του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στο Χρήστο Δήμα, είναι ότι δε σνομπάρει τα κινηματογραφικά είδη και δεν ντρέπεται να ασχοληθεί με mainstream ταινίες που άλλοι συνάδελφοι της γενιάς του θα κοιτούσαν αφ’ υψηλού. Η πρώτη «Νήsos», αν και παλιομοδίτικη, δεν προσέβαλε κανένα και ήταν μια συμπαθητική λαϊκή κωμωδία που έβαλε κόσμο στις αίθουσες.

Ο Δήμας είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες αυτής της γενιάς που υπερασπίζεται τη δημιουργία αξιοπρεπούς ελληνικού λαϊκού σινεμά. Μετά από την κωμωδία, με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζει τώρα και τη ρομαντική κομεντί στο «Poker Face». Ουσιαστικά ανύπαρκτο στο σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, το είδος της ρομαντικής κομεντί εξαφανίστηκε με το θάνατο του παλιού εμπορικού σινεμά. Ο Δήμας επιχειρεί να το επαναφέρει, κινηματογραφώντας το σύγχρονα, αλλά τα υλικά είναι και πάλι παλιά. Οι αναφορές στο «Δόλωμα» είναι σαφείς, αν και χωρίς την γκλαμουριά και τα μουτράκια της Αλίκης.

Η Νίκη (Εύη Σαουλίδου) δεν είναι γκλαμουράτη ηρωίδα. Είναι μια «μικρή γκαντέμω», που τίποτα δεν της πάει καλά, από τότε που χάθηκε ο ψεύτικος παπαγάλος της, το «Χάρισμα». Δεν το βάζει κάτω, όμως. Η τυχαία γνωριμία της με τον πρωταθλητή Αδιάβροχο (αυτό είναι το όνομά του!) θα την παρακινήσει να προσπαθήσει να τουμπάρει την τύχη της. Και μαζί, θα βρεθεί ερωτευμένη.

Τα «καλά χαρτιά» της ταινίας είναι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και οι τύποι που το πλαισιώνουν. Ο Κούρκουλος είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται ο ρόλος, ενώ η Σαουλίδου πετυχαίνει να βγάλει την εικόνα της ταλαίπωρης που τα δίνει όλα για μια τελευταία ευκαιρία στην τύχη. Από το κουαρτέτο γύρω της, πιο δυνατοί ο Μποσταντζόγλου και ο Πυρπασόπουλος. Ο Δήμας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας κινεί γρήγορα την κάμερα και δίνει ρυθμό, αλλά οι ρομαντικές στιγμές δεν απογειώνονται πάνω από την τσόχα του τραπεζιού του πόκερ. Πιο αδύναμο το σενάριο της Άσπας Καλλιάνη, που παίζει αυστηρά και χωρίς εκπλήξεις με τους κανόνες του παιχνιδιού.