του Άγγελου Μαύρου

Κι αυτός έχει αγάπη «Χωρίς Σύνορα», και η εταιρεία διανομής του φιλμ (που το σπρώχνει με στοργή στις αίθουσες για δεύτερη φορά, μετά την ακαριαία διακοπή της προβολής του λόγω αίτησης ασφαλιστικών μέτρων για μια… μουσική σύνθεση 21 μήνες πριν), κι ο ομογενής Νίκος Γκαϊτατζής. Γι’ αυτό και φαντάζει ακόμη πιο τράτζικ το ότι είναι χρόνια ληγμένο το ούτως ή άλλως φύλλο και φτερό σεναριακό family διαβατήριό τους, σου κάνει κλικ τσίπικα κι ο φακός τουρίστα, κι ως συνέπεια απελαύνεται αυτόματα σαν σταλόνειο-«Over the Top»-dead on arrival-με-σομπρέρο-μέσα-κι-έξω-απ’-το-«Αμέρικα Αμέρικα»-του-Καζάν η ελληνική και γιάνκικη λαθρομεταναστευτική πατρο-Οδύσσεια όλων τους με αστυνομικού λουκιού κλου.

Μια γραφικά αδέξια ζεϊμπεκιά (όπως αυτή στην «εξόδιο» σκηνή στάκαμαν στα χιόνια του πρώην Προέδρου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) για το τσαγανό του ακατάβλητου Ρωμιού, το γονεϊκό βασικό ένστικτο και το λοξά χαρμολυπηρό σούρτα φέρτα της ζήσης από ένα μελό σασπένς road movie, που κάνει οχτάρια πότε σαν Κώστας Στράντζαλης (στο «άχουτο» συγκινησιακό θέμα της ξανθούλας παιδούλας), πότε σαν Κάρι Φουκουνάγκα (στο νατουράλ δραματικό εμιγκρέ tex mex νταβαντούρι) και πότε σαν πρώιμος Νίκος Ζαπατίνας (στα φιλίας και πονηρίας, «Ένας κι Ένας» ιλαρά συσφικτικά σκετς); Είναι μοιραίο να κρατηθεί στο τελωνείο και για το art design φτωχολογιάς με τους κομπάρσους σκορποχώρι, να φωνάξουν «τηλεορασάκηδες τρεχάτε» τα guest Δωροθέας Μερκούρη, Γιώργου Καραμίχου, Απόστολου Γκλέτσου, Γιάννη Μποσταντζόγλου και Σπύρου Παπαδόπουλου, να χαντακωθεί και όχι μόνο οπτικά η Ζόγια Κάπλαν. Δώσε βίζα σε στιγμές του Βογιατζή και κάνε την γι’ αλλού. Εδώ είναι Ψωροκώσταινα. Του τύπου «διασπορά» – αυτό είναι το χειρότερο του πράγματος…