του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Πρώτη έκπληξη: Ο Μπράιαν Ντε Πάλμα κάνει remake μιας όχι και τόσο σπουδαίας γαλλικής ταινίας. Ξαναγύρισε την «Αντίζηλο» του Αλέν Κορνό, που με πρωταγωνίστριες την Κριστίν Σκοτ Τόμας και τη Λουντιβίν Σανιέ, είχε κάνει σχετική επιτυχία πριν από δυο χρόνια στις θερινές αίθουσες. Δεύτερη και μεγαλύτερη έκπληξη: Ο Ντε Πάλμα γύρισε την ταινία σαν κάποιον που αντιγράφει κακά Ντε Πάλμα. Είναι τόσο εντυπωσιακή η έλλειψη έμπνευσης, σεξουαλικής διάθεσης (τουλάχιστον με επιτυχία) και ορμής, που αν οποιοσδήποτε άλλος είχε σκηνοθετήσει το «Πάθος», θα είχε σημαδευτεί ως κακός, κάκιστος μαθητής.

Τι έπαθε ο κάποτε μετρ του σασπένς; Κούραση; Πλήξη; Άνοια; Όπου και να οφείλεται το αποτέλεσμα του «Πάθους», είναι βαθιά απογοητευτικό, ειδικά καθώς προέρχεται από ένα σκηνοθέτη που έχει ασχοληθεί με τόση μαστοριά στο παρελθόν με τις φοβίες, τις εμμονές και το σεξ. Το «Πάθος» είναι απλώς μια καρικατούρα της μανιέρας του. Η απλή ιστορία ανταγωνισμού και έλξης ανάμεσα σε δυο γυναίκες, είναι ένας καμβάς που θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ δημιουργικός. Ο Ντε Πάλμα, όμως, απλώς έχει φορτώσει την ιστορία με τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της φιλμογραφίας του. Split screen, όνειρα, αισθησιασμός, σκιές, ένα φινάλε πάνω στο φινάλε, δήθεν ανατρεπτικό.

Πέρα από τις αποκαρδιωτικές επιδόσεις της σκηνοθεσίας, εξίσου απογοητευτικό είναι και το καστ. Το «καλό κορίτσι» Ρέιτσελ ΜακΆνταμς αγωνίζεται να πείσει ως μοιραία και αδίστακτη γυναίκα, αλλά το μόνο που φαίνεται είναι η αγωνία της. Η Νούμι Ραπάς απέναντί της, με μια έκφραση, δεν καταφέρνει να πείσει για τη μεταστροφή του χαρακτήρα της. Απολύτως τεχνητό είναι και το ερωτικό κλίμα που η ταινία προσπαθεί να χτίσει ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες. Αν κάποιος δει την αφίσα της ταινίας, με τα χείλη τους που πλησιάζουν, και περιμένει πολλά, θα μείνει με την όρεξη. Η αφίσα είναι το καλύτερο πράγμα στο φιλμ! Επιπλέον, η γαλλογερμανική παραγωγή δε δίνει μια απλώς ψυχρή εικόνα στον κόσμο της ταινίας, την κάνει εντελώς άψυχη.

Για όποιον περίμενε την επιστροφή του Ντε Πάλμα σε ένα είδος όπου έχει θριαμβεύσει στο παρελθόν, το «Πάθος» δεν είναι απλώς μια άτυχη στιγμή, αλλά μια στιγμή ντροπής στη φιλμογραφία του. Αφημένη στην τεμπελιά και τον αυτόματο πιλότο, κάνει τον τίτλο να μοιάζει σχεδόν αστείος και θλιβερός.