του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μάικ Μιλς εμπνέεται από τα μέλη μιας οικογένειας. Για την ακρίβεια, δεν είναι καν η πρώτη φορά που εμπνέεται από τα μέλη της δικής του οικογένειας. Στις «Καταπληκτικές Γυναίκες», η μητέρα του αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη ενός ισχυρού χαρακτήρα, όπως στους «Πρωτάρηδες» του έδωσε κάτι περισσότερο από έμπνευση για τη δημιουργία του αντίστοιχου ρόλου ο πατέρας του, που στα 75 του πάνω-κάτω κάνει coming out στον γιο του και δηλώνει την ομοφυλοφιλία του.

Εκείνος ο ρόλος είχε δώσει στον Κρίστοφερ Πλάμερ το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου και πιθανότατα η Ανέτ Μπένινγκ να περίμενε κάτι παρόμοιο να συμβεί και μ’ αυτήν φέτος. Κάτι που, τελικά, δε συνέβη και ο λόγος είναι απλός: δεν αρκεί να έχεις να παίξεις με έναν χαρακτήρα και να τον στήσεις σωστά. Πρέπει να υπάρχει ουσιαστικός ρόλος. Με αυτά τα κριτήρια, οι «Καταπληκτικές Γυναίκες» σίγουρα απέχουν από τον χαρακτηρισμό του ελληνικού τίτλου του φιλμ. Ούτε αυτές, ούτε και ο Τζέιμι, ο κεντρικός ρόλος που καταφέρνει να κερδίσει τη μικρότερη ίσως προσοχή απ’ όλους τους υπόλοιπους του έργου, καθώς περιφέρεται μάλλον αδιάφορα και ξεψυχισμένα από σκηνή σε σκηνή, «υποχρεωμένος» να αποπειράται την επαφή του με την πλειοψηφία του καστ.

Πρώτα απ’ όλους με τη μητέρα του, Ντοροθία. Χωρισμένη, μεγαλώνει ένα παιδί μόνη της, έχει μανία να παρακολουθεί την κίνηση των μετοχών της και έχει δύο νοικάρηδες. Την Άμπι, μια twentysomething φωτογράφο που έχει ξεπεράσει προβλήματα υγείας (με καρκίνο) και τον Γουίλιαμ, έναν τεχνίτη που όλο και κάτι φτιάχνει στο σπίτι τους, δουλειές που φαίνεται ότι δεν πρόκειται να τελειώσουν ποτέ. Κάτι θα παίξει μ’ αυτόν και την Άμπι, αλλά τελικά θα ερωτευτεί την Ντοροθία. Στο πακέτο των βασικών χαρακτήρων προσθέσατε και τη 17χρονη Τζούλι, κολλητή φίλη τού Τζέιμι, την οποία εννοείται ότι γουστάρει επίσης.

Οι «Καταπληκτικές Γυναίκες» αποτελούν μια καλή (και στη θεωρία του πράγματος) «κινηματογραφική» ομάδα χαρακτήρων, από την οποία θα περίμενε κανείς κάποια πιο συναρπαστική αλληλεπίδραση. Οι χαρακτήρες, ωστόσο, έχουν το ίδιο πρόβλημα που μαστίζει συνολικά το φιλμ. Είναι τυπικά «σωστοί», αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν πολλά να σου πουν (σαν την ταινία, ένα πράγμα…). Ακόμη κι αν υπάρχουν ενδιαφέροντες τύποι, «σωστή» (και πάλι) αναπαράσταση της εποχής, αναφορές στην κουλτούρα, από τη μουσική μέχρι τον φεμινισμό, πραγματικά δεν υφίσταται μια συμπαγής ιστορία. Υπάρχουν μόνο επεισόδια, κάποια καλύτερα ανεπτυγμένα, άλλα αδιάφορα, τα οποία πλαισιώνουν τους ήρωες και δεν καταφέρνουν να σε κάνουν να ξεχάσεις την ανυπαρξία πλοκής.