του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Το «Ένα Μικρό Χάος» είναι από εκείνες τις ταινίες για τις οποίες δεν έχεις πολλά αρνητικά να πεις. Το κακό είναι ότι δεν έχεις να πεις ούτε πολλά θετικά. Είναι μια ταινία φτιαγμένη με εντιμότητα, με καλούς ηθοποιούς, με εμφανή φροντίδα. Από την άλλη πλευρά, όμως, το σενάριο αφήνει κενά και η παραγωγή, όσο κι αν προσπαθεί να το καλύψει, δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλήρως στις ακριβές απαιτήσεις ενός δράματος εποχής.

Στη δεύτερη σκηνοθεσία του, ο Άλαν Ρίκμαν, ένας από τους ευγενέστερους και αποτελεσματικότερους Βρετανούς ηθοποιούς, καταπιάνεται με μια ιστορία που διαδραματίζεται στα παρασκήνια της γαλλικής αυλής. Ο αυστηρός Αντρέ, ο οποίος έχει την επίβλεψη της κατασκευής των κήπων των Βερσαλλιών, αναζητεί συνεργάτη για έναν υπαίθριο χώρο χορού. Μεταξύ άλλων, καλεί και τη Σαμπίν, χήρα, εργατική, που δουλεύει αρκετά ανορθόδοξα, προκαλώντας ειρωνικά σχόλια. Αρχικά την απορρίπτει, αλλά βλέπει κάτι στον τρόπο με τον οποίο εκείνη σκέφτεται και, τελικά, την εμπιστεύεται. Ίσως επειδή τη βρίσκει και γοητευτική. Ο Αντρέ είναι παντρεμένος, αλλά σε έναν γάμο που βασανίζεται από την ελευθεριότητα της αυλής, όπου το flirt και οι παράλληλες σχέσεις βρίσκονται στην καθημερινότητα. Το σχέδιο έχει δυσκολίες, η Σαμπίν έχει ωστόσο και άλλα προβλήματα. Τής αρέσει ο Αντρέ, η γυναίκα του που τον κερατώνει δε βλέπει με καλό μάτι τις συμπάθειες και τη σαμποτάρει, ο Λουδοβίκος είναι απαιτητικός και, όταν πεθαίνει η γυναίκα του, το παλάτι αναστατώνεται ακόμη περισσότερο.

Το σημαντικότερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι δεν στοχεύει με σαφήνεια το ποια ιστορία θέλει να αφηγηθεί. Θέλει να είναι ένα love story εποχής; Η ιστορία μιας χειραφετημένης γυναίκας που βασανίζεται από την απώλεια συζύγου και κόρης (σε flashback); Ή μια καταγραφή της ζωής στην αυλή του «βασιλιά Ήλιου»; Το λίγο απ’ όλα δεν αποδίδει. Επιπλέον, ενώ το καστ είναι αναμφίβολα εξαιρετικό, αναδίδει έναν βρετανικό αέρα, κάπως αταίριαστο με το περιβάλλον. Λείπει ένα je ne sais quoi, που αυτομάτως θα υπήρχε σε μια γαλλική παραγωγή. Ο Άλαν Ρίκμαν χειρίζεται τους ηθοποιούς με τη συναδελφική αλληλεγγύη ενός σκηνοθέτη – ηθοποιού, ωστόσο τού έχει διαφύγει η έλλειψη χημείας μεταξύ της Γουίνσλετ και του Σχούναρτς ή τουλάχιστον οι ελλείψεις τού σεναρίου, που θα έδιναν περισσότερη ένταση στην ερωτική τους ιστορία.