του Ηλία Φραγκούλη

Εδώ κι αν έχω έναν λόγο παραπάνω! Το genre το είχα «θρέψει» στη δεκαετία του ’80, όταν το Χόλιγουντ μεγαλούργησε με διαχρονικής σημασίας έργα, τα οποία έφτιαξαν τα πρότυπα για ότι βλέπουμε έως και σήμερα στις νεανικές κωμωδίες (τύπου «homage» πλέον, ξέρετε…). Τότε, λοιπόν, κάτι φόλες σαν τα «Μαθήματα Αποπλάνησης» με το ζόρι τα νοικιάζαμε για ΣουΚού από τα video club κι άμα ζοχαδιάζαμε κι από πάνω, ούτε rewind δεν κάναμε την κασέτα!

Και είναι κρίμα, για δύο λόγους που θα βαραίνουν άσχημα καριέρες από εδώ κι εμπρός: α) διότι ο σκηνοθέτης Τζιν Στουπνίτσκι είχε κάνει μια χαρά δουλειά στο (ανατρεπτικά… προ-εφηβικής δράσης) κινηματογραφικό του ντεμπούτο, τα «Καλά Αγόρια» (2019), για να καταντήσει σε χρόνο ρεκόρ να πέσει τόσο χαμηλά, αν και β) ακόμη πιο πάτο δείχνει πως θέλει να φτάσει σκάβοντας με τα ίδια της τα χέρια η Τζένιφερ Λόρενς, η οποία εδώ ξεφτιλίζει τον «μύθο» της οσκαρικής ηθοποιού χειρότερα κι από την ντροπιαστική εμφάνιση της Σκάρλετ Τζοχάνσον στο «Πάρτι Γυναικών» (2017)! Δεν ξέρω τι ανάγκη μπορεί να είχε η κοπέλα, όμως, το να διαβάζεις σενάριο στο οποίο πρέπει να «πηδήξεις» ντροπαλό αγόρι με «έπαθλο» ακριβό αμάξι από τους γονείς του και να δέχεσαι να πρωταγωνιστήσεις, μονάχα σε απόγνωση οικονομική παρόμοια με της ηρωίδας του φιλμ μου κάνει!

Και είναι που διανύουμε και περίοδο που δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα, μπερδεμένη από περιορισμούς «πολιτικής ορθότητας», επιχειρώντας ταυτόχρονα να διατηρήσει τον «raunchy» χαρακτήρα της σε ταινίες αυτού του είδους, όπου η «βρωμιά» συναντά παράδοξα τη σεμνοτυφία και το αποτέλεσμα βγαίνει… οπωσδήποτε καθόλου αστείο, αφού εδώ, τελικά, το έργο προσανατολίζεται περισσότερο προς ιστορία αγνής φιλίας παρά σε ρομάντζο, διότι αγόρι και κορίτσι έχουν και μια κάποια διαφορά ηλικίας, που ενώ στον τομέα «ας το κάνουμε» δεν χαλάει την παραγωγή, αλλά μπροστά στην προοπτική του «ας τα φτιάξουμε», το σενάριο λούζεται από κρύο ιδρώτα…

Εξ αποστάσεως (μιλάμε για έτη φωτός μακριά, έτσι;), τα «Μαθήματα Αποπλάνησης» (οικτρός και «λαϊκίστικος» ο ελληνικός τίτλος) κλείνουν το μάτι προς το παρελθόν του «Οι Σκοτεινές Μπίζνες Ενός Πρωτάρη» (1983), της αρχετυπικής ταινιάρας του Πολ Μπρίκμαν που έκανε star τον Τομ Κρουζ, και λιγάκι ακούμπησε το «Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας» (2004). Το σπίτι… μπουρδέλο στο πρώτο, η πρώην πορνοστάρ στο δεύτερο, η… white trash φτωχάλα που «εκπορνεύεται» εδώ! Τουλάχιστον, ένα κάποιο κοινωνικό σχόλιο (εντελώς άκομψα ταξικά) προσπαθεί να το κάνει ο Στουπνίτσκι, αλλά το αποτέλεσμα είναι χειρότερο κι από τον ήχο της προφοράς του επωνύμου του!

Με ένα μάτσο… δραματικές υποπλοκές και δυσλειτουργικές σχέσεις χαρακτήρων, οι τόνοι των «αστείων» πάνε στα Τάρταρα, αφήνοντας μονάχα τη βάση του σεναρίου να φαντάζει εκκεντρική, αλλά με έναν εντελώς εξωπραγματικά γελοίο τρόπο, παίρνοντας μαζί στο συνολικό φιλμικό «ναυάγιο» και κάθε καλή πρόθεση για ανάπτυξη διαλόγων με one-liners τα οποία ξεχνιούνται στο λεπτό από το σοκ της σαστιμάρας για το πόσο κακό είναι αυτό που παρακολουθείς.