του Άγγελου Μαύρου

Οι εξορύξεις απ’ το κοίτασμα της μνήμης, τα δεσμά των δεσμών ζωής και ο αγώνας της αγάπης στο «Το Υστερόγραφο Μιας Σχέσης». Το no man’s land της γυναικείας επιθυμίας και το εγγενώς φθαρτό του έρωτα στο «Το Δικό μας Βαλς». It’s a family affair στο «τρίτωσε το… καλό» όπισθεν κάμερας, πρώτο ντοκιμαντέρ της απόλυτης Καναδής ρολίστα, που παιγνιωδώς, ακομπλεξάριστα κι ευφάνταστα ανιχνεύει, σκαλίζει, ρεμιξάρει και εκθέτει τα εν οίκω μη εν δήμω της ως κόρη. Στοχαζόμενη ευφρόσυνα πάνω στα κοσμογονικά μυστικά της φύτρας της, στα συναισθηματικά ζωτικά ψεύδη, στην οπτική γωνία και το γενετικό υλικό του «actually, what happened was…», στην «καρδιακή» επίπτωση της γνώσης του, στο «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου» και – αυτό μας ενδιαφέρει παραπάνω – στου auteur την ακατάβλητη ροπή για την στο εκράν ή στο χαρτί μυθοπλασία, που μετατρέπει σε μεταπλασμένη μαγεία την πιο σημαντική ή ασήμαντη, βάσιμη ή όχι μαρτυρία.

Εκκινώντας ειδυλλιακά από το «τα ετερώνυμα έλκονται» boy meets girl των κηδεμόνων της (το εκπληκτικό «αυτός ήθελε να ακούει τη μουσική, αυτή να τη χορεύει» λέει τα πάντα για τη larger than life ηθοποιό και τον εσωστρεφή συνερμηνευτή της και συγγραφέα, που χαντακώθηκε στη βιοπάλη ως ασφαλιστής) για να δει να της «σκάει» το ξεφούρνισμα της απρογραμμάτιστης κυοφορίας της και η παραλίγο έκτρωσή της, «φέρνοντας» λάου λάου νωρίς στο θεατή το θάνατο από καρκίνο της μητέρας της (η μόνη φύσει απούσα εδώ αλλά ολοζώντανη, η ταινία ουσιαστικά κεντράρει σε αυτήν) και βγάζοντας απροσδόκητα στη φόρα τον πρώτο της γάμο και τη σκανδαλώδη για τη χώρα απώλεια της επιμέλειας των παιδιών της, το puzzle δανείζεται clip από το «Γάμος α λα Ιταλικά» (τη σινεαπεικόνιση του «Φιλουμένα Μαρτουράνο» που είχαν κάποτε ανεβάσει οι γονείς της) πριν καταδείξει ευφυώς το σχετικό κλου πατρικού διακυβεύματος ως κομβικό, αρχικά αφανές κομμάτι της εικόνας.

Ακολουθούν η έρευνα ανάμεσα σε μια τρόικα πιθανών μπαμπάδων, μία εξέταση DNA, η οριστικοποίηση του ποιος είναι ο βιολογικός σπορέας της (ναι, είναι το outsider), η κατατριβή μαζί του και… Αλλά ας μην καταστήσουμε γραπτώς δημόσιο θέαμα τα πάντα! Που έχουν βεβαίως φιλοτεχνηθεί τοιουτοτρόπως στο μοντάζ (καθώς της έχουν βάλει λόγια οι δικοί, της Πόλεϊ της έχουν έρθει έγκαιρα εκτός πλατό οι ταμπλάδες της – αν και γινόμαστε μάρτυρες ενός τους realtime – και μανιπιουλάρει προς τους δικούς του το θεατή). Εκεί που οι vintage look δραματοποιήσεις στιγμιοτύπων αγκαλιάζουν αξεχώριστα για τους μη γνώστες τον πακτωλό oldies super 8 home movies. Εκεί που η ειλικρίνεια / η θυμηδία / η ζέση / η απλότητα στις πλείστες συνεντεύξεις των οικείων («Το στοματικό σεξ νομίζαμε ότι ήταν κάτι που κάνουν στη Γαλλία», λέει αφοπλιστικά ο πατριάρχης) δε σε αφήνουν να πλήξεις επί ώρα. Εκεί που οι εκπλήξεις πλοκής γίνονται το τσίγκλημα σ’ αυτό το διαγενεακό infotainment σου.

Εκεί που, καρπερότερα, το εύρημα του… casting των δύο «Daddy Cool» ως κάτι παραπάνω από πρωταγωνιστών (του ενός τους, πένας και τριτοπρόσωπου αναγνώστη – αφηγητή των βιωμάτων του και του όλου «Αποκάλυψη Τώρα» χρονικού, ενώ του άλλου, κριτικού της δραματούργησης του υλικού από τη cineaste θυγατέρα του – κινηματογραφικός παραγωγός διετέλεσε, άλλωστε) ενηλικιώνει το auteur απότοκο. Η «τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα» κλεισούρα ξεφυλλίσματος του album τής εδώ γενεαλογίας «άσ’ τα να πάνε» και μία κάποια επιθυμία ρήξης των σχέσεών σου με το μπούρου μπούρου και την τηλε-ετεροθαλή φόρμα είναι αναμενόμενη, αλλά ποιος, ταινία ή ον, δεν κρύβει μία mini οιδιπόδεια ροπή να την πέσει – έτσι ή αλλιώς – και στους πιο αγαπημένους του. Κι αυτή είναι μια (άλλη) αλήθεια…