του Νίκου Παλάτου

Προσπαθεί να ξεφύγει κάπως από την τυπική λαϊκή γαλλική κωμωδία στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ναντέζ Λουαζό. Μετατρέπει σε μεγάλου μήκους ταινία την μικρού προ τριετίας επίσης δική της, με τίτλο σκέτο «Le Locataire», έχοντας σαφείς επιρροές από τις ανεξάρτητες αμερικάνικες παραγωγές που δοκιμάζουν συνήθως την τύχη τους στο Sundance, με το «Little Miss Sunshine» (2006), το οποίο ξεκίνησε ακριβώς από εκεί τη θριαμβευτική του καριέρα, να αποτελεί σαφές σημείο αναφοράς. Βλέπετε, η δυσλειτουργική εκκεντρικότητα της οικογένειας της εγκυμονούσας μαμάς κατευθείαν εκεί παραπέμπει, με μια έστω πιο γαλλική προσέγγιση, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

H Νικόλ είναι εργαζόμενη μητέρα και νοικοκυρά, η οποία είναι σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνη για την εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού της. Ο σύζυγός της είναι σταθερά άνεργος, εγκλωβισμένος στο κάποτε πολλά υποσχόμενο παρελθόν του ως μεγάλου ταλέντου της γυμναστικής. Η κόρη της, μαμά η ίδια ενός μικρού κοριτσιού, ζει στην κοσμάρα της, έχοντας ουσιαστικά εκχωρήσει την ανατροφή του παιδιού στη μάνα της. Η ηλικιωμένη μητέρα τής Νικόλ είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι, αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας που, όμως, δεν της απαγορεύουν να καυτηριάζει τα καθημερινά δρώμενα. Τη φροντίζει σε καθημερινή, εικοσιτετράωρη βάση ένας νεαρός νοσοκόμος, η συνεχής (υπό την ίδια στέγη) παρουσία του οποίου τον ανακηρύσσει δικαιωματικά άτυπο μέλος της οικογένειας. Το puzzle συμπληρώνεται από τον μεγάλο γιο, ο οποίος υπηρετώντας στο γαλλικό ναυτικό απουσιάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα από το σπίτι, μένοντας σχετικά αμέτοχος στα όσα λαμβάνουν χώρα σε αυτό, εν αντιθέσει με τον νεαρό συνάδελφο στο σταθμό διοδίων όπου εργάζεται η Νικόλ, που έχει γνώμη για πολλά από τα θέματα που την απασχολούν, αν και δεν φαίνεται να είναι και κανένας γίγαντας της διανόησης. Όταν, λοιπόν, η Νικόλ ανακαλύψει την αναπάντεχη εγκυμοσύνη της, όλα τα μέλη της οικογένειας τίθενται προ των ευθυνών τους, με την ηρωίδα αναποφάσιστη μπροστά στο δίλημμα, να κρατήσει το μωρό ή να προχωρήσει σε έκτρωση.

Η Λουαζό αντιμετωπίζει με συμπάθεια όλους τους χαρακτήρες της, χωρίς να τους αφήνει να ξεφύγουν προς την καρικατούρα (όπως θα μπορούσαν ανετότατα). Η καλώς εννοούμενη παλαβομάρα τους προσπαθεί να οδηγήσει την κωμωδία σε extreme άκρα, αλλά σπάνια το καταφέρνει με πραγματική επιτυχία, αφού άλλο πράγμα είναι η θορυβώδης (και όχι πάντα πνευματώδης) συμπεριφορά κι άλλο το έξυπνο αστείο. Η σκηνή της ερωτικής φαντασίωσης της Νικόλ με τον γυναικολόγο της (με το όνομα του οποίου γίνονται συχνά λογοπαίγνια, που αφενός χάνουν στη μετάφραση, αφετέρου έτσι κι αλλιώς δεν σκίζουν κιόλας), για παράδειγμα, προσπαθεί να λειτουργήσει εν είδει highlight, αλλά δεν θα σας κάνει και να πέσετε κάτω από τα γέλια. Περνά, δε, ανεκμετάλλευτο το εύρημα της συνύπαρξης γυναικών από τρεις διαφορετικές γενιές (συν ένα μικρό κοριτσάκι) σε ό,τι έχει να κάνει με την απόφαση περί της πιθανότητας (ή μη) έκτρωσης, σε συνάρτηση μάλιστα με τη σχέση μητέρας – παιδιού. Ο ρυθμός, πάντως, είναι γοργός καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ και δεν υπάρχουν «χοντράδες» που υποτιμούν τη νοημοσύνη του θεατή (με εξαίρεση τη σεκάνς της τελικής λύσης του «προβλήματος» της εγκυμοσύνης). Η παρουσία της Καρίν Βιάρ σε ρόλο μαμάς ξυπνά εύλογους συνειρμούς με την περσινή, ελαφρώς ανάλογη «Οικογένεια Μπελιέ», την επιτυχία της οποίας θα ήθελε να επαναλάβει τούτη η διαφορετική εκδοχή της Γαλλίδας μάνας.