του Ηλία Φραγκούλη

Η αναβίωση της βρετανικής Hammer Films μας πάει ξανά πίσω σε μια περίοδο κατά την οποία το torture porn και οι πίδακες από αίμα δεν είχαν θέση στη μεγάλη οθόνη. Το γοτθικό στοιχείο, οι χρωματικοί τόνοι, το σκοτάδι από μόνο του, αρκούν για να προκαλέσουν το φόβο ενώ ψάχνεσαι από πού θα γραπωθείς, πριν δυναμώσουν τα επιφωνήματα.

Η εναρκτήρια σεκάνς, με τρία μικρά κορίτσια που παρατάνε το παιχνίδι με τις κούκλες τους και πηδάνε στο κενό, χωρίς την παραμικρή εξήγηση, σε βάζει αμέσως σε κλίμα ερέβους, δίχως ίχνη ηλικιακής λύπησης (οι πλέον «μιλημένοι» στο είδος θεατές θα θυμούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ πως ακόμη και ο κεντρικός ήρωας είναι πατέρας ανηλίκου…), μαρτυρώντας τα θύματα της ιστορίας. Τα υπόλοιπα clues συνθέτουν σταδιακά το μυστήριο της ύπαρξης μιας γυναίκας που βαραίνει τις ζωές των κατοίκων του χωριού σαν κατάρα, μοτίβο κλασικά «χαμερικό».

Μέσα στον όλο γρίφο, η παρουσία του… Χάρι Πότερ (ο Ντάνιελ Ράντκλιφ με βλέμμα παγωμένο, στα όρια του πανικού της… ενηλικίωσης) αποσπά λίγο την προσοχή, κι ας μην είναι τόσο λάθος στο casting ο νεαρός ηθοποιός. Απλά, υπερτερούν οι στιγμές όπου αισθάνεσαι να πέφτει το βάρος αποκλειστικά και μόνο στην παρουσία του (για τους προφανείς εμπορικούς λόγους), εις βάρος της εξέλιξης της πλοκής, που ούτως ή άλλως δεν έχει δομηθεί επάνω στους απαραίτητους δευτερεύοντες χαρακτήρες (με εξαίρεση τη φιλόξενη, σχεδόν γκροτέσκα οικογένεια των, φυσικά, πενθούντων Ντέιλι).

Από τη στιγμή που τα πράγματα… σκουραίνουν και το εκτόπλασμα της «Γυναίκας με τα Μαύρα» βγαίνει στο σεργιάνι για να ρίξει επιπλέον ταφόπλακες, το φιλμ αποκτά ρυθμό και χαρακτήρα, ειδικά όσο πλησιάζει προς το αρκετά αντισυμβατικό για το είδος (και την εποχή μας) φινάλε, που θα σε κάνει να στραφείς με ενδιαφέρον προς το παρελθόν και τη φιλμογραφία της θρυλικής Hammer.