του Ηλία Φραγκούλη

Όλα λάθος! Από το άκυρο για την ανάπτυξη του μυστηρίου (πόσω μάλλον… «μαρτυριάρικο») flashback της εισαγωγής, μέχρι τον τραγέλαφο της κατακλείδας που (θα) σε κάνει να γελάς υστερικά ή να φωνάξεις «Θεέ μου, τι μαλακία ήταν αυτή που είδα;»! Και είναι κρίμα, γιατί από το ευρύτερο genre των θρίλερ (γραφικής βίας ή κανονικού τρόμου) με θηλυκή εκδίκηση εσχάτως είδαμε και ταινιάρες (όπως το περσινό «Revenge» της Κοραλί Φαρζά).

Το εύρημα είναι χαριτωμένο, αν οι δημιουργοί του «Είσαι Έτοιμος;» είχαν στο μυαλό τους μία καθαρόαιμη ταινία τρόμου: η Γκρέις παντρεύεται γόνο πάμπλουτης δυναστείας που βασίστηκε στην πώληση παιχνιδιών. Για να σιγουρευτεί ότι η νύφη είναι «μία από αυτούς» και έχει θέση ανάμεσά τους, η οικογένεια καλεί το νέο της μέλος να παίξει το παιχνίδι που θα «κληρώσει» ένα παράξενο, «μαγικό» κουτί σχεδόν μεταφυσικής σύνδεσης με τον ευεργέτη των Λε Ντομάς. Εάν τύχει το κρυφτό, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά! Φυσικά, η Γκρέις «τραβάει» την κάρτα του κρυφτού, ο γαμπρός φρικάρει εντελώς, εμείς (από κακή επιλογή της εισαγωγικής σκηνής) πάνω-κάτω ξέρουμε τι συμβαίνει όταν η οικογένεια παίζει κρυφτό στην έπαυλη και… κρύψου καλά, Γκρέις, διότι αν σε βρουν πριν ξημερώσει, είσαι νεκρή. Κανονικά!

Καθώς μπαίνουμε στο «ψητό» της υπόθεσης, οι Ματ Μπετινέλι-Όλπιν και Τάιλερ Τζιλέτ προσπαθούν να προσθέσουν δόσεις μαύρου χιούμορ (η κόρη της οικογένειας σκοτώνει κατά λάθος τα μέλη του υπηρετικού προσωπικού, τα οποία όμως δεν μετράνε για να λήξει το παιχνίδι) με επιπλέον προσανατολισμό ταξικού σχολίου («Τέτοιες φρικωδίες κάνουν οι πλούσιοι»!), λες και ξαφνικά βλέπεις το «Τρέξε!»… «του φτωχού»! Προφανώς, η απόπειρα σατιρικής αποδόμησης του μεγαλοαστισμού καταπλακώνεται από την ελαφρότητα του σεναρίου, το οποίο δεν υποστηρίζεται καν από ευφυείς ατάκες (σκέψου στερεοτυπικά one-liners για πεθερικά…), με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε ένα μάλλον βαρετό κυνήγι μεταξύ της ηρωίδας και των Λε Ντομάς (μαντεύοντας εύλογα ότι οι τελευταίοι θα μειώνονται σε αριθμό σταδιακά). Σε αυτό το πλαίσιο, το «εύρημα» είναι τόσο παλιό όσο το «The Most Dangerous Game» (1932)!

Χωρίς έξυπνους φόνους ή θεαματικό gore, επίσης, το φιλμ επιχειρεί (αρκετά αργά) να προσθέσει στην όλη παράδοση της οικογένειας και ένα στοιχείο… μεταφυσικού τρόμου (!), το οποίο προκύπτει να είναι και το πλέον «καμένο» χαρτί του σεναρίου εδώ. Ο τελικός στόχος τού παιχνιδιού μοιάζει σαν να έχει έρθει από άλλη ταινία, ενώ στο ξημέρωμα το μόνο που σε περιμένει είναι… το τρελό γέλιο (για τους λάθος λόγους). Υπήρχαν υλικά που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ώστε οι δύο σκηνοθέτες να δημιουργήσουν μία έντονη ατμόσφαιρα σασπένς (αν, για παράδειγμα, υπήρχε προσοχή για την ένταξη της αρχιτεκτονικής και των κρυφών διόδων της έπαυλης στη δόμηση του σεναρίου), αλλά κι αυτό είναι μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία εδώ, μαζί με την ατυχή σκιαγράφηση των χαρακτήρων (με χειρότερη απώλεια εκείνη της δαιμονικά αλαφιασμένης στην όψη θείας Έλεν, που έπρεπε να έχει πιο ουσιαστικό ρόλο, αφού είναι ο βασικός συνδετικός κρίκος με το παρελθόν). Τώρα, αν εσείς μέσα σε όλο αυτό το χάος βρίσκετε έξυπνη μία ατάκα σαν το «Εσύ ήθελες να παντρευτούμε!», μπορείτε να προχωρήσετε και στο λάθος να παρακολουθήσετε το «Είσαι Έτοιμος;». Αλλά στο τέλος (και μόνο), θα καταλάβετε… την «έκρηξή» μου!