του Ηλία Φραγκούλη

Γυρισμένο σαν ψευδοντοκιμαντερίστικο home movie ενός από τους κεντρικούς του ήρωες, το «Χρονικό» μοιάζει με πάντρεμα της «συμβαίνει τώρα» αισθητικής του «Cloverfield» (υποκειμενικά ή «αμοντάριστα» πλάνα, προφανές ταρακούνημα από την κάμερα στο χέρι) με τη θεματική και αρκετές από τις ψυχαναλυτικές πτυχές του τηλεοπτικού «Heroes», σε μια ακόμη προσπάθεια των studios να λανσάρουν ένα πιο indie hip προϊόν, με προοπτικές άμεσης ταύτισης για τους πελάτες τους. Ίσως κάποιος πρέπει να τους θυμίσει πως, την ίδια στιγμή, η τηλεόραση αντεπιτίθεται με σειρές που δείχνουν καλύτερες κι από τις κινηματογραφικές παραγωγές…

Ο Μαξ Λάντις (ο 26χρονος υιός του γνωστού σκηνοθέτη Τζον) έχει την καπατσοσύνη να στήσει την ιστορία του πάνω στο χτίσιμο των χαρακτήρων (ο αθλητικός γκομενάκιας, ο Πρόεδρος του δεκαπενταμελούς και ο troubled εσωστρεφής με το οικογενειακό δράμα), όμως, η εξέλιξη του σεναρίου προδίδει τη μοίρα ή τους πραγματικούς ρόλους και των τριών ηρώων του, έως του σημείου να περιμένεις να δεις κάτι σαν αιματοκύλισμα στο σχολικό prom dance («Carrie» είσαι εδώ;) ως κλιμάκωση του φινάλε. Ο Ντέιν ΝτεΧάαν υπηρετεί τις δυνάμεις του Κακού με υποκριτική πειθώ, ευτυχώς. Αλλά αυτό δεν τον διασώζει από το σεναριακό, στερεοτυπικό διασυρμό που θέλει τον outcast χαρακτήρα να μετατρέπεται σε δολοφονικό ψυχάκια!

Η χαρισματική σκηνοθεσία του Τζος Τρανκ, η διάθεσή του ν’ αναμίξει ουκ ολίγα κινηματογραφικά είδη και μερικές σκηνές ανθολογίας που αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας, δε σου επιτρέπουν να βαρεθείς ποτέ. Απλά, το μυαλό σου παίρνει λίγο αέρα παραπάνω και η προσγείωση στην πραγματικότητα ενέχει κινδύνους τραυματισμού…