του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Συμπαθητικά τα είχε καταφέρει ο Πασκάλ Σομέιγ στο είδος της κοσμοπολίτικης ρομαντικής κομεντί με τον «Επαγγελματία Καρδιοκατακτητή» που είχε γυρίσει το 2010, με τον Ρομέν Ντουρίς και τη Βανέσα Παραντί. Με ένα αντίστοιχο καστ, επιχείρησε να προχωρήσει στο μονοπάτι των κλισέ της κομεντί. Μόνο που αυτή τη φορά η προσπάθεια δεν του βγήκε ούτε ενδιαφέρουσα, ούτε φρέσκια, ούτε συναισθηματική, ούτε αστεία. Το βασικό στοιχείο της αισθηματικής κομεντί, το ταίριασμα των αταίριαστων, δε λειτουργεί, επειδή οι αταίριαστοι πρωταγωνιστές… δεν ταίριαξαν ποτέ και σε τίποτα.

Το «εύρημα» της οικογενειακής κατάρας του πρώτου γάμου, όπως περιγράφεται, με τους πρωταγωνιστές απόντες, είναι σα να μην τους αφορά. Η αφήγηση της ιστορίας από το συνοδευτικό καστ και ο τρόπος με τον οποίο παίζεται στη συνέχεια από την Ντιάνε Κρούγκερ και τον Ντανί Μπουν είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Διαφορετικής νοοτροπίας ηθοποιοί, παραμένουν δυο ξένοι στο ίδιο πλάνο. Ο Μπουν με την υπερβολική, σωματική, γεμάτη γκριμάτσες ερμηνεία του από τη μία και η Κρούγκερ από την άλλη, που ανεπιτυχώς πασχίζει να ραγίσει την άψογη εικόνα της και να γίνει αστεία, δεν πείθουν ούτε στιγμή ότι μπορούν να γίνουν ακαταμάχητοι ο ένας στον άλλο.

Το σενάριο που βάζει την Κρούγκερ να αποφασίζει σε μια στιγμή να ταξιδέψει στην Κένυα και να βουτάει σε πισίνα ξενοδοχείου του Ναϊρόμπι φορώντας παρκά με γούνινο γιακά, είναι απελπιστικά ρουτινιάρικο και χωρίς ίχνος έμπνευσης. Πώς να το σώσει μια ηθοποιός που προσπαθεί φιλότιμα, αλλά δεν το έχει το κωμικό timing; Ό,τι μένει, είναι το ταξίδι των πρωταγωνιστών και της κάμερας σε διάφορα locations, στην αναζήτηση του διαζυγίου και την (οποία ανατροπή!) ανακάλυψη του έρωτα.