του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Στις αφίσες του «Χτυποκάρδια στο Γραφείο» που έβλεπα πρόσφατα στο metro του Λονδίνου, το tagline ήταν «Το ‘Mad Men’ συναντά το ‘The Artist”», σε μια προσπάθεια του marketing να εκμεταλλευτεί τις ενδυματολογικές ομοιότητες με την πρώτη ταινία και τα Όσκαρ της δεύτερης, όπως και την παρουσία της Μπερενίς Μπεζό. Στην πραγματικότητα, τα «Χτυποκάρδια στο Γραφείο» δε μοιάζουν ούτε με τη μία, ούτε με την άλλη ταινία, αλλά περισσότερο με τη… «Μοντέρνα Σταχτοπούτα».

Είναι σχεδόν μυστήριο το γεγονός ότι, παρά την ευδιάκριτη συνταγή στο σενάριο και την έλλειψη εκπλήξεων που χαρακτηρίζει τις περισσότερες ρομαντικές κομεντί, το κοινό τους δεν πτοείται. Επιμένει να τις παρακολουθεί και να αγνοεί τις συμβάσεις της ιστορίας, όπως και τις προειδοποιήσεις. Προφανώς, όμως, έχει τη γοητεία του και το να ξέρεις ή να υποψιάζεσαι (χωρίς να πέφτεις έξω) για το τι θα γίνει παρακάτω.

Τα «Χτυποκάρδια στο Γραφείο» δε διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους, έχουν όμως κατασκευάσει με καλαισθησία το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσεται η ιστορία. Σκηνικά και κοστούμια είναι αξιοθαύμαστα και βοηθούν την ταινία να ανέβει λίγο ψηλότερα από την κατηγορία στην οποία θα βρισκόταν αν έπαιρνε κάποιος υπόψη του μόνο τις επιδόσεις του πρωτοεμφανιζόμενου Ρουανσάρ στη σκηνοθεσία και τη συγγραφή του σεναρίου.

Δε χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να καταλάβει κανείς ότι η Ροζ και ο Λουί θα ζήσουν μια ερωτική ιστορία, καθώς εκείνος λειτουργεί ως αφεντικό, εκπαιδευτής και μέντοράς της, παρά τα εμπόδια: ένα τραυματικό παρελθόν και την εμμονή του με τη γυναίκα του καλύτερού του φίλου. Πιο χαριτωμένες και ενδιαφέρουσες είναι οι καλογυρισμένες σκηνές του διαγωνισμού, καθώς η επίμονη Ροζ ανεβαίνει συνεχώς κατηγορία. Η ταινία, πάντως, παραμένει στην ίδια κατηγορία, αφού σε αντίθεση με την πρωταγωνίστριά της, δε δείχνει την παραμικρή φιλοδοξία να είναι κάτι περισσότερο από μια απλή, ελαφριά και τετριμμένη ιστορία αγάπης.