του Στέφανου Κ. Αρταβάνη

Το «Προετοιμασίες για να Είμαστε Μαζί Άγνωστο για Πόσο» είναι ένα δράμα που μασκαρεύεται ως ψυχολογικό θρίλερ. Αυτό είναι και το πιο δυνατό του σημείο! Τα βήματα που παίρνει η ηρωίδα, προσπαθώντας να καταλάβει τον εαυτό της και τι συμβαίνει με τον αγαπημένο της, συνοδεύονται από μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και απειλής. Νοικιάζει ένα σπίτι απέναντι από το ερωτικό της ενδιαφέρον, παρόλο που είναι σε άθλια κατάσταση. Συγκεντρώνεται στη δουλειά της (για την οποία μένουν αιχμές πως οι συνάδελφοι θα την ζηλεύουν) και δεν «χτίζει» καθόλου τη ζωή της πέρα από την προσκόλληση της σ’ αυτόν. Πάει να κάνει κάτι ερωτικό με κάποιον αρκετά νεότερό της, μονάχα για να ζηλέψει εκείνος. Γενικώς, αναλαμβάνει τον ρόλο μιας stalker, η οποία ταυτόχρονα κάνει ψυχιατρικές συνεδρίες για να καταλάβει αν έχει κάποια διαταραχή προσωπικότητας. Αν φαντάστηκε (;) την υπόσχεση του έρωτα.

Αυτό συνοδεύεται από μια έξυπνη σκηνοθεσία. Πλάνα off-centre που αναζητούν την πρωταγωνίστρια μέσα στο κάδρο. Η μελαγχολία της Ουγγαρίας, που δείχνει πάντα σκοτεινή. Η χρήση της μουσικής που παραμένει στις επόμενες σκηνές, σε μια επιμήκυνση της αναμονής. Η μουσική, γενικότερα, ως στοιχείο το οποίο ενώνει τους πρωταγωνιστές και μεταφέρει έντονο πόνο και υποτονική χαρά. Υποκειμενικά πλάνα που επικεντρώνουν σε λεπτομέρειες τις οποίες προσέχει εκείνη και μας κάνουν ν’ αναρωτιόμαστε τι σκέφτεται. Μια υπόκωφη ένταση (σε σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια). Το καστ αγκαλιάζει αυτή την κατεύθυνση. Πρόσωπα που φαίνονται καθημερινά, αλλά θα ξεχώριζαν (και) στο πλήθος. Οι ερμηνείες είναι συγκρατημένες, όπως όλα τα συναισθήματα της ταινίας. Υπάρχει μια διάχυτη μελαγχολική αίσθηση, μια αστάθεια, κι αυτό μεταφέρεται από το mise en scène και κάθε επιλογή της σκηνοθέτιδος σε όλη τη Βουδαπέστη που «κατασκευάζει».

Σαν ταινία που ακολουθεί μόνο την οπτική της πρωταγωνίστριας, μας αφήνει αρκετά χώρο να την αφουγκραστούμε από λιγοστές δράσεις που δηλώνουν μια στατική, φοβισμένη ψυχολογία. Το παρελθόν της ουσιαστικά αποτελεί ένα μυστήριο και για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μαθαίνουμε περισσότερα για τον άνδρα παρά γι’ αυτήν. Μπορούμε να υποθέσουμε, να αναρωτηθούμε, αλλά ο εμφανής πόνος (της) μας κάνει (και) να συμπάσχουμε. Πραγματικά, η δημιουργός μας παίρνει από το χέρι και μας πάει ακριβώς εκεί που θέλει. Είναι κατάκτηση, δείχνει μια καλλιτέχνιδα με ξεκάθαρη ματιά που ξέρει τι θέλει να φτιάξει. Για το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ…

Η απογοήτευση έρχεται στο φινάλε. Περιμένουμε μια αποκάλυψη, ένα τραύμα, μία αναπάντεχη αιτιολόγηση. Το γιατί εκείνος φέρεται έτσι και το γιατί εκείνη παράτησε τη ζωή της στην Αμερική. Κι αυτό, πρακτικά, δεν έρχεται ποτέ! Η εξήγηση του είναι ίδια με κάτι που άφησε πίσω εκείνη (η μόνη σημαντική αποκάλυψη για την ηρωίδα). Το πρόβλημα είναι πως μια ταινία που έχει δομηθεί σαν κάτι το συναισθηματικά μεστό, άρτια κατασκευασμένο και σταδιακά όλο και πιο ιντριγκαδόρικο, καταλήγει σε ένα βαρετό will they / won’t they. Δεν δικαιολογείται αυτό, δε συγχωρείται. Απλούστατα, λείπει το βασικότερο στοιχείο που θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Αφήστε, δε, που αυτή η αποκάλυψη για την Μάρτα αφήνει περιθώρια για να χαρακτηριστεί απλά ως μια εγωίστρια, μια ψεύτρα, ένας κακός άνθρωπος. Δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός του πως μία δημιουργός που έφτιαξε μια τόσο σωστή ταινία (με βάση κάθε standard), την καταβαραθρώνει στα τελευταία λεπτά. Οριακά, με τσατίζει περισσότερο από το να είχα παρακολουθήσει ένα πραγματικά κακό φιλμ!