του Παναγιώτη Μήτσικα

Έχουμε μιλήσει πολλάκις για το genre του τρόμου και τις… εκατοντάδες ταινίες που πρέπει να δει κάποιος fan του είδους μέχρι ν’ ανακαλύψει δυο-τρεις αξιόλογες παραγωγές που δικαιολογούν τον χρόνο (και τα χρήματα…) που σπατάλησε. Προφανώς, μιλάμε επίσης για το κινηματογραφικό είδος με τα περισσότερα «κατεβάσματα» διαχρονικά, άρα ποιο το νόημα στην έξοδο ενός φιλμ που μοιάζει όχι απλά δεύτερης, αλλά… πέμπτης διαλογής; Δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι διαφορετικό από το κλισέ «άδειασμα των ραφιών», για ένα έργο που στις παλιές (καλές) εποχές θα έβγαινε straight-to-DVD, με μοναδική χρησιμότητα το νοίκιασμά του όταν θα… έχεις δει όλες τις υπόλοιπες ταινίες του genre και θα θες απλά μια βραδιά ανόητου, εύκολου τρόμου με την παρέα σου.

Φυσικά, πέρα από το εξαιρετικά κοινότοπο και πολυφορεμένο θέμα της πλοκής (σας παρακαλούμε, όχι άλλο Σέιλεμ!), από τη στιγμή που το φιλμ βρήκε την ανέλπιστη κινηματογραφική του διανομή, έπρεπε να χρησιμοποιηθούν και κάποιοι «κράχτες». Αυτοί δεν είναι άλλοι από τον (τραγικό) Άσα Μπάτερφιλντ, αλλά και την Νατάλια Ντάιερ του «Stranger Things», το οποίο, δόξα τω Θεώ, έχει μεγάλο καστ και μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μαρκίζα σε άπειρες περιπτώσεις. Για τους υπόλοιπους, δεν αξίζει καν ν’ αναφερθούμε, μιας και προσομοιάζουν σε NPC από video game κι απλά υπάρχουν εκεί για να συμπληρωθούν τα quotas των θανάτων.

Πέρα από το καστ, για μια ταινία μόλις 76 λεπτών διάρκειας (τουλάχιστον, γλυτώσαμε το μιαμισάωρο!), το να μπλέκεται με ημιτελείς υποπλοκές, ενώ μπορούσε έστω να περιοριστεί στον (όποιο) τρόμο της κεντρικής του υπόθεσης, είναι τουλάχιστον εγκληματικό. Ενώ εξελίσσονται τα δολοφονικά, δαιμονικά παιχνίδια, λοιπόν, πόσο χρήσιμο είναι το flashback σε ολόκληρο το backstory του δαιμονικού μαχαιριού;

Προβλέψιμο, εντυπωσιακά επεξηγηματικό σε οτιδήποτε βλέπουμε στην οθόνη και με περιρρέουσα ατμόσφαιρα που αποπνέει μια γενικότερη «βήτα» διαλογή (και είμαστε πραγματικά επιεικείς εδώ…), τα «Παιχνίδια Θανάτου» είναι μια ταινία που δεν χρειαζόμασταν να δούμε στη μεγάλη οθόνη.