του Ηλία Φραγκούλη

Μια κωμωδία είναι κακή όταν δεν μπορεί να σε κάνει να γελάσεις. Απλά πράγματα. Ο «Γάμος της Χρονιάς» είναι μια τέτοια «κωμωδία», η οποία επίσης αποδεικνύει πως οι αυτόχειρες κάνουν την καλύτερη δουλειά, ειδικά όταν επιλέγουν κάτι το ακαριαίο, με άμεση δράση. Γιατί ακόμη κι αν θέλεις να αυτοκτονήσεις με αυτό εδώ το παντρολόγημα αστέρων, τα 89 λεπτά θα σου φανούν σα να σου πετάνε κουφέτα κατακέφαλα όλη αυτή την ώρα. Κουφέτα σαν κοτρόνες, για την ακρίβεια…

Εκμεταλλευόμενοι τη δημοτικότητα του είδους της γαμήλιας κωμωδίας, οι παραγωγοί του φιλμ βρήκαν μια γαλλική ταινία του 2006 («Mon Frère se Marie») που δεν πρέπει να θυμούνται ούτε καν τα σόγια των συντελεστών της και αποφάσισαν να κάνουν το remake της. Γιατί μπήκαν σε τόσο κόπο; Αυτός ο «Γάμος» έχει πάρει μπόχα από καρμπόν απ’ όπου κι αν τον πιάσεις! Στερεότυπα χαρακτήρων από όλες τις παρόμοιες ταινίες (που πιθανότατα έχεις δει και ξέρεις απ’ έξω), «βουλωμένο γράμμα διαβάζεις» ανάπτυξης της ιστορίας έως και διανομή που σου φωνάζει ότι κάπου την έχεις ξαναδεί… να κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα (πλέον αποτροπιαστικό παράδειγμα ο ρόλος του Ρόμπιν Γουίλιαμς, που είχε ντυθεί παπάς και το 2007 στο «License to Wed»)!

Το πολυπληθές καστ που παρελαύνει από την οθόνη, μονάχα δυσάρεστα συναισθήματα σου μεταδίδει για τα αίτια που το οδήγησαν να δεχτεί να παίξει σε τέτοιο φιάσκο (το οποίο γυρίστηκε το 2011, αλλά παρέμεινε στα ράφια της παραγωγής για όλο αυτό το διάστημα μάλλον από ντροπή…). Δε φταίει μόνο το υπναλέο σενάριο ή οι ανύπαρκτης ουσίας ή χιούμορ ατάκες. Ειδικά οι… γηραιότεροι εκ των πρωταγωνιστών σχεδόν κακοποιούν με μιμήσεις παλαιότερους ρόλους που τους μετέτρεψαν σε stars και σύμβολα σεβασμού για τη μεγάλη οθόνη. Δεν αντέχεις να βλέπεις αυτή τη λανθάνουσα αυτο-παρωδία τέτοιων ταλέντων! Δεν αντέχεις να παραδεχθείς πως η Νταϊάν Κίτον υπήρξε η μούσα του Γούντι Άλεν, η οποία ξεστόμισε τόσες θρυλικές ατάκες, για να βιώνει σήμερα τέτοιο βαρύ ξεπεσμό…

Ελάχιστα σωματικά gags (κυρίως βουτιές σε πισίνα ή λίμνη, τόσο ξεκαρδιστικά ευρήματα…) σε πιέζουν να ανασηκώσεις πού και πού τα χείλη, μέχρι το προβλέψιμο φινάλε ευτυχίας που έχει ενώσει καταλλήλως όλα τα μέλη της οικογένειας του Ντον και της Έλι, αλλά έχει συμπαρασύρει το θεατή σε προσβλητικά, ρατσιστικά, μισογυνικά και ομοφοβικά συμπεράσματα εις το βωμό του «feel good». Και στα δικά σας;