του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Τόσο στην πρώτη όσο και τώρα, στη δεύτερη ταινία της, η Πέννυ Παναγιωτοπούλου ασχολείται με τα θέματα της απώλειας και του πένθους. Στο «Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί: Ο Μπαμπάς μου» ένα αγόρι δεν μπορεί να αποδεχτεί τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του. Μια δεκαετία μετά, η σκηνοθέτρια επιμένει στην ίδια θεματολογία, με λίγο διαφορετική απόδοση. Η πρωταγωνίστριά της, η Άννα, είναι μόνη. Τραγικά, συγκλονιστικά μόνη. Φαίνεται να μην έχει κανέναν στη ζωή της, τουλάχιστον κανέναν που να μπορεί να της δώσει λίγη χαρά ή να τη βοηθήσει να επικοινωνήσει ό,τι αισθάνεται. Υπάρχει μια αδελφή που ζει στο εξωτερικό, αλλά η σχέση τους δεν είναι στενή. Η δουλειά της σε ένα πολυκατάστημα είναι μια ρουτίνα σε καθημερινή επανάληψη και η μόνη της χαρά είναι ο σκύλος της, ο Μανού. Τον παίρνει ακόμη και στη δουλειά, εκείνος την περιμένει στο αυτοκίνητο, παίζει μαζί του, του μιλάει, είναι η μόνη ύπαρξη που την κάνει να ανοίγει το στόμα της για να πει κάτι πέρα από τα καθημερινά απαραίτητα.

Σύντομα όμως, ο Μανού θα αρρωστήσει και θα πεθάνει. Και η Άννα θα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της. Ό,τι αγαπά περισσότερο είναι νεκρό μέσα σε ένα χαρτοκούτι και η ίδια παραπαίει, χωρίς να ξέρει πού να πάει και τι να κάνει με τον αγαπημένο της σκύλο, το σύντροφό της. Μέσα στη νύχτα θα φτάσει στον κήπο των γειτόνων της, μιας οικογένειας, της οποίας τα παιδιά έπαιζαν με τον Μανού. Ζητάει από τη μητέρα τους να θάψει το Μανού στον κήπο. Είναι ένα μέρος που θα του άρεσε. Κι εκείνη δέχεται, από λύπηση και συμπόνια. Σχεδόν την ίδια στιγμή, η Άννα θα αντικαταστήσει τη σχέση εξάρτησης που είχε με το Μανού και στη θέση του θα βάλει την οικογένεια. Ψάχνει αφορμές για να βρίσκεται κοντά τους, λέει ψέματα ότι έχασε τα κλειδιά της για να κοιμηθεί το βράδυ στον καναπέ τους, στο «party» γενεθλίων της είναι οι μοναδικοί καλεσμένοι. Ο υστερικός τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να προσκολληθεί, θα φέρει ένταση και κρίση στο ζευγάρι και, όταν η συμπεριφορά της βγει εκτός ελέγχου, θα προκαλέσει τη σύγκρουση.

Η Παναγιωτοπούλου παρακολουθεί την ηρωίδα της με την ίδια συμπόνια που της δείχνει η Σοφία, η μητέρα της οικογένειας. Τη βλέπει με ευαισθησία και καλοσύνη, όμως, πόσο την καταλαβαίνει, τελικά; Η μοναξιά της Άννας είναι τόσο βαθιά που την έχει φτάσει στα όρια της ψυχοπαθολογίας, όμως, ούτε η ίδια, ούτε η ταινία κάνουν κάτι για τη βοηθήσουν. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στη λύση που δίνει το σενάριο στο φινάλε. Αφήνουμε την Άννα ακριβώς όπως τη γνωρίσαμε, χωρίς καμία προσωπική εξέλιξη, χωρίς να συνειδητοποιεί ποια είναι τα σοβαρά προβλήματα που έχει ως προσωπικότητα. Η ερμηνεία της Κόρας Καρβούνη κάνει όλα αυτά να φαίνονται ακόμη εντονότερα. Η Άννα της είναι μια τρομερά ευαίσθητη γυναίκα, βρίσκεται ωστόσο, και μέχρι το τέλος παραμένει, στα όρια της λογικής. Η Καρβούνη με τη Μαρία Σκουλά κάνουν ένα ενδιαφέρον ντουέτο, αλλά δίπλα τους η κραυγαλέα ερμηνεία του Νίκου Διαμαντή καταστρέφει όσες σκηνές μοιράζονται.