FreeCinema

Follow us

YOUNG FRANKENSTEIN (1974)

  • ΕΙΔΟΣ: Σατιρική Μαύρη Κωμωδία
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μελ Μπρουκς
  • ΚΑΣΤ: Τζιν Γουάιλντερ, Μάντελαϊν Καν, Μάρτι Φέλντμαν, Πίτερ Μπόιλ, Κλόρις Λίτσμαν, Τέρι Γκαρ, Κένεθ Μαρς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 106'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Ο εγγονός του φημισμένου Δρ. Φράνκενσταϊν φτάνει στην Τρανσυλβανία με σκοπό να ερευνήσει τις πρακτικές του δεύτερου επάνω στη νεκρανάσταση, ώστε ν’ αποκαταστήσει το όνομα και τη φήμη του. Θα ανακαλύψει τα αρχεία και το εργαστήριο του παππού του, αλλά για να ολοκληρώσει τα σχέδιά του θα χρειαστεί… ένα πτώμα!

«It’s pronounced Fronkensteen!». Και τέζα από τα γέλια! Τα… παλιά τα χρόνια, όταν τα θερινά σινεμά του κέντρου της Αθήνας (ειδικά) έπαιζαν διαρκώς επαναλήψεις, δεν υπήρχε περίπτωση να μην πέσεις πάνω στο «Φρανκενστάιν Τζούνιορ» (όπως είχε διανεμηθεί στην Ελλάδα, αρχικά) του Μελ Μπρουκς. Σε αυτό και στο «Πάρτυ» (1968) του Μπλέικ Έντουαρντς, μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ένα εξαιρετικό φαινόμενο: ο κόσμος γελούσε σχεδόν πριν από κάθε αστεία σκηνή! Θα έλεγα πως οι περισσότεροι θεατές είχαν ξαναδεί και τα δύο φιλμ και, ενδεχομένως, το έκαναν ξανά και ξανά, σχεδόν ετησίως! Εννοείται πως ήμουν ένας από αυτούς… Αυτή η εμπειρία σήμερα, δυστυχώς, δεν υφίσταται. Τα σινεμά δεν είναι γεμάτα από κόσμο που ουρλιάζει από τα γέλια σε κλασικές κωμωδίες, με όλους τους θεατές μαζί να μεταδίδουν αυτό το συναίσθημα χαράς και ευφορίας. Το καλοκαίρι του 2020, δε, έχοντας προγραμματίσει την ταινία του Μπρουκς στις προβολές του «Park Your Cinema» στο ΚΠΙΣΝ, με… τρόμο συνειδητοποίησα ότι το κοινό δεν «έπιανε» όλα τα αστεία! Δεν υπήρχε αυτή η ένθερμη συμμετοχή, το «προεόρτιο» γέλιο. Με μοναδική (και πρωτότυπη) διαφορά, την τελική «χειρονομία» (απο)χαιρετισμού μεταξύ των Τζιν Γουάιλντερ και Μάντελαϊν Καν στη σκηνή του τρένου, με μία εντελώς ανόητη… αγκωνιά από αμφότερους τους πρωταγωνιστές. Στα ‘70s δεν υπήρχε λόγος να γελάσει κανείς με αυτή τη λεπτομέρεια. Πέρσι, υπήρχε!

Θα ήταν λίγο άδικο να πω ότι το «Young Frankenstein» είναι το καλύτερο φιλμ στην καριέρα του Μπρουκς, όταν υπάρχουν οι ουσιαστικά δικοί του «Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί» (1967). Είναι σίγουρα η καλύτερη παραγωγή, το πιο φροντισμένο έργο του, ένα απόλυτα επιτυχημένο καλλιτεχνικό δημιούργημα, πόσω μάλλον για το φιλμικό είδος στο οποίο ανήκει. Δεν γίνεται, όμως, να παραγνωρίζουμε τον παράγοντα… Τζέιμς Γουέιλ. Η ταινία του Μπρουκς αναπαράγει πιστά τα δύο αριστουργήματα εκείνου από τα ‘30s, το «Φρανκενστάιν» (1931) και τη «Νύφη του Φρανκενστάιν» (1935), τα οποία χρησιμοποιούνται σαν απόλυτος οδηγός κοπιαρίσματος, ώστε να λειτουργήσει τούτη η καλύτερη σάτιρα κινηματογραφικής αναφοράς όλων των εποχών (αφήνω έξω τα remake του «Psycho» του Γκας Βαν Σαντ και του «Funny Games» του Μίκαελ Χάνεκε – γέλια στο βάθος…).

Από τεχνικές του μοντάζ μέχρι και τμήματα των αυθεντικών σκηνικών των ταινιών του Γουέιλ (όλο το εργαστήριο του Δρ. Φράνκενσταϊν είναι εκείνο που βλέπουμε και στα δύο φιλμ του ’30!), το «Young Frankenstein» τηρεί με σεβασμό το homage του, άσχετα από το ότι σπάει κανονική πλάκα μ’ αυτό. Η αλήθεια είναι πως οι (πιο φανατικοί) κινηματογραφόφιλοι που αντιλαμβάνονται τι ακριβώς παρακολουθούν εδώ, είναι κι εκείνοι που μπορούν να εκτιμήσουν πραγματικά το μέγεθος της προσπάθειας του Μπρουκς. Κατά τα άλλα, έχοντας συγκεντρώσει ένα απίστευτο επιτελείο ηθοποιών με γνώση στην κωμωδία, τούτος ο «Frankenstein» είναι ένα μάθημα υποκριτικής επάνω στο genre, καθώς οι ερμηνείες (και οι ατάκες που έχουν σαν «όπλα» τους) είναι που απογειώνουν την ταινία… ως την αιωνιότητα! Δεν υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσεις ποιος δίνει τον καλύτερο εαυτό του εδώ. Κάθε σεκάνς είναι ένας αγώνας για να… κρατηθείς στο κάθισμα και να μην πέσεις κάτω από τα γέλια (ακόμη και το καστ δυσκολεύτηκε να τα βγάλει πέρα στα γυρίσματα, με τον Τζιν Γουάιλντερ να διαλύει αμέτρητα takes, επειδή δεν μπορούσε να κρατήσει μία στοιχειωδώς σοβαρή έκφραση στις σκηνές του!).

Τι άλλο να (πρωτο)πεις για το «Young Frankenstein»; Ω, γλυκό μυστήριο… της κωμωδίας, επιτέλους σε ξαναβρίσκουμε! Διότι σήμερα, έχεις χαθεί από προσώπου γης…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ο Μελ Μπρουκς υπογράφει το απόλυτο homage στα θρυλικά φρανκενσταϊνικά φιλμ του Τζέιμς Γουέιλ από τα ‘30s, χαρίζοντάς μας τη σημαντικότερη σινεφιλική παρωδία που έγινε ποτέ. Το ensemble καστ «κεντάει» ερμηνευτικά και άπειρες ατάκες έχουν μετατραπεί σε αθάνατο κομμάτι της pop κουλτούρας. Τώρα, αν δεν αρχίζετε να γελάτε και μόνο με το άκουσμα του ονόματος… Φράου Μπλούχερ, κάτι δεν έχετε κάνει σωστά στη ζωή σας. Μέχρι σήμερα. Διορθώστε το.


MORE REVIEWS

LONGLEGS

Ντετέκτιβ του FBI που παρουσιάζει «παράξενα» δείγματα ενσυναίσθησης σε σχέση με τη δράση ενός επί σειρά δεκαετιών ασύλληπτου serial killer, εντοπίζει σταδιακά τα στοιχεία ενός εκκεντρικού puzzle του οποίου ίσως και η ίδια αποτελεί κομμάτι (από το παρελθόν).

FLY ME TO THE MOON

Καπάτσα δημοσιοσχετίστρια καταφθάνει στη Φλόριντα φορτωμένη με ιδέες χίλιες, ώστε να προσδώσει στη δύσκαμπτη NASA έναν σύγχρονο… pop αέρα! Οι πάλιουρες της υπηρεσίας δεν την παίρνουν με καθόλου καλό μάτι, όμως, εκείνη έχει στα χέρια της το ελευθέρας από δεξί χέρι του Προέδρου, αλλά και εναλλακτικό σχέδιο... τηλεσκηνοθετημένης προσομοίωσης της επικείμενης, κρίσιμης αποστολής του Apollo 11 στη Σελήνη!

ALL THAT JAZZ

«Bye-bye, life. Bye-bye, happiness. Hello, loneliness. I think I'm gonna die.»

ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΙ ΦΟΝΟΙ

Όταν οι σκελετοί έντεκα γυναικών και κοριτσιών ανακαλύπτονται σε μια έρημο του Νέου Μεξικού, ξεκινά η εξονυχιστική έρευνα για την εντόπιση του ιθύνοντα νου πίσω από το ειδεχθές έγκλημα, κάτι που οδηγεί σε επιπλοκές και συγκρούσεις μεταξύ του αρχηγού της Αστυνομίας, Κάρτερ, του ντετέκτιβ Ορτέγκα και του πράκτορα Πέτροβικ, τριών ανθρώπων με τελείως διαφορετική μεθοδολογία και agenda.

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Στη μεταπολεμική Ρώμη, παντρεμένη γυναίκα με τρία παιδιά ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο, ασφυκτιώντας στα αυστηρά δεσμά του πατριαρχικού περιβάλλοντος της εποχής.