του Ηλία Φραγκούλη

«Χρυσή αγελάδα» του περσινού καλοκαιριού με το «Πού Πάω, Θεέ μου;», ο Ιταλός (και παντελώς άγνωστος στη χώρα μας μέχρι πρότινος) κωμικός Κέκο Τζαλόνε επέστρεψε σε τούτο το μαρτυρικό (για τους θεατές) θέρος με δύο προγενέστερες επιτυχίες του στη γείτονα (και μόνο…), το «Τι Όμορφη Μέρα, Θεέ μου!» (παραγωγή του 2011…) και τούτο εδώ που μας έρχεται από το 2013 για να αναφωνήσουμε όλοι μαζί εν χορώ: «Γιατί, Θεέ μου;»!

Προφανέστατα, οι θεατές δεν «τσίμπησαν» κι εφέτος στα ταμεία, αλλά αυτό δεν μας έσωσε από τη διανομή του «εύλογα» (#sarcasm) τιτλοφορούμενου στα ελληνικά… «Και ο Θεός να Βάλει το Χέρι του», το οποίο έρχεται να ενισχύσει τις πεποιθήσεις μου περί αγνωστικισμού. Αυτή τη φορά, ο (πραγματικά ατάλαντος, όμως!) Τζαλόνε υποδύεται έναν οικογενειάρχη που τα βρίσκει σκούρα όταν ένα ανταγωνιστικό προϊόν αφανίζει τις θριαμβευτικές πωλήσεις του ιδίου ως καλύτερου πλασιέ συγκεκριμένου τύπου… ηλεκτρικής σκούπας στην Ιταλία. Καθώς το σπιτικό του αδειάζει από το πλήθος καταναλωτικών αγαθών στα οποία σκόρπιζε τα λεφτά του ο Κέκο (έτσι αποκαλείται και ο ήρωας, φυσικά) και η σύζυγός του απολύεται από το εργοστάσιο στο οποίο δούλευε, η μεγαλύτερη πρόκληση για τούτη την οικογένεια προστίθεται όταν ο υιός τους αριστεύει με κύριο σκοπό να κερδίσει το στοίχημα που του έβαλε ο πατέρας του, με έπαθλο την πραγματοποίηση των πιο ονειρεμένων διακοπών της ζωής του.

Το παιδάκι θα απαιτήσει το «δώρο» του και ο απένταρος αλλά αγαπησιάρης πατέρας θα προσπαθήσει να εκπληρώσει… μερικώς την επιθυμία του ανήλικου, πηγαίνοντάς το στο σπίτι μιας τσιγκούνας θείας του στην επαρχία, ευελπιστώντας ο ίδιος να πετύχει και καμία επιπλέον πώληση σκούπας εντός του σογιού του! Αφού βρίσκεται και σε διάσταση με τη σύζυγό του, θα προκύψει κι ένα νέο ρομάντζο με όμορφη και… παμπλούτου νεαρά που έχει παιδί με ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία ξεπερνά η παρέα του με τον γιόκα του Κέκο.

Η εξέλιξη της πλοκής πατάει πάνω σε κάθε στερεότυπο που μπορεί να φανταστεί ένας κοινός νους, σε μια λαϊκή κωμωδία κοινωνικού χαρακτήρα που μιλά περισσότερο σε γονείς και κουβαλάει τα αναμενόμενα μηνύματα καλοσύνης και θετικότητας στη ζωή. Λιγότερο μπαλαφαροειδές το χιούμορ, λοιπόν, άρα ακόμη πιο… εκνευριστικό το αποτέλεσμα, καθώς στα προηγούμενα έργα του Τζαλόνε, έστω, μπορούσες να γελάσεις (ή να μειδιάσεις, μάλλον) για τους… εντελώς λάθος λόγους. Εδώ, όμως, σου κόβεται ακόμη κι αυτό! Για όνομα του Θεού, φτάνει!