της Ιωάννας Παπαγεωργίου

Η αμετάκλητη αμεσότητα, καθώς και οι χαρισματικοί, αφοπλιστικά προσιτοί, οικείοι, δικοί σου άνθρωποι, θαρρείς, πρωταγωνιστές της (ιδιαίτερα η Γκαρθία Τζόνσον ως Νατάλια) δεν σε αφήνουν να αντιπαθήσεις αυτή την ταινία. Και δυσκολεύουν αρκετά την όποια ψύχραιμη απόπειρα να (της) αποδώσεις τα… του Καίσαρος τω Καίσαρι. Γιατί αυτά τα τελευταία δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικά.

Μπορεί, βλέπεις, να θαυμάσεις την – στα όρια του ντοκιμαντέρ – αφτιασίδωτη ειλικρίνειά της, άνευ οποιασδήποτε μουσικής επένδυσης (παρά μόνο τους ήχους της πραγματικότητας αυτών των δύο νεαρών ενήλικων), αυτάρεσκου μοντάζ ή σκηνοθεσίας. Να… γουργουρίσεις από ευχαρίστηση με το θαυμάσιο, καίρια χρησιμοποιημένο δις (μια περίπου στα μισά, και άλλη μία, μια ανάσα πριν από το τέλος) εύρημα αφήγησης της ιστορίας της μέσα από τις διάφορες apps των κινητών τηλεφώνων των ηρώων της. Να της βγάλεις το καπέλο που αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να προβεί σε οποιαδήποτε, άμεση ή έμμεση, κοινωνικοπολιτική καταγγελία ή να αναζητήσει φταίχτες, εντός κι εκτός συνόρων, για την ισπανική κρίση (παρόλο που δεν είναι τυχαίο ότι η Νατάλια θέλει να αναζητήσει δουλειά στη Γερμανία), αφήνοντας τους όποιους τέτοιους – συνειρμικούς – προβληματισμούς αποκλειστικά σε σένα, τον θεατή.

Ωστόσο, οφείλεις ταυτόχρονα να παραδεχτείς πως η απόφαση της κατά τα άλλα εξαιρετικά ώριμης και υπεύθυνης Νατάλια να κρατήσει το παιδί το οποίο προφανώς δεν προγραμμάτισε, παρά την πολύ δύσκολη, φτωχή καθημερινότητα που ζει η ίδια και η οικογένειά της, και κόντρα στις επιθυμίες του συντρόφου της, δεν αιτιολογείται επαρκώς, δεν βγάζει νόημα, και δύσκολα χωνεύεται. Να παρατηρήσεις πως η υποπλοκή με το βανάκι που θέλει να αγοράσει καλά και σώνει ο Κάρλος, καθώς και το πού φτάνει για να εξασφαλίσει τα χρήματα του κόστους του, και παράλογα φαντάζουν και αχρείαστα είναι – παραγεμίσματα για να δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό «μεγάλου μήκους» αυτή η ταινία. Και να αγανακτήσεις με το γεγονός πως μετά από δύο θαυμάσιες, γλυκόπικρες συνομιλίες στο Skype, η ταινία αποφασίζει να βάλει απότομα και… ουρανοκατέβατα τελεία με ένα ιδιαίτερα ενοχλητικό και πικρό φινάλε. Το οποίο, επιπλέον, αν – όχι ιδιαίτερα δύσκολα – εκλάβεις και ως αλληγορία τού στιλ «ο ευρωπαϊκός νότος έχει καταντήσει η πόρνη του ευρωπαϊκού βορρά», συμφωνείς ή διαφωνείς, βάζει άσχημη τρικλοποδιά σε όλη την προηγούμενη προσπάθεια αυτής της «Όμορφης Νιότης» να αφήσει όλες τις κρίσεις, τις απαντήσεις και τα συμπεράσματα σε σένα. Εκτός οθόνης.