ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ (2009)
(APPELSINPIKEN)
- ΕΙΔΟΣ: Ρομαντικό Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Έβα Νταρ
- ΚΑΣΤ: Μίκελ Μπρατ Σίλσετ, Χάραλντ Ρόζενστρομ, Άννι Νταρ Νίγκορ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 87’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: PCV
Δεκαεξάρης παίρνει μαζί με δώρο γενεθλίων απ’ τη μητέρα του γράμμα που του άφησε ο (αποβιώσας νεαρός προ δέκα ετών) μπαμπάς του και αφηγείται ιστορία του ερωτική σημαδιακή. Ενώ ο τζούνιορ έχει εκκρεμές φλερτ με κορίτσι σε βουνό, όπου βρίσκεται για σκι και παρατήρηση αστρική, για τη ζωή τι θα διδαχτεί;
«Η (ευτυχής) στιγμή είν’ η αιωνιότητα που ψάχνεις άρα ‘άδραξε τη μέρα’». Αγορίνα, «νιώσε» κι αφουγκράσου τον πατέρα, και μέσω αυτού τη νιανιά κοσμοθεωρία ενός ακόμη κινηματογραφημένου βιβλί(αρι)ου του Νορβηγού συγγραφέα του «Ο Κόσμος της Σοφίας», Γιόσταϊν Γκόορντερ – εμάς επιτρέψτε μας να διαχωρίσουμε, κατόπιν θέασης, το πεπρωμένο μας από τη… φυλλομέτρησή του σ’ ένα σκανδιναβικά ενηλικιωτικά ρομαντικό σε δύο ταμπλό, τότε και τώρα, νουθετητικό / επουλωτικό / ανακλητικό / επιστολικό, μετρίως αγγιχτικό μάθημα – παρακαταθήκη σε καρδιά και μυαλό εφηβικό.
Τα πλανητικά graphics των générique αρχής, ένα τσικ «Sliding Doors» στην ίντριγκα, αρκετό… πάθος για το «Big Fish: Απίθανες Ιστορίες» (εδώ πιο πλησίον στον Αρκτικό Κύκλο και, αξιοθέατα, στη Σεβίλλη), η θερμή χρωματική παλέτα και η σβελτάδα (σημαίνουσες τον οπτιμιστικό βιταλισμό του διπλού boy meets girl) κάμερας, συν οι συναισθηματικοί δακτυλισμοί των Μπάιτε – Σνάιντερ στο εν πολλοίς programmed score, βλέπετε, «μεταφράζουν» την ατμόσφαιρα και το «Είσαι το Ταίρι Μου» μοτίβο – κεντρομόλο συχνά. Μόνο οι εραστές, όμως, του γνωστού μπεστσελερίστα θα σκιρτήσουν στο «Ααα!» κισμέτ σε τροχιά – παραβολή ουράνιων σωμάτων, τουλάχιστον δύο μουσικά μοντάζ «πηδάνε» την αφήγηση, το πατιρντί χτες εκμυστηρεύματος ξενοκοιτάει από τη Βαλτική αδέξια το «Αγάπα Με Αν Τολμάς» ενώ το κάστινγκ του έφηβου Σίλσετ ό,τι εισφέρει σε αφτιασίδωτη φυσικότητα στερεί ταυτόχρονα σε γκελ.
Και αυτό δεν είναι το μόνο επιβαρυντικά ιδιοσυγκρασιακό στη διανομή: η υποκριτικά καλύτερη εδώ, μαζί με τη φακιδομύτη teenager Μπεκ, μάνα Κάριγιορ έχει επιλεγεί με το πρόσθετο προσόν της σωσία της πριγκίπισσας Βικτώριας της Σουδίας (βλέπε ξένες όμορες αγορές), ενώ για το ότι η ανοίκεια γουρλομάτα Νίγκορ υποδύεται το μυστήριο – αντικείμενο του πόθου παίζει σίγουρα το ρόλο του το ότι είναι η… κόρη της σκηνοθέτιδος! «Το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια» δεν αξίζει τα δικά σου παρακάλια. Ακόμα μια πονετικιά, «το σόι μου μέσα» χαριτωμενιά πάνω στο πώς να ξορκίσεις τα στοιχειά σου, πώς να καταφάσκεις στη ζωή και πώς να μη φτύσεις την πρώτη γκόμενά σου, τρία σ’ ένα; Δεν το λες και Βόρειο Σέλας…
