στο Ταλίν της Εσθονίας, καθώς εκείνη επιθυμεί για δώρο Χριστουγέννων ένα μπλε και όχι το κόκκινο ποδήλατο που έχει ακριβώς μπροστά της. Ευθύς αμέσως, κάπου στον κόσμο, ένας διαρρήκτης σπάει την αλυσίδα που προστατεύει ένα «παρκαρισμένο» μπλε ποδήλατο και οι «Εκκεντρικοί» έχουν κάνει μια ωραιότατη και κυνική εισαγωγή «μαύρου χιούμορ», το οποίο θα αγριέψει ακόμη περισσότερο στην πορεία, τονίζοντας τις καταστροφικές συνέπειες του συμπτωματικού και του μοιραίου στη ζωή. Στοιχείων που δεν ελέγχονται με καμία… επιστήμη!

Ένα τηλεφώνημα με κακά μαντάτα από τη Δανία, υποχρεώνει τον Μάρκους να αφήσει πίσω στο Αφγανιστάν τα στρατιωτικά του ρούχα και να συνηθίσει στην ιδέα ότι έμεινε χήρος, με όλες της υποχρεώσεις του μεγαλώματος της teenage κόρης του πάνω του. Η σύζυγός του έχει βρει τραγικό θάνατο σε «ατύχημα» στο Metro, γεγονός που αμφισβητεί ένας άλλος επιβάτης του μοιραίου βαγονιού, ο οποίος μελετά την αμφισβήτησή του στο τυχαίο με κάποιες εξωφρενικές μαθηματικές θεωρίες και στατιστικά. Οι Αρχές δεν θα τον πάρουν στα σοβαρά, θα στρατολογήσει και μερικούς φίλους του, που άνετα τους αποκαλείς… χειρότερους nerds, κι όταν έχει στα χέρια του κάτι πιο ολοκληρωμένο σαν πρόταση / «αποδεικτικό στοιχείο», θα χτυπήσει την πόρτα του Μάρκους, ελπίζοντας σε κατανόηση.

Για σχεδόν μιάμιση ώρα, το έργο είναι ευφυέστατο, καλογυρισμένο, σωστά ισορροπημένο ανάμεσα στο δράμα χαρακτήρων και μια ιδιόρρυθμη «παραξενιά» που βγαίνει πάνω από το όλο εγχείρημα σχεδόν σαν πλήρης διακωμώδηση του καταστασιακού. Ζηλεύεις το πώς αυτός ο Δανός σκηνοθέτης χειρίζεται με ταλέντο και άνεση τόσες… απιθανότητες κι ακρότητες, τις οποίες οφείλει να εξηγήσει η σεναριακή πλοκή. Και, εντελώς ξαφνικά, γαμιέται το σύμπαν!

Η έννοια του «τραβηγμένου από τα μαλλιά» συναντά ένα twist πραγματικά αδικαιολόγητο, που ανατρέπει όσο πιο χειρότερα γίνεται ότι χτιζόταν στο έργο μέχρι αυτή τη στιγμή! Ένα τεράστιο «τζάμπα τα έβλεπες όλα αυτά τόση ώρα» υψώνεται σαν μούντζα μπροστά στα μούτρα σου και σε «ακυρώνει» επειδή θεωρούσες έξυπνους τους «Εκκεντρικούς»! Και τον εαυτό σου μαζί. Πιο βγάλσιμο των ίδιων τους των ματιών… καις το σενάριο! Ακολουθεί μία κλιμάκωση βίας και ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που, και πάλι, δεν έχει καμία σχέση με την άριστη διαγωγή την οποία είχε επιδείξει προηγουμένως ο Άντερς Τόμας Γένσεν, μέχρι το αμήχανα ψυχρό φινάλε και, φυσικά, την τόσο «προκάτ» επανεμφάνιση εκείνων των ποδηλάτων…

Μονάχα σαν υπόδειγμα… ηλιθιότητας γραφής και αυτοκαταστροφικής εντύπωσης, ότι μπορείς να παίξεις και ν’ ανατρέψεις το προβλέψιμο στο σινεμά, θα θυμόμαστε (και καλά…) τούτο το φιλμ που καταντά να ζοχαδιάζει αντί να ψυχαγωγεί. Εάν θα μπορούσα να συμβουλεύσω σε κάτι τον δημιουργό του, θα του πρότεινα να κάτσει να δει το φετινό και σχεδόν παρόμοιων προθέσεων «Κανένας» του Ίλια Ναϊσούλερ. Μία παραγωγή του «κακού» Χόλιγουντ. Που το «έξυπνο» ελληνικό κοινό σνόμπαρε εντελώς το καλοκαίρι. Αχ, και να μπορούσε να μιλήσει η στατιστική για τα έργα που παρακολουθούμε σ’ αυτή την «καταραμένη» περίοδο στη χώρα μας…