της Βικτωρίας Μιχαήλ

«…οι δυνατοί του κόσμου, που κατευθύνουν τις τύχες των αδυνάτων αποφάσισαν, πως όλα τα υλικά αγαθά του πλανήτη θα γίνουν δικά τους. Έβαλαν παντού αδίστακτους φόρους… Οι άνθρωποι από τις στερήσεις τρελάθηκαν…». Και, υποδηλώνοντας τα απότοκα δεινά στα χρόνια της λογι(στι)κής του Μνημονίου, πέφτει ο παράτιτλος: «Η Λογική Γεννάει Τέρατα». Το ίδιο, δυστυχώς, και η λογική της όντως φαεινής ιδέας του εκμοντερνισμού του διασημότερου λογοτεχνικού τέκνου του Παπαδιαμάντη (που δε… σκότωσε ο Κώστας Φέρρης σε μια άλλη, πιο παραδοσιακή και «κινηματογραφική» απόπειρα το 1974), την οποία η «βιογράφος» μιας άλλης, υπαρκτής, όμως, βασανισμένης φιγούρας της ελληνικής Τέχνης στο «Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς» στραγγαλίζει σε HD μεταξύ Δήμου Αβδελιώδη, ντοκιμαντέρ της παλιάς ΕΡΤ και Παναγιώτη «Ο Θάνατος που Ονειρεύτηκα» Κράββα – για να μην πω «American Horror Story» και γελάσει και το παρδαλό κατσίκι – που εμφανίζεται κι αυτό στον εδώ μίνι τραγέλαφο.

Μυστήριον μέγαν ταλανίζει το γνώστη του βιβλίου του κυρ-Αλέξανδρου και των στοιχειωδών του σινεμά ως προς το πότε, διάολε (για να’ μαστε και στο πνεύμα, η μάνα της ηρωίδας ήταν «μάγισσα») εκτυλίσσεται η πλοκή. Και δεν είναι το auteur αίτημα της (π)α(ν)χρονίας: Σ’ αυτό το… «Σκοτεινό Χωριό», η καλοσιδερωμένη γκαρνταρόμπα από τσεμπέρια, σάλια, πουκάμισα του αγρότη και το κάτι-σαν-ταφταδένιο μονοφόρι της φόνισσας διαρρηγνύει τα ιμάτιά της ότι δεν είμαστε στο «τότε» μ’ ένα φευγαλέο κοντινό στα tres chic γραμμής 2010’s βελούδινα μποτάκια της. Το αυτό και η σκηνογραφία που θεωρεί το θεατή ντουβάρι όταν, μετά από τα μπακίρια, τη χόβολη και τις λάμπες πετρελαίου («Φόροι στην ηλεκτροδότηση» έχει… γράψει το scroll της ουβερτούρας!) μοστράρει στο άκρον ενός φόντου μια εξοχική μεζονέτα country-style «φτωχών».

Το ανωτέρω δεν είναι, βέβαια, μόνο ό,τι οδηγεί στην ασφυξία την ταινία, που στο πρώτο μέρος της παλινδρομεί μεταξύ συρραφής κυρίως μονολόγων (στον συνηθέστατα ακίνητο φακό, με τους ηθοποιούς να κινούνται και να φρασάρουν «ατμοσφαιρικά» ημιτελετουργικά μέσα στο κάδρο) και του στοιχειώματος της femina της Φραγκογιαννούς (δια βίου σκλάβα των άλλων, κηδεμόνας τρόικας θηλυκών με το βραχνά της προίκισής τους, μάνα δύο γιων οικονομικών μεταναστών στο Αμέρικα, εγγονοκτόνα, vigilante, κατά φαντασία λυτρώτρια των θυμάτων της απ’ τα αυριανά βάσανα του φύλου τους και των οικογενειών τους απ‘ τα έξοδα, αφουγκρασμένη απ’ το Θεό, αμαρτωλή, φυγάς) απ’ το Greek gothic… φάσμα.

Εδώ είναι που ο εξπρεσιονισμός, ο ποιητικός ρεαλισμός, η avant-garde και το video clip αρπάζουν το ένα το άλλο απ’ το λαιμό κι απ’ τα μαλλιά, με διπλοτυπίες συννέφων / πανσελήνου / φωτιάς (επί ώρα η οπτική επωδός) να score-άρονται από σεσημασμένα «ακούω φωνές» ηχοτοπία για να τα αποτελειώσει το αδέξιο μοντάζ, κι αυτό στα χέρια της σκηνοθέτη. Όπως κι η κάμερα (τριτώνει ξέρετε τι) που στυλώνοντας τα πόδια στα εξωτερικά τού ρεπεράζ κόβει την ανάσα τής δράσης στο οδοιπορικό τής αυτουργού (της φόνισσας, μην παρεξηγηθούμε), που στο ύστερο μισό συναντάει το ναδίρ της ύπαρξής του σε μια – ασύγχρονη – φωνασκία κατόπιν βρεφοκτονίας και στο άσχετα τόνων sitcom girl power επεισόδιο της Μαρουσώς, διδαγμένα / παιγμένα και τα δύο εξοβελιστέα ερασιτεχνικά. Ουαί για το σάλεμα της ακριβοθώρητης Γκαβάκου και το έξυπνα λανθάνον, καίριο σχόλιο της Ακρόπολης των «λίγων» στο φινάλε. Αλλά και κρίση και καθαρεύουσα και οιστρογόνος serial killer ψυχάκι, «πακετώθηκε» η κυρά. Άσε εγώ πια τι έπαθα η γυναίκα…