της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Αμερικάνικη, καναδέζικη, βελγική και βρετανική συμπαραγωγή, με Γερμανό σκηνοθέτη, Αμερικάνο πρωταγωνιστή και διεθνές καστ, που θέλει να βγάλει γλώσσα στο Χόλιγουντ, και να πείσει πως υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Όπου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, πορτοκαλιές οι κινηματογραφικές βιομηχανίες, και πορτοκάλια τα κατασκοπευτικά θρίλερ με δράση, δράμα και πολύ σασπένς.

Επιλέγοντας και επιμένοντας σε μια μονοχρωματική παλέτα του γκρι, σε συνδυασμό με την προφανώς (οι διαρκώς τσαλακωμένοι, λερωμένοι και ματωμένοι πατέρας και κόρη) ή λανθανόντως (το ξεπλυμένο, θαρρείς, εδώ και αυστηρό, πιο γειωμένο από ποτέ, κορίτσι του Μποντ, Κουριλένκο) τσακισμένη εικονογράφηση των ηρώων του, ο Στελτσλ εμβολιάζει το φιλμ του με ταιριαστό, υποβλητικό ρεαλισμό: στο πανί δεν αναπνέουν αλεξίσφαιροι, δαιμόνιοι υπέρ-κατάσκοποι, αλλά άνθρωποι σαν κι εμάς, που παλεύουν απελπισμένα, με όσα αποθέματα εφευρετικότητας διαθέτουν, να παραμείνουν ζωντανοί. Ως τέτοιοι, γίνονται ουκ ολίγον συναρπαστικοί και ακαταμάχητοι, ώστε να σε συμπαρασύρουν, χωρίς πολλά – πολλά στο ασυνήθιστο, περιπετειώδες δράμα τους. Χαίρουν εξάλλου απόλυτης συνέργειας / υποστήριξης από τις ντόμπρες ερμηνείες των ηθοποιών, το εύστοχα νωχελικό – στην αποκάλυψη των χαρτιών του – σενάριο και το εύλογα χτισμένο σασπένς.

Εκείνο του οποίου ήρωες και ταινία δε χαίρουν, όμως, είναι η πρωτοτυπία. Όταν μετά τον Τζέισον Μπορν ακόμα και ο Τζέιμς Μποντ, στο «Skyfall», πάτησε, επιτέλους, γερά τα πόδια του σε έδαφος… ρεαλιστικό, και ενώ ο Λίαμ Νίσον έχει κινήσει ήδη δύο φορές γη και ουρανό για να διασώσει την κόρη του, αλλά και τη μεταξύ τους σχέση στο «Η Αρπαγή» (την περίληψη του οποίου, παρεμπιπτόντως, μοιάζει να έχει αντιγράψει, παραλίγο κατά γράμμα αυτή του «Ο Κυνηγημένος» στο imdb.com) και τη γυναίκα του στην περσινή συνέχειά της, πόσο φρέσκα ή «βιταμινούχα» μπορεί να είναι αυτά τα πορτοκάλια;