του Άγγελου Μαύρου

D’ accord, μέσα απ’ την ποδιά, το μακιαβελικά διεστραμμένο σιγανό ποταμάκι (που μανιπιουλάρει το θεατή όπως ο έφηβος τα πιόνια του γραπτού του, την οικογένεια των ηρώων του όσο και το χαμένο στα τεκταινόμενα αντρόγυνο των liseurs και correcteurs του) είναι ο ίδιος ο Οζόν. Και τα ονείρατα, τα απωθημένα, οι νευρώσεις κι οι ματαιώσεις μέσα στο κουκούλι μιας μπουρζουά οικογένειας προς διάβρωση κρυφοκοιτάζουν στο (πολύ) πισινό «Sitcom», η ιστορία που εγκιβωτιώνει μία άλλη δανείζεται στιλό από το «Η Πισίνα», ενώ οι «Επικίνδυνες Σχέσεις» του ντε Λακλό μαζί με το «Σιωπηλός Μάρτυρας» του Χίτσκοκ είναι τιμωρία στη γωνία. Αλλά ο Γάλλος προβοκάτορας χάνει βαθμούς, έστω στο τσακ, με το Bic του να διορθώνει δασκαλίστικα ένα θεατρικό έργο του Σπανιόλου Χουάν Μαγιόργα, (επιπλέον των παραπάνω) σπουδή στο αμφίδρομο θέλγητρο τού εν γραφή αφηγείσθαι και στο «σήκω στον πίνακα!» απευκταίο που ενέχει ως πιθανότητα η κλειδαρότρυπα στις ζωές των άλλων, πάντοτε.

Δε θα αισθανθείς σπασίκλας αν πέσεις θύμα του υφακίου κομεντί που αποκτάει πειστικό σασπένς, κυρίως στην ίντριγκα υπέρβασης εσκαμμένων απ’ τους (συνένοχους) διδασκόμενο – διδάσκοντα, του άβγαλτου Ουμχάουερ που παίρνει το απουσιολόγιο στα ίσα από τους Σκοτ Τόμας – Λουκινί μαγνητικά και αρχικά του διφορούμενου μούφα μυθοπλασίας στο χαρτί ή γεγονότων. Η κορύφωση στην ύλη, όμως, χτυπάει το κουδούνι θορυβωδώς στο διακύβευμα MILFάρας και στα ποιητική αδεία στοιχεία επιλόγου κι η παράδοση της πλανοθεσίας του auteur στρογγυλοκάθεται στην έδρα, ενώ χιούμορ αιχμές κατά του ρεφορμισμού του σαρκοζικού εκπαιδευτικού συστήματος πιάνουν τη βάση μετά βίας. Το «Αγόρι» αυτό ίσως δεν κόβεται, αλλά δεν αντέχει πολύ δύσκολο τεστάκι. Φρανσουά, la prochaine fois άσ’ το σκονάκι…