του Ηλία Φραγκούλη

Θα ήθελε να είναι ένα είδος «Ghostbusters» με μια εξωγήινη νότα… χωρίς αιτία. Τελικά, προκύπτει να είναι ένα σαφώς πιο ενήλικο «Εξωγήινοι στη Σοφίτα» (2009), με τους κεντρικούς του ήρωες να μας προστατεύουν από την… ξένη απειλή χτυπώντας στα… αχαμνά (η κατακλείδα από το έξω διάστημα, όντως, που αφήνει το εύρημα με το νερό του «Οιωνού» του Σιάμαλαν… έτη φωτός μακριά)!

Οι σεναριογράφοι του «Superbad» και ένα καστ κωμικών που σπάνια κάνει λάθος, κατορθώνουν να στήσουν την πρώτη αληθινή αθλιότητα της νέας κινηματογραφικής σεζόν, μια ταινία που περιμένει να γελάσεις με καφρίλα αστείων περί σωματικών υγρών (ειλικρινά, γιατί ο Βινς Βον είναι τόσο σίγουρος πως η πράσινη, εξωγήινη χλαπάτσα έχει γεύση… σπέρματος;) ή γαζώνοντας με σφαίρες τα τέρατα – εισβολείς! Το στοιχείο του male bonding ποτέ δε μας σερβιρίστηκε τόσο άκυρα, τα οπτικά εφέ βγάζουν μονάχα την αίσθηση της προχειρότητας και της φτήνιας, ενώ το κομμάτι της ξενοφοβίας (με το Στίλερ να ανατρέπει ειρωνικά την politically correct στάση ζωής που τον διέπει απέναντι σε κάθε εθνικότητα – μειονότητα) καταντά επικίνδυνο στο πλαίσιο της καταστροφικής βλακείας του φιλμ.

Φευγαλέες είναι οι στιγμές του «Γείτονες σε Περιπολία» που φέρνουν ένα χαμόγελο στα χείλη (όπως ο σύντομος ρόλος του γείτονα Μπίλι Κράνταπ, που αφήνει απολαυστικά σεξουαλικά υπονοούμενα), σε αντίθεση με την ανυπόφορη διάρκεια του φιλμ που θα σε βγάλει από την αίθουσα με μια έκφραση… φρικτού ατυχήματος στο πρόσωπο.