του Παναγιώτη Μήτσικα

Κλασική περίπτωση σκηνοθέτη «είδους», όπως αρεσκόμαστε να λέμε, ο Κρίστοφερ Σμιθ μας έχει χαρίσει (μεταξύ άλλων) το εξόχως διασκεδαστικό «Black Death» (2010) και το «Triangle» (2009), αλλά το γεγονός πως και οι δύο αυτές επιτυχίες του προέρχονται από τη «μακρινή» δεκαετία των late ‘00s, μάλλον θα έπρεπε να μας λέει κάτι… Το δημιουργικό τέλμα του Βρετανού σκηνοθέτη συνεχίζεται κι εδώ, στον «Καθαγιασμό» (αν και πρόκειται για φιλμ αισθητά πιο βελτιωμένο από τα προηγούμενα πονήματά του), με θέμα μια περίεργη υπόθεση θανάτου υπό το πρίσμα της Καθολικής Εκκλησίας.

Εδώ, πρωταγωνίστριά μας είναι η Γκρέις, μία οφθαλμίατρος με όχι και τόσο διακριτικό όνομα σε σχέση με την υπόθεση, όσο κι αν τίποτα (και ποτέ!) δεν θα ξεπεράσει το σκύλο ονόματι Μοναξιά στο «Αν…» (2012) του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Στον κεντρικό ρόλο συναντάμε τη θεάρα Τζένα Μαλόουν, ξεκάθαρα το μεγαλύτερο ατού (και καλύτερο στοιχείο) του φιλμ. Χωρίς να είναι πεπεισμένη (το κάθε άλλο…) από τα αίτια γύρω από τον μυστηριώδη θάνατο του αδελφού της σε μία σκωτσέζικη μονή, θα πάρει το νόμο στα χέρια της (τρόπον τινά) για να ερευνήσει τι πραγματικά συνέβη. Σ’ εκείνο το σημείο, η Γκρέις θ’ αρχίσει να αμφισβητεί τα πάντα, ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό, ενώ σίγουρα δεν την πείθει η ηγουμένη της μονής, αλλά και ο Πάτερ Ρομέρο – πως θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, άλλωστε, όταν τον τελευταίο ερμηνεύει ο αποκλείεται-να-μην-είμαι-villain (και προσωπική αδυναμία του γράφοντα) Ντάνι Χιούστον.

Ξεκάθαρα, αυτό που θέλει ο Σμιθ είναι να μας παρουσιάσει μια ταινία «υποδόριου τρόμου», πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και το κακό παραμονεύει σε κάθε χαραμάδα φωτός και (φαινομενικής) αθωότητας, ένα προσφιλές θέμα στη φιλμογραφία του. Το επιμύθιο εδώ, όμως, είναι πως τα πάντα φαίνονται τόσο, μα τόσο… τετριμμένα, που πραγματικά ο «Καθαγιασμός» δεν μας προσφέρει τίποτα παραπάνω από τα χίλια μύρια φιλμ τρόμου με «όχημα» την Καθολική Εκκλησία, απόρροια και του ολίγον τι «μπερδεμένου» σεναρίου που συνέγραψε ο σκηνοθέτης μαζί με τον Λόρι Κουκ.

Τα έχουμε ξαναπεί πολλάκις για το genre του τρόμου, γνωρίζουμε πως πρόκειται για crowd-pleaser και η ποσότητα είναι πάντοτε μεγαλύτερη από την ποιότητα. Γι’ αυτό το λόγο, άλλωστε, είμαστε και περισσότερο αυστηροί. Και ο «Καθαγιασμός» εμπίπτει στις ταινίες που… θα ξεχάσουμε πολύ γρήγορα.