του Ηλία Φραγκούλη

Ιδιαίτερα πρωτότυπη αυτή η απόπειρα δημιουργίας μιας ελληνικής ταινίας που θ’ ανήκει σ’ ένα είδος… δίχως κινηματογραφικό κοινό στη χώρα μας, ατυχώς! Το family entertainment εδώ περιορίζεται σε έργα κινουμένων σχεδίων και, ακόμη κι αν οι «Κουραμπιέδες από Χιόνι» καταφέρνουν να τινάζουν από πάνω τους την αίσθηση της… «τηλεοπτικούρας», στους θεατές αυτού του συγκεκριμένου format απευθύνονται. Και μ’ ένα τέτοιο προϊόν, δύσκολα τους βγάζεις από την άνεση του καναπέ και του σπιτιού τους…

Όχι ότι όλα λειτουργούν στην εντέλεια στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γιάννη Τσιμιτσέλη, που (έστω, για να μην πω και απρόσμενα) επιδεικνύει έναν κάποιο επαγγελματισμό. Η ταινία φέρει σαν «παράσημο» την υπογραφή των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου στο σενάριο και, παραδόξως, εκεί χωλαίνει περισσότερο. Σε ρεαλιστικό πλαίσιο «ανάγνωσης», το story είναι εντελώς απαράδεκτο! Single mother με αχαρακτήριστη αρρώστια και έφεση στον αλκοολισμό, η οποία παραμελεί το παιδί της και το αφήνει να ζει στη δυστυχία, πεθαίνει έξαφνα και ο καλοσυνάτος ζαχαροπλάστης του χωριού που της είχε υποσχεθεί πως το ανήλικο δεν θα καταλήξει σε ίδρυμα εάν εκείνη πάθει κάτι, αποφασίζει να το… απάγει; Και το κρατά κρυμμένο στο σπίτι του για μήνες, δίχως να μπορεί να πάει καν στο σχολείο ή να συναντά άλλους ανθρώπους / παιδιά; Ειλικρινά, με όση αφέλεια και να προσπαθήσεις να το αντιμετωπίσεις, το καταστασιακό είναι νοσηρό!

Βέβαια, οι Ρέππας και Παπαθανασίου ενισχύουν το σενάριο με διαλόγους ευχάριστους και είναι ικανότατοι σ’ αυτό, όμως, η επιλογή της τοποθέτησης της ιστορίας τους γύρω στις αρχές των ‘90s (βλέπε «επίκαιρες» αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και ο ζεύγος Κάρολου και Νταϊάνας ή την τηλεοπτική μετάδοση της σειράς… των ιδίων «Οι Τρεις Χάριτες») σε κάνουν να αισθάνεσαι πως το χιούμορ τους έχει «εγκλωβιστεί» στο τότε. Επίσης, κάθε παραγωγή πρέπει να δίνει σοβαρή σημασία στις λεπτομέρειες, όταν επιχειρεί να κάνει ανασύσταση εποχής. Προϊόντα χορηγίας, συσκευασίες ή λογότυπα που δεν υπήρχαν στην παρελθούσα χρονική περίοδο την οποία απεικονίζει ένα φιλμ, δηλώνουν ή ανεπάρκεια ή ασχετοσύνη.

Υπάρχει μία υπόνοια, ότι οι «Κουραμπιέδες με Χιόνι» πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν (και) ως ένα απλό παραμύθι για τις γιορτές και όλη την οικογένεια, όμως, το να προσπαθεί ο Μιχάλης Ρέππας από Αστυφύλακας να παριστάνει (φαντασιακά) τον κακό… Κάπτεν Χουκ, ούτε στις Απόκριες!

Από φόβο (μάλλον), μη και δεν μιλήσει το έργο και σ’ ένα πιο ενήλικο κοινό, μεταξύ των δεύτερων ρόλων με τις πιο αστείες ατάκες, συνυπάρχει και μια ρομαντική υποπλοκή με δυο γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους (η δασκάλα – κόρη του κυρίου Παναγιώτη δέχεται αίτηση διαζυγίου από νωρίς στην ταινία, ο γιατρός του χωριού… μακάρι να ξέραμε γιατί) και ο στενός τους κοινωνικός κύκλος θέλει να τους παντρολογήσει. Είναι χαριτωμένες (μέσα στην ανοησία τους) αυτές οι σεκάνς, αλλά σαν «ευρήματα» περισσότερο θυμίζουν στιγμές από παλιότερα τηλεοπτικά τους σενάρια…

Το γλυκερό happy end (για όλους) είναι αφόρητα προβλέψιμο, αλλά (αντί «άλλοθι») το επιζητά το κλίμα των ημερών. Εν ολίγοις, σίγουρα χαμένη ευκαιρία οι «Κουραμπιέδες από Χιόνι». Όπως και η όμορφη ιδέα του τίτλου, η οποία πάει επίσης χαμένη, καθώς δεν προσφέρει κανένα ουσιαστικό «κλου» στην ιστορία.