του Ηλία Φραγκούλη

Όταν ακόμη και το μικρού μήκους φιλμάκι («Lou») που συνοδεύει μια ταινία της Pixar είναι βαρετό και ανέμπνευστο (πόσω μάλλον και διδακτικό!), καταλαβαίνεις ότι το feature που ακολουθεί μπορεί να σου αφήσει ή την ίδια ή μια ακόμη χειρότερη γεύση… Και μιλάμε για τα «Αυτοκίνητα», το λιγότερο δελεαστικό franchise της εταιρείας, για το οποίο η ανθρωπότητα μπορεί (και εξακολουθεί) να αναρωτιέται: γιατί απέκτησε sequels τούτη η ταινία;

Στο original του 2006, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν ήταν οι… τετράτροχοι πρωταγωνιστές αλλά η νοσταλγία για την Αμερική του ’50, που γινόταν απίστευτα συγκινητική στη σκηνή όπου η πόλη, το background του φιλμ, άναβε ξανά τα neon φώτα της τη νύχτα, αποκτώντας ζωή μέσα στον ορίζοντα ενός εκπληκτικού σε λεπτομέρειες ψηφιακού animation. Αυτή η μαραζωμένη πόλη, χαμένη κάπου στην παλιά Route 66, ήταν και η πιο ενήλικη νότα των «Αυτοκινήτων», αν όχι και το μοναδικό ουσιαστικό στοιχείο που εντυπωνόταν βαθιά μέσα στη μνήμη. Ένα μικρό παιδάκι μπορεί να διαφωνήσει, φυσικά…

Στο δεύτερο μέρος… σήκωσα τα χέρια ψηλά και τούτο το μάλλον υποχρεωτικό (για να πουλήσουν το κατιτίς τους τα ανά τον κόσμο μαγαζάκια της Disney) sequel έμοιαζε με… Γολγοθά δίχως τέλος, ειδικά αν προσθέσουμε το γεγονός ότι είναι κομματάκι μαρτυρικό να ακούς τη φωνή του Σάκη Ρουβά (η δημοσιογραφική προβολή έγινε με την ελληνική version) να «παίζει» για σχεδόν δύο ώρες! Η ίδια η ταινία επιχειρεί ένα είδος «αλληγορίας» πάνω στη… συνταξιοδότηση, καθώς ο Κεραυνός ΜακΚουίν αδυνατεί να ανταγωνιστεί τα νέα τεχνολογικά «τέρατα» των τεσσάρων τροχών στις πίστες όπου τρέχει και, μοιραία, σμπαραλιάζεται προσπαθώντας να ξεπεράσει τον εαυτό του σε ταχύτητα. Η συνέχεια αποτελεί ένα είδος ψυχολογικού «rehab» που θα τονώσει το ηθικό τού ήρωα για να γυρίσει στους αγώνες, με «καύσιμο» όλα τα στερεότυπα μιας… ενήλικης, δραματικής ταινίας κοινωνικού χαρακτήρα και μηνύματος, γεγονός που αφαιρεί κάθε έννοια του fun από μια ταινία που (υποτίθεται ότι) απευθύνεται στο παιδικό κοινό.

Η δουλειά που έχει γίνει στο animation είναι, ως συνήθως, σοκαριστική. Υπάρχουν πλάνα φυσικού τοπίου που σε κάνουν να στοιχηματίζεις ότι δεν γίνεται να μην είναι «ψεύτικα», αλλά κι αυτά χάνουν το ενδιαφέρον τους σταδιακά, καθώς (ακόμη και) το βλέμμα έχει κουραστεί από τη μονοτονία του ρυθμού αφήγησης. Συγκράτησα μονάχα τη σκηνή του bar για αυτοκίνητα με τη διασκευή του «Glory Days» του Μπρους Σπρίνγκστιν από μπάντα… αυτοκινήτων και εύχομαι τούτο το franchise να πατήσει εδώ το φρένο, μια και καλή. Υπάρχει πάντοτε και το «straight to DVD»!