του Ηλία Φραγκούλη

Η εντέκατη μεγάλου μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη, η «Μικρά Αγγλία» είναι το κινηματογραφικό γεγονός της φετινής σεζόν, στο πλαίσιο της εγχώριας παραγωγής. Ο ίδιος μας μιλά για το θέμα του φιλμ, αλλά και το ιδιαίτερο στίγμα που άφησε για το είδος του δράματος περιόδου στο ελληνικό σινεμά.

Ο Παντελής Βούλγαρης έγινε κάτι σαν το συνώνυμο του βιογράφου των απλών, καθημερινών ανθρώπων μέσα στο πλαίσιο της εξέλιξης της ελληνικής ιστορίας. Ξέρει να τους πλησιάζει στο δράμα τους και ερευνά με προσοχή την περίοδο στην οποία ζουν οι ήρωές του. Και σήμερα, μετά από μερικά χρόνια… φουρτούνας καλλιτεχνικής, επιστρέφει σε αυτό το σινεμά που το λαϊκό κοινό αγαπά. Δίχως ίχνος προσβολής γι’ αυτό το τελευταίο. Η «Μικρά Αγγλία» του σαλπάρει, πλέον, στους ελληνικούς κινηματογράφους. Καλοτάξιδη να ‘ναι.

Δεν είχε τύχει να μιλήσουμε έτσι, μπροστά σε μια κάμερα, στο παρελθόν. Ευγενική φυσιογνωμία, φιλικός στην κουβέντα, προσγειωμένος, κοντά στο συνομιλητή του, δίχως τη «στιβαρή» απόσταση του «δημιουργού» ή μια κάποια συμπεριφορά ανωτερότητας, που η καριέρα του σαφώς και θα επέτρεπε (έχουνε δει τα μάτια μας…).

Στο σχετικά σφιχτό χρονικό πλαίσιο των τόσων συνεντεύξεων που έδωσε για την προώθηση της «Μικράς Αγγλίας», προσπαθήσαμε (να προλάβουμε και) να μιλήσουμε για τις γυναίκες και τη σημασία της χειραφέτησης, τότε και τώρα, για την εμμονή του στο είδος των ταινιών περιόδου, για κάποιες πίκρες από παλιότερες δουλειές του. Ήθελα να καταλάβω από πρώτο χέρι γιατί κάνει σινεμά τόσα χρόνια. Σε μερικές ερωτήσεις μπορεί να τον μπέρδεψα. Έφυγα ικανοποιημένος από τη συζήτηση, όμως. Το ίδιο με έκανε να αισθανθώ και εκείνος.