FreeCinema

Follow us

GUNDA (2021)

  • ΕΙΔΟΣ: Ντοκιμαντέρ
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βίκτορ Κοσακόφσκι
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: AMA FILMS

Είναι ένα γουρούνι. Που έχει και γουρουνάκια.

Η σύνοψη αυτού του ντοκιμαντέρ είναι πληρέστατη. Και είναι από τις φορές όπου η κριτική (οφείλει να)… σηκώνει τα χέρια ψηλά! Διότι εδώ βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα ντοκιμαντέρ το οποίο θα (έπρεπε να) αφορά (αυστηρά και μόνο) μαθητές σχολικών τάξεων του Δημοτικού, όμως είναι γυρισμένο σε ύφος… art-house «παραξενιάς», με ρυθμούς «αφήγησης» που ούτε ενήλικας μπορεί ν’ αντέξει!

Η απλοϊκή παρατήρηση ζώων στην καθημερινότητά τους σε μία φάρμα δεν αποτελεί ούτε κάτι το δελεαστικό σαν θέμα, ούτε και παιδαγωγικό, ίσως. Ειδικά στο πλαίσιο μιας πιο adult, «καλλιτεχνικής» ματιάς. Το λάθος που κάνει ο Βίκτορ Κοσακόφσκι είναι η επανάπαυση στην θαυμαστή ασπρόμαυρη φωτογραφία και την κινηματογράφηση των «πρωταγωνιστών» του, πετώντας στα σκουπίδια την ιδέα της ύπαρξης του όποιου σεναρίου, στοιχείου απαραίτητου και σε τούτο το genre. Όχι ότι περιμένεις δραματουργία κανονική ή κάτι σαν το fictional «Babe» του 1995, αλλά για πόση ώρα μπορείς να παρακολουθείς μωρά γουρουνάκια να πίνουν το γάλα τους ή να μπουσουλάνε στα πρώτα τους βήματα; Χωρίς να συμβαίνει τίποτε άλλο;

Το ακόμα πιο αξιοπερίεργο εδώ είναι η εντελώς απότομη και ανεξήγητη ένθεση «υποπλοκών» (δεν έβρισκα μια άλλη λέξη και είπα να σαρκάσω) με μερικούς κόκορες και ολίγες αγελάδες, που δεν συνυπάρχουν στο πεδίο της «πλοκής» (περισσότερος σαρκασμός) των γουρουνιών και… εξαφανίζονται από το φιλμ με τον ίδιο ανεξήγητο τρόπο, σαν μία «παρένθεση» στο… μη ενδιαφέρον περιεχόμενο των (κατά τα άλλα) όμορφων εικόνων, οι οποίες έχουν (έστω) την τύχη να γλιτώνουν από κάποιο ενοχλητικό voice-over (ή γλυκερή μουσικούλα). Πάλι καλά!

Η μονοτονία του «Gunda» σπάει μονάχα λίγο πριν το φινάλε του, όταν ο Κοσακόφσκι προσπαθεί ν’ αγγίξει το συναίσθημα του θεατή με μια μακρά σε διάρκεια σεκάνς ελαφρώς προβλέψιμη, άπαξ και τα γουρουνάκια της αρχής έχουν «ωριμάσει» αρκετά… σε μέγεθος (ο ουσιαστικός χρόνος ζωής των τετράποδων παραμένει ασαφής καθ’ όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ). Κι εκεί, όμως, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το τι σκέφτεται ή αντιλαμβάνεται αυτό το γουρούνι, όταν επί σχεδόν ογδόντα λεπτά πριν το παρακολουθούσαμε να τρώει, θα θηλάζει, να βολτάρει ή να κοιμάται (μονάχα); Δεν γίνεται και να το ρωτήσουμε, anyway…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν ήταν έγχρωμο, είχε μια κάποια αφήγηση και ήταν πιο kids friendly, θα δούλευε μόνο με σχολεία. Αλλά (θα) είναι απίστευτα βαρετό (στα 93 λεπτά) ακόμη και για μικρό παιδί! Μάλλον το βλέπουμε (κι εδώ) στη μεγάλη οθόνη επειδή άρεσε στον Χοακίν Φίνιξ (ο οποίος το υποστηρίζει ως executive producer).


MORE REVIEWS

BLOW-UP

Mod φωτογράφος μόδας κυκλοφορεί αμέριμνος σε λονδρέζικο πάρκο και τραβά ό,τι του αποσπά την προσοχή. Ανάμεσα στις εικόνες που θα εμφανίσει αργότερα, θα εντοπίσει ένα χέρι μ’ ένα πιστόλι που σημαδεύει δυο εραστές και θα πιστέψει εμμονικά πως υπήρξε μάρτυρας φόνου.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΗ

Αγγλίδα μόνη, σε διακοπές στις Σπέτσες, παρατηρεί φασαριόζικη οικογένεια λουόμενων και, συνειρμικά, ο νους της «σκαλίζει» διαρκώς τραύματα του δικού της νεανικού παρελθόντος, λάθη μητρότητας κι επιλογές μιας ζωής που… έχασε.

ΟΥΠΣ 2! Ο ΝΩΕ ΞΑΝΑ ΕΦΥΓΕ...

Οι περιπέτειες του Φίνι και της Λία συνεχίζονται, αυτή τη φορά εκτός κιβωτού, όταν μετά από ένα απρόσμενο συμβάν καταλήγουν στον ωκεανό. Τώρα θα πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους προκειμένου να επανενωθούν με την οικογένειά τους πριν να είναι αργά!

ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ

Τρεις οικογένειες, οι οποίες διαμένουν σε τριώροφο κτήριο στα προάστια της Ρώμης, αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων στις εσωτερικές σχέσεις τους, που δεν λένε να λυθούν όσα χρόνια κι αν περάσουν.

ΜΑΪΣΑΜΠΕΛ

Χήρα δολοφονημένου Βάσκου πολιτικού λαμβάνει επιστολή από τον φυλακισμένο, πλέον, εκτελεστή του συζύγου της, ο οποίος εκφράζει την επιθυμία να τη συναντήσει. Τα έντεκα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, άραγε, μπορούν να έχουν γιατρέψει τις πληγές;