του Στέφανου Κ. Αρταβάνη

Γνωρίζω αρκετά για το franchise του «Resident Evil», αλλά ομολογώ πως δεν θυμάμαι καλά τις live-action ταινίες που είχα δει μικρός κι ούτε έχω τερματίσει κανένα παιχνίδι. Ξέρω, βέβαια, τι κάνει (πάνω κάτω) ξεχωριστό το κάθε παιχνίδι, ποια είναι η ουσία της σειράς σε κάθε έκδοσή της. Από εκείνη των ταινιών animation, όπου το «Death Island» αποτελεί το τρίτο μέρος, ομολογώ πως δηλώνω πρωτάρης. Συνεπώς, η ερώτηση ήταν απλή για μένα: μπορεί τούτο το φιλμ να το παρακολουθήσει ένας fan της δράσης και του τρόμου αυτόνομα; Μπορεί να σταθεί σαν μια ταινία είδους, με την οποία θα νιώσει ότι δεν πέταξε τα λεφτά του; Οφείλω να πω… μάλλον όχι.

Το φιλμ ξεκινά μ’ ένα flashback, όταν ο αρχικός ιός έχει αρχίσει να εξαπλώνεται από την Raccoon City (η βασική πόλη των παιχνιδιών), όπου βλέπουμε μια ομάδα στρατιωτών της Umbrella Co. (που δημιούργησε τον ιό) να προσπαθεί να εκκενώσει επιστήμονες της εταιρείας και κυβερνητικά στελέχη. Αυτό δεν πάει πολύ καλά και καταλήγουμε με τους δύο βασικούς μας στρατιώτες, αφού έχει εξερευνηθεί το τυπικό κλισέ των ταινιών με ζόμπι «πως να σκοτώσεις κάποιον που πριν λίγο ήταν φίλος σου;», να πρέπει να αλληλοσκοτωθούν επειδή ο ένας δαγκώθηκε. Στη συνέχεια, συστήνονται οι βασικοί πρωταγωνιστές μας, πράκτορες που μάχονται κατά των ζόμπι, μέσω κάποιων ομολογουμένως καλών σεκάνς δράσης και αγωνίας.

Υπάρχει μία σκηνή αγωνίας που δείχνει τις survival horror καταβολές του παιχνιδιού. Η Τζιλ Βάλενταϊν εξερευνά μόνη της ένα σπίτι που μπορεί να έχει επιζώντες κι εδώ έχουμε έχουμε το πρώτο και μοναδικό jump scare του έργου. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε τον συμπολεμιστή της Κρις Ρέντφιλντ και λαμβάνουμε τις απαραίτητες πληροφορίες για το σύνολο των χαρακτήρων και τα γεγονότα από τις δύο προηγούμενες ταινίες. Σε χαρακτηριστική σκηνή δράσης, έχουμε την εισαγωγή σ’ ένα άλλο κομμάτι της πλοκής, με τον ανεξάρτητο πράκτορα Λίον Κένεντι, το οποίου ο στόχος του είναι να καταδιώξει ένα van, αλλά καταλήγει σε μάχη μοτοσυκλετών με μια μυστηριώδη γυναίκα. Η κατάρριψη των νόμων της βαρύτητας σ’ αυτή τη μάχη, καθώς και κάποια ευφάνταστα σημεία της που σκηνοθετούνται δυναμικά και με κάλυψη που εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του animation, μου θύμισαν «The Matrix Reloaded» (2003) και αυτή ήταν μια ελπιδοφόρα στιγμή για ότι επρόκειτο ν’ ακολουθήσει.

Πολύ σύντομα, όλα αυτά τελειώνουν και η ταινία (τρόπον τινά) μπαίνει σε… ράγες. Τα πάντα είναι άκρως προβλέψιμα. Από τα κίνητρα και την ελάχιστη ανάπτυξη χαρακτήρων ώς τα κομμάτια της δράσης και της αγωνίας στο κυρίως μέρος της πλοκής, στο Αλκατράζ. Ο βασικός κακός είναι μια έκπληξη που… δεν είναι και τόσο, ενώ τα κίνητρά του (τα οποία δίνονται σ’ ένα exposition dump που κράτησε κάτι σαν είκοσι από τα ογδόντα επτά λεπτά της συνολικής διάρκειας του φιλμ!) μπορούν να συνοψιστούν στο στερεότυπο «η έννομη δικαιοσύνη είναι αδικία, δεν υπάρχει καλό και κακό, οπότε ο κόσμος πρέπει να καεί». Προσπαθούν ν’ αναπτυχθούν ακόμη και οι μικρότεροι χαρακτήρες, αλλά με τρόπο που έχουμε δει χίλιες φορές σε ταινίες δράσης και, κυρίως, έχουν να κάνουν με κάτι που συνέβη σε προηγούμενο έργο ή στα πιο συνηθισμένα αρχέτυπα.

Αντίστοιχα, και το animation είναι μεν ποιοτικό, όμως, αυτό το φωτορεαλιστικό στυλ το είδαμε (καλύτερα) και στο «Love, Death & Robots», ενώ το λες και κατώτερο από εκείνο των τελευταίων παιχνιδιών της σειράς. Τρόμος δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, πέραν από το σχεδιασμό των πιο εξελιγμένων ζόμπι / τεράτων, ο οποίος όμως δε συστήνει και κάτι το καινούργιο για οποιονδήποτε έχει παίξει πέντε-δέκα παιχνίδια τρόμου ή φαντασίας. Οι σκηνές δράσης λύνονται σαν νομοτέλεια και δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος (εκτός από μια πιθανότητα μόλυνσης των πρωταγωνιστών, αλλά έχουμε ήδη ενημερωθεί πως φτιάχνεται εμβόλιο, άρα ξέρουμε ήδη τι θα γίνει). Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα για ταινία δράσης και τρόμου από το να μη σε κάνει να αγωνιάς. Αν σε αυτό προσθέσουμε το ότι οι ήρως του φιλμ δεν έχουν κάποιον ηθικό διχασμό ή εσωτερική διαμάχη πέραν από τη δύναμη της φιλίας και την προστασία της ζωής, το «Death Island» ενδείκνυται κυρίως για να κοιμηθείτε στην αίθουσα!