του Ηλία Φραγκούλη

Ο Γουές Άντερσον σκηνοθέτησε φέτος μια σειρά από μικρού μήκους ταινίες για λογαριασμό του NETFLIX. Η συνολική τους διάρκεια φτάνει τα 88 λεπτά. Ουδείς σκέφτηκε ή πρότεινε πως θα μπορούσαν να προβληθούν στις κινηματογραφικές αίθουσες, σε ένα ενιαίο πρόγραμμα. Το ταινιάκι του Πέδρο Αλμοδόβαρ, όμως, στα 31 λεπτά (!), με «τσόντα» ημίωρη συνέντευξη του ιδίου, βρίσκει διανομή στα σινεμά, με ένα αναιδές θράσος απαίτησης καταβολής πλήρους τιμής εισιτηρίου. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο: η έξοδος του «Οι Παράξενοι Δρόμοι της Ζωής» στα σινεμά ή… το ίδιο το φιλμ;

Τούτο το αποκαλούμενο από τον Αλμοδόβαρ ως «queer γουέστερν» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σειρά σεκάνς στοιχειώδους ακολουθίας, οι οποίες μοιάζουν να βγήκαν από κάποια ταινία που δεν θα δούμε ποτέ (διότι… δεν γυρίστηκε ποτέ, ευτυχώς), ένα καπρίτσιο… «της μοδός» (βλέπε συμ-παραγωγή του οίκου Saint Laurent) που έπαιξε ως glam event στις Κάννες και εκεί θα έπρεπε να κλείσει η «καριέρα» του. Η μοναδική καλλιτεχνική του κατάθεση είναι το… λαχανί jacket που φορά ο Πέδρο Πασκάλ, στοιχείο το οποίο μονάχα το γέλιο μπορεί να προκαλέσει σ’ ένα περιβάλλον «Άγριας Δύσης», με τον ήρωα να θέλει να «φωνάξει» το outing του, προφανώς. Θα λειτουργούσε, αν ο Αλμοδόβαρ είχε στο μυαλό του το… «Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλλες» (1974) του Μελ Μπρουκς, όμως, ο Ισπανός δημιουργός έχει πάρει διαζύγιο από το χιούμορ εδώ και κάμποσα χρόνια.

Η μηδενική χημεία των δύο πρωταγωνιστών είναι το λιγότερο. Και ο Ίθαν Χοκ και ο Πασκάλ ξεστομίζουν αμήχανα τις ατάκες τους, ουχί διότι προσπαθούν να κρύψουν τις «ενοχές» του ερωτικού τους παρελθόντος, αλλά επειδή το άβολο του στησίματός τους μπροστά στις κάμερες δεν δύναται να κρυφτεί με καμία καλή θέληση (προς τον σκηνοθέτη). Η δε σκηνή του… μεθυσμένου χαμουρέματος των δύο ηρώων στο αποκαλυπτικό τους flashback το οποίο εξηγεί πως έγιναν εραστές, είμαι βέβαιος πως θα συγκίνησε τον Τζον Γουότερς (ή δεν θα το βρήκε camp enough, άραγε;) και… κανέναν άλλο άνθρωπο με σώας τας φρένας σε τούτο τον πλανήτη (και το σύμπαν ολόκληρο).

Και πολλά έγραψα για κάτι τόσο μικρό (από όλες τις απόψεις) και τόσο ανεκδοτολογικό. Χωρίς καν punchline.