του Ηλία Φραγκούλη

Προφανώς, όταν έχεις υλικό που παραπέμπει στο «Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015), αποφεύγεις να διατηρήσεις παρόμοιες μεθόδους κινηματογραφικής αφήγησης και ύφους… για να μη φας τα μούτρα σου. Όταν, όμως, με τέτοιο υλικό που δίνει «τροφή» για κοινωνικό κανιβαλισμό, εσύ προτιμάς ν’ ακολουθήσεις τη μέθοδο… «The Social Network» (2010), παίρνοντας τον εαυτό σου τόσο πολύ στα σοβαρά, δεν έχεις κανένα ένστικτο προστασίας και… την πατάς ακόμη χειρότερα. Με λίγα λόγια, ο Κρεγκ Γκιλέσπι «αντέγραψε» το λάθος έργο.

Αρχικά, ο ελληνικός τίτλος αδικεί το έργο και μάλλον απομακρύνει το κοινό από την ουσιαστική σημασία του original, ο οποίος υπονοεί τους μεμονωμένους και αρχάριους μικροεπενδυτές που μπαίνουν… βλακωδώς στο χρηματιστηριακό «παιχνίδι», επιδιώκοντας τον εύκολο και γρήγορο πλούτο, για να βγουν (συχνότερα) χαμένοι από τους «μεγαλοκαρχαρίες» – θεσμικούς επενδυτές του stock market (υπό κάποια μορφή, τα έχουμε ζήσει και στην Ελλάδα αυτά, με την περίφημη «φούσκα» της περιόδου Σημίτη και το χρηματιστηριακό κραχ του 1999). Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξεκίνησε ακριβώς… ανήθικα! Ένας νεαρός οικονομικός αναλυτής και YouTuber δημιούργησε ένα μικρό group από followers / επενδυτές οι οποίοι έριξαν μικροποσά στις μετοχές της αμερικανικής εταιρείας GameStop (με retail stores και ειδίκευση στα video games και τα ηλεκτρονικά), προκαλώντας έναν μικρό πανικό σε hedgefunds τα οποία είχαν στοιχηματίσει στην πτώση της τιμής της μετοχής της. Η κατάσταση εξελίχθηκε σε «κίνημα» του απλού πολίτη, όμως, το σύστημα απάντησε με «αντίποινα»…

Η ιστορία των «Αουτσάιντερς» είναι σαφώς ενδιαφέρουσα, όμως, η εκτέλεσή της δεν αντιλαμβάνεται ποτέ τους κανόνες της κινηματογραφικής ψυχαγωγίας. Ο Κρεγκ Γκιλέσπι, αν και γνώριμος στο είδος (και πολύ πιο αποτελεσματικός στο «Εγώ, η Τόνια» του 2017), σκηνοθετεί «αμέτοχα» και άνευρα, δίχως βοήθεια από ένα σενάριο το οποίο περιστοιχίζεται από μικρές «υποπλοκές» χαρακτήρων που αγωνιούν για τα χρήματά τους, μα δεν καταφέρνουν να μεταδώσουν το παραμικρό συναίσθημα συμπόνοιας ή νοιαξίματος στον θεατή, που (επιπλέον) σε περίπτωση ελάχιστης επαφής με τα χρηματοοικονομικά, δεν θα αισθανθεί ότι παρακολουθεί (και) κάτι που τον αφορά (σε αντίθεση με το «Μεγάλο Σορτάρισμα», το οποίο περιλάμβανε και κανονικές σεκάνς – «λυσάρι», με θαυμάσιες δόσεις κυνικού χιούμορ).

Τελικά, αν και με ένα εξαιρετικά πλούσιο καστ στη διάθεσή του, μερίδα του οποίου γνωρίζει πολύ καλά το είδος της κωμωδίας, ο Γκιλέσπι δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με την (σαρκαστικά) αστεία πλευρά του καταστασιακού, αλλά ούτε και αρέσκεται στο να τονίσει ένα δράμα ανθρωπιάς και κατανόησης, το οποίο ενδεχομένως θα δίδασκε κάτι τον κόσμο που πάντοτε θα ονειρεύεται να ζήσει σαν εκατομμυριούχος (χάνει κιόλας την ευκαιρία να θέσει ισχυρότερα διλήμματα στους χαρακτήρες του που σκέφτονται να πουλήσουν τις μετοχές τους με υψηλότατο κέρδος, αλλά συνεχίζουν με την αβεβαιότητα του ρίσκου που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στη χασούρα). Κρίμα την επένδυση των… 105 λεπτών.