FreeCinema

Follow us

Παντελής Βούλγαρης. Προξενεύοντας τη «Μικρά Αγγλία».


Η εντέκατη μεγάλου μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη, η «Μικρά Αγγλία» είναι το κινηματογραφικό γεγονός της φετινής σεζόν, στο πλαίσιο της εγχώριας παραγωγής. Ο ίδιος μας μιλά για το θέμα του φιλμ, αλλά και το ιδιαίτερο στίγμα που άφησε για το είδος του δράματος περιόδου στο ελληνικό σινεμά.

Ο Παντελής Βούλγαρης έγινε κάτι σαν το συνώνυμο του βιογράφου των απλών, καθημερινών ανθρώπων μέσα στο πλαίσιο της εξέλιξης της ελληνικής ιστορίας. Ξέρει να τους πλησιάζει στο δράμα τους και ερευνά με προσοχή την περίοδο στην οποία ζουν οι ήρωές του. Και σήμερα, μετά από μερικά χρόνια… φουρτούνας καλλιτεχνικής, επιστρέφει σε αυτό το σινεμά που το λαϊκό κοινό αγαπά. Δίχως ίχνος προσβολής γι’ αυτό το τελευταίο. Η «Μικρά Αγγλία» του σαλπάρει, πλέον, στους ελληνικούς κινηματογράφους. Καλοτάξιδη να ‘ναι.

Δεν είχε τύχει να μιλήσουμε έτσι, μπροστά σε μια κάμερα, στο παρελθόν. Ευγενική φυσιογνωμία, φιλικός στην κουβέντα, προσγειωμένος, κοντά στο συνομιλητή του, δίχως τη «στιβαρή» απόσταση του «δημιουργού» ή μια κάποια συμπεριφορά ανωτερότητας, που η καριέρα του σαφώς και θα επέτρεπε (έχουνε δει τα μάτια μας…).

Στο σχετικά σφιχτό χρονικό πλαίσιο των τόσων συνεντεύξεων που έδωσε για την προώθηση της «Μικράς Αγγλίας», προσπαθήσαμε (να προλάβουμε και) να μιλήσουμε για τις γυναίκες και τη σημασία της χειραφέτησης, τότε και τώρα, για την εμμονή του στο είδος των ταινιών περιόδου, για κάποιες πίκρες από παλιότερες δουλειές του. Ήθελα να καταλάβω από πρώτο χέρι γιατί κάνει σινεμά τόσα χρόνια. Σε μερικές ερωτήσεις μπορεί να τον μπέρδεψα. Έφυγα ικανοποιημένος από τη συζήτηση, όμως. Το ίδιο με έκανε να αισθανθώ και εκείνος.


MORE INTERVIEWS

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος για το «Monday».

Δεν είχε τύχει να το κάνουμε ξανά έτσι, να μιλάμε μόνοι μας, μπροστά από κάμερες. Μας αρέσει να μιλάμε εκεί έξω, γενικά. Το «Monday», η νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, στάθηκε η καλύτερη αφορμή για να βρεθούμε… κι έτσι. Όπως συμβαίνει συνήθως, με ανθρώπους του (ελληνικού) σινεμά που εκτιμώ καλλιτεχνικά, δεν προέκυψε μία «συνέντευξη», αλλά μια μεγάλη σε διάρκεια κουβέντα. Που θα μπορούσε να συνεχίζεται για ώρες…

«Trainspotting»: The Cannes interview.

Το Μάιο του 1996, το Φεστιβάλ των Καννών υποδέχθηκε ένα βρετανικό φιλμ που είχε προκαλέσει σάλο στην πατρίδα του από τα τέλη Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς. Ο υπόλοιπος πλανήτης περίμενε να δει με τα ίδια του τα μάτια εάν όλο αυτό το hype για το «Trainspotting» ήταν αληθινό. Η πρεμιέρα της ταινίας έσκασε σαν βόμβα molotov στην Κρουαζέτ. Ακολούθησε το μεγαλύτερο και πιο rock party όλων των εποχών! Κι εγώ, μαζί μ’ αυτά, έχω να θυμάμαι μια συνέντευξη με τους τρεις ανθρώπους που δημιούργησαν… το μύθο.

ΟΥΜΑ ΘΕΡΜΑΝ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ.

Το 1994 βρέθηκα στο Φεστιβάλ των Καννών και είχα την ευκαιρία να συναντήσω την Ούμα Θέρμαν, με αφορμή την πρεμιέρα του «Pulp Fiction» του Κουέντιν Ταραντίνο. The rest is history. Κυριολεκτικά, από τα πράγματα που (αξίζει να) θυμάσαι για πάντα.

Γκιγέρμο ντελ Τόρο: Η φαντασία είναι το παν.

Το 2006 είχα τη χαρά να συναντήσω τον Γκιγέρμο ντελ Τόρο στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά στον κόσμο το φιλμ το οποίο απογείωσε την καριέρα του, όσο και τη σημασία του ονόματός του καλλιτεχνικά. Φυσικά, ήταν ο «Λαβύρινθος του Πάνα». Εννοείται πως η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Γιατί ο άνθρωπος αυτός αγαπάει απίστευτα πολύ αυτό που κάνει. Μαζί και την κινηματογραφική Τέχνη. Και τι υπέροχο μυαλό, διάβολε!

Σοφία Κόπολα. Eat cake!

Το 2006, ακόμη αιχμάλωτη του ονόματός της, η Σοφία Κόπολα πήγε στις Κάννες σαν μικρή πριγκίπισσα προσφέροντας... παντεσπάνι και βγάζοντας γλώσσα απέναντι στην Ιστορία. Πρόλαβα να της μιλήσω, προτού της πάρουν το κεφάλι! Για τη «Marie Antoinette», φυσικά.