του Παναγιώτη Μήτσικα

Η παρουσία του Μελ Γκίμπσον στο bill της αφίσας ως «κράχτη», το είδος του νεο-νουάρ, σχετικά χαμηλό budget και η έξοδος κοντά στο Δεκέμβρη από την ελληνική διανομή, μας προϊδεάζουν για άλλο ένα φιλμ που ακόμα και το straight-to-DVD θα φάνταζε πολυτέλεια, όμως, σε τελική ανάλυση, το «Ο Δρόμος της Εξιλέωσης» είναι ένα πολύ πιο τίμιο θριλεράκι. Φυσικά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για διεκδίκηση «δαφνών» ποιότητας, αλλά η Ναντίν Κρόκερ μας δείχνει αρκετά ικανοποιητικές ικανότητες διαχείρισης του υλικού της. Μιλώντας για υλικό, το μυθιστόρημα του Μάικλ Φάρις Σμιθ έχει ήδη ένα αρκετά καλό «όνομα» στη λογοτεχνική κοινότητα, ενώ το γεγονός πως ο ίδιος υπογράφει και το σενάριο, δίνει έναν επιπλέον πόντο στην αξιοπιστία και, εν τέλει, στη μη «βύθιση» του φιλμ καλλιτεχνικά.

Προφανώς, στον πυρήνα του, ο «Δρόμος της Εξιλέωσης» είναι ένα έργο που εξερευνά την έννοια της εκδίκησης, έχοντας σε κεντρικό πλάνο τη δολοφονία του νεαρού μια επταετία πριν, όσο και την επακόλουθη vendetta από τ’ αδέλφια του. Μαζί με τις τύψεις του βασικού πρωταγωνιστή και υπεύθυνου για το φόνο, στην ουσία έχουμε να κάνουμε και με μία επιτυχή έννοια σοφρωνισμού, κάτι που φυσικά δεν εξαρτάται μόνο από τον ίδιο τον θύτη, αλλά και από εξωγενείς παράγοντες. Οι πιθανές διακλαδώσεις αυτού του στόρι, ιδιαίτερα ως προς το χτίσιμο των χαρακτήρων και το υπόβαθρο των ζωών τους, προσφέρουν πρόσφορο έδαφος για το φιλμ, το οποίο δυστυχώς δεν καταφέρνει να μας παρουσιάσει κάτι διαφορετικό και βαθύτερο από ένα σχετικά ενδιαφέρον νεο-νουάρ που βλέπεται ευχάριστα.

Αξίζει ν’ αναφέρουμε και στην ερμηνεία της Γουίλα Φιτστζέραλντ ως η μητέρα Μέιμπεν (προσφάτως την είδαμε και στο NETFLIX-ικό hit, «The Fall of the House of Usher»), η οποία δείχνει να έχει μέλλον, κάτι που (αντικειμενικά) δεν θα έλεγα ότι ισχύει και για την περίπτωση του Γκάρετ Χέντλαντ. Stop trying to make Garrett Hedlund happen. He will not happen!