FreeCinema

Follow us

DOGVILLE (2003)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λαρς φον Τρίερ
  • ΚΑΣΤ: Νικόλ Κίντμαν, Λόρεν Μπακόλ, Πολ Μπέτανι, Τζέιμς Κάαν, Πατρίσια Κλάρκσον, Τζέρεμι Ντέιβις, Μπεν Γκαζάρα, Φίλιπ Μπέικερ Χολ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 178'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: AMA FILMS

Ενώ καταδιώκεται από τη Μαφία, μια γυναίκα ζητά πρόσκαιρο καταφύγιο σε μία μικρή, σχεδόν χαμένη πόλη του Κολοράντο. Οι κάτοικοί της την υποδέχονται φιλικά, χωρίς να φαντάζεται πως μπορεί να υπάρξει και κάποιο τίμημα.

Τόσο μεγαλομανής όσο δεν τόλμησε ποτέ να σκεφτεί ότι μπορεί να γίνει ακόμη και ένας Όρσον Γουέλς, ο Δανός αυτοκράτωρ Λαρς φον Τρίερ «χαμηλώνει» για άλλη μια φορά το βλέμμα του προς το ταπεινό είδος του κινηματογραφόφιλου θεατή και (του) παραδίδει ακόμη ένα μάθημα διάσπασης της φόρμας σε 35mm. Εσείς, όμως, αυτή τη φορά, θα μπείτε στον κόπο να αναρωτηθείτε: είναι σινεμά τούτο το πράγμα;

Από το 1984, με το «Στοιχείο του Εγκλήματος», επιτρέψαμε τα πάντα στον Τρίερ. Κι εκείνος μας ευχαριστούσε σαν γελωτοποιός της κάμερας, αλλάζοντας ύφος ανά ταινία και τινάζοντας στον αέρα ότι είχαμε μάθει από μια τέχνη 100 χρόνων ιστορίας και βάλε. Στο «Dogville», όμως, κάνει το μεγαλύτερο ατόπημα της καριέρας του, στήνοντας ένα έργο – παράσταση, που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι το «Θέατρο της Δευτέρας» ξαναχτυπά, αλλά στη μεγάλη οθόνη!

Επαναλαμβάνοντας τα κραυγαλέα μοτίβα του melo που με επιτυχία απενοχοποίησε στο «Δαμάζοντας τα Κύματα» (1996) ή το «Χορεύοντας στο Σκοτάδι» (2000), οδηγεί την ηρωίδα του σε μια «Μικρή μας Πόλη», σχεδιασμένη από την κιμωλία της μπρεχτικής αποστασιοποίησης, μέσα σ’ ένα άδειο plateau. Και παραγεμίζοντας με ιδεαλιστική αφέλεια το στόρι εκμετάλλευσης της πτωχής ηρωίδας, ολοκληρώνει με μία αλληγορία σύγχυσης για το αυτοκαταστροφικό έργο του ανθρώπινου είδους. Δεν θα ήθελα να μαρτυρήσω το φινάλε, αλλά θα ευχόμουν στο αμαρτωλό παρελθόν της κινηματογραφίας μας να έβλεπα μια Μάρθα Βούρτση να απαντά στην αδικία της ζωής με οπλοπολυβόλο…

Ο τυραννικός μισογυνισμός του Τρίερ είναι και πάλι εδώ, ο από μηχανής Θεός δεν ταυτίζεται ούτε με την αριστερή προπαγάνδα ούτε με την τρομοκρατία, όπως ειπώθηκε σε τεταμένες συζητήσεις στις φετινές Κάννες (εκτός κι αν ανήκετε σ’ εκείνους που «χρωματίζουν» πολιτικά το αιώνιο… άνθρωπος δαγκώνει άνθρωπο), η Νικόλ Κίντμαν δεν αρκεί για να σώσει το ναυάγιο κι αν όλα αυτά σας ακούγονται τρομακτικά κακοήθη, απαντήστε μου με ζαρζαβατικά ή στείλτε τους θεατρολόγους να αποκωδικοποιήσουν το «μυστήριο» ώστε να βρει και η Τέχνη το δίκιο της. Εγώ βλέπω σινεμά!

Όσο για την περικοπή περίπου 45 λεπτών από την αρχική τρίωρη version του φιλμ, αποδεικνύει πόσο ντροπιασμένος μπορεί να αισθάνεται ο «Δημιουργός» μπροστά στην εμπορική καταδίκη της ταινίας. Αποθέωση του δήθεν, στο πλαίσιο του «statement» αχταρμά, οι κοινωνικής αφύπνισης φωτογραφίες ονείδους της Δωροθέα Λανγκ από την περίοδο του αμερικανικού κραχ στα credits τέλους, υπό τους ήχους του «Young Americans» του Ντέιβιντ Μπόουι! Ακόμη κι εκεί άστοχος, κύριε Τρίερ. Το «This is not America» θα προκαλούσε μεγαλύτερη σύγχυση…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Το άνωθεν κείμενο είναι η κριτική που έγραψα για το φιλμ το 2003, όταν αυτό διανεμήθηκε για πρώτη φορά στους ελληνικούς κινηματογράφους. Ευτυχώς, το ντόπιο κοινό ήρθε αντιμέτωπο με το μικρότερης διάρκειας edit και ουχί με πλήρες cut των σχεδόν τριών ωρών που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες. Ο Λαρς φον Τρίερ είχε οραματιστεί να σκηνοθετήσει μία κινηματογραφική τριλογία για τις ΗΠΑ, με το «Dogville» να αποτελεί το πρώτο μέρος της. Τα ονόματα του καστ είχαν επιτρέψει στους παραγωγούς να συρρεύσουν, όμως μετά τις προβολές του market, προβληματισμένοι αγοραστές / διανομείς από πολλές χώρες απαίτησαν να υπάρξει και μία μικρότερη version, αισθανόμενοι πως οι… μη φεστιβαλικοί θεατές θα υποφέρουν. Το φιλμ είχε εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα και έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Ακολούθησε το «Manderlay» (2005), ένα τόσο παταγώδες φιάσκο, που είχε σαν αποτέλεσμα να μην γυριστεί ποτέ το τρίτο μέρος του project «USA: Land of Opportunities»! Έκτοτε, το έργο ανεβάζεται σε διάφορες θεατρικές σκηνές ανά τον κόσμο, (μάλλον) βρίσκοντας το… φυσικό του περιβάλλον.


MORE REVIEWS

Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

Η μεσόκοπη Τζουλιέτα υποψιάζεται πως ο σύζυγός της ερωτοτροπεί με άλλες γυναίκες και στρέφεται μέχρι και στον μυστικισμό για να ξεπεράσει τα υπαρξιακά της προβλήματα. Πού θα βρει τη λύτρωσή της; Στο «μαζί» ή στο «μόνη»;

GREENLAND: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Κομμάτια ενός κομήτη πλησιάζουν απειλητικά τη Γη. Πολιτικός μηχανικός που βρίσκεται σε διάσταση με τη σύζυγό του, λαμβάνει κυβερνητικό μήνυμα στο κινητό του, το οποίο τον καλεί να πάρει την οικογένειά του και να κατευθυνθούν προς καταφύγιο για… λίγους και εκλεκτούς. Θα φτάσουν ποτέ;

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ

Στο πέρας έξι ετών, η Αγγελική Αντωνίου καταγράφει με την κάμερά της τους άγνωστους κατοίκους της Αθήνας, τα αδέσποτά της, δίνοντας «φωνή» στην παρουσία, τους χαρακτήρες, τις ιδιαιτερότητες, αλλά και την… αδέσποτη ομορφιά τους.

ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟΣ

Επικοινωνιολόγος των Δημοκρατικών, που δεν διάγει λαμπρές ημέρες εξαιτίας της ήττας του κόμματος στις προεδρικές εκλογές, ανακαλύπτει χρυσάφι σε χωριό του Γουισκόνσιν, στο πρόσωπο βετεράνου στρατιωτικού. Τον πείθει να κατέβει για Δήμαρχος στις τοπικές εκλογές προσδοκώντας σε μεγάλα κομματικά οφέλη από πιθανή του νίκη, όμως οι αντίπαλοι Ρεπουμπλικάνοι δεν πρόκειται να κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

ΟΙ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ

Κατάκοιτος πατέρας, χαμένος στον μπερδεμένο κόσμο της άνοιας, αναπολεί στιγμές του παρελθόντος του. Η κόρη του είναι εκεί για να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Θα βρει τη ζωή που (δεν) ζει;