του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Είναι τόσο ανάξια των ηθοποιών που παίζουν αυτή η ταινία, που σε όλη της τη διάρκεια μπορεί να μην προσέξεις τη συσσώρευση κλισέ στο σενάριο. Είναι, όμως, αναπόφευκτο να τα παρατηρήσεις, νιώθοντας ταυτόχρονα και κάποια λύπηση για τη σπατάλη των ικανών και σπουδαίων ηθοποιών του καστ. Αν κάποτε τα ονόματα του Άντονι Χόπκινς και του Μπεν Κίνγκσλεϊ ήταν από μόνα τους εγγύηση για μεγάλες ερμηνείες, αυτό δεν ισχύει εδώ και αρκετό καιρό. Το credit που προσφέρουν σε ασήμαντες παραγωγές συνδέοντας το όνομά τους με αυτές, το χάνουν οι ίδιοι παραδίδοντας ρεσιτάλ overacting που συνοδεύεται από γκριμάτσες και φωνάρες. Ακόμη και σε μια κακή ταινία όπως αυτή, θα είχε ίσως ενδιαφέρον να τους δεις να διασκεδάζουν παίζοντας δύο αντίπαλους «κακούς». Ούτε αυτό συμβαίνει, ωστόσο, αφού οι ερμηνείες τους βασίζονται στο αρχείο των ευκολιών τους.

Οι πιο νέοι πρωταγωνιστές, Νίκολας Χολτ και Φελίσιτι Τζόουνς, δείχνουν να προσπαθούν κάπως περισσότερο παίζοντας το ερωτευμένο ζευγάρι μπροστά σε δυσκολίες και διλήμματα. Ούτε το σενάριο αλλά ούτε και η σκηνοθεσία τους βοηθούν, φυσικά. Υποδύονται τον Κέισι και την Τζουλιέτ, με τον καθένα τους να ζει για τους δικούς του λόγους στη Γερμανία. Εκείνος ντιλάρει ναρκωτικά, εκείνη σπουδάζει εκεί γιατί θέλει να απομακρυνθεί από το σπίτι της. Όταν γνωριστούν, ο Κέισι θα εγκαταλείψει το εμπόριο για να βρεθεί δίπλα της. Σύντομα, όμως, θα προκύψει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Η Τζουλιέτ χρειάζεται μεταμόσχευση νεφρού και επιπλέον 200.000 ευρώ, αφού το σύστημα υγείας της Γερμανίας δεν την καλύπτει. Έτσι, ο Κέισι θα αποφασίσει να κάνει μια τελευταία μεγάλη δουλειά για το πρώην αφεντικό του, έναν Τούρκο έμπορο ναρκωτικών. Ο Γκεράν, που είναι μονίμως λιώμα, έχει βάλει στο μάτι έναν μεγαλέμπορο, τον Χάγκεν Καλ, ιδιοκτήτη μεταφορικής εταιρείας και κατά τα άλλα ευυπόληπτο πολίτη. Στόχος είναι ένα φορτηγό της εταιρείας του Καλ, το οποίο καταφέρνει να κλέψει ο Κέισι. Μόνο που ο Καλ διαθέτει έναν στρατό από μπράβους που θα τον καταδιώξουν ασταμάτητα.

Το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας είναι αυτή η καταδίωξη, η οποία εξελίσσεται προβλέψιμα, χωρίς εκπλήξεις και χωρίς ίχνος έμπνευσης σε σκηνοθετικό επίπεδο. Δε θέλω να σου χαλάσω την «έκπληξη», αλλά μην περιμένεις ότι η πλοκή θα τελειώσει με τρόπο… μη αναμενόμενο. Η μόνη έκπληξη εδώ είναι αρνητική. Και είναι τα 99 χαμένα λεπτά της διάρκειάς της.