του Ηλία Φραγκούλη

Ο υπερπαραγωγικός Φρανσουά Οζόν και όλα τα gay στερεότυπα της φιλμογραφίας του… ξαναχτυπούν με σεναριακές βάσεις κομμάτι ακραίες, κομμάτι αδικαιολόγητες και, εν τέλει, τραγελαφικά αφελείς, σ’ ένα ρομαντικό, νεανικό δράμα memorabilia ατμόσφαιρας, που ούτε καν το hype της πολύ αγαπημένης δεκαετίας του ’80 δεν χειρίζεται σωστά!

Στα μέσα της δεκαετίας αυτής, ο 16χρονος Αλέξ περνά το καλοκαίρι των διακοπών σε παραθαλάσσιο θέρετρο της Νορμανδίας, σώζεται από πνιγμό από τον 18χρονο Νταβίντ, γίνονται φίλοι και μια νύχτα, πίσω από μια κλειστή πόρτα, συμβαίνει το «κακό». Το ερωτευμένο ζευγάρι θα νιώσει τριγμούς και αμφισβήτηση της σχέσης του μετά από έξι εβδομάδες, όταν ο δεύτερος δείξει ενδιαφέρον και για μια χαριτωμένη Αγγλίδα τουρίστρια. Η σύγκρουση θα διανθίσει το έργο με ένα «θριλερικό» στοιχείο, καθώς η αφήγηση βασίζεται σε συνεχόμενα flashback,με τον Αλέξ να εξομολογείται πως το «Καλοκαίρι του ‘85» μιλά για έναν πεθαμένο. Ποιον εννοεί; Και με ποιον τρόπο απεβίωσε;

Η απόλυτη πλήξη της ιστορίας δεν περνά με 2-3 τραγουδάκια της περιόδου, ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι κυριολεκτικά για γέλια, με την ψυχοσύνθεση των δύο αγοριών να παραμένει χαμένη σε μια ασάφεια προθέσεων και σεξουαλικής ταυτότητας, τη στιγμή που η μάνα του Νταβίντ γδύνει τον Αλέξ στη μπανιέρα του σπιτιού τους, σχολιάζει τα «προσόντα» του και δίνει προφανείς εντυπώσεις πως η όλη διαδικασία είναι… συχνό φαινόμενο με τ’ αγόρια που της συστήνει ο γιόκας της! Μία υποπλοκή ψυχαναλυτικής παρακολούθησης του Αλέξ κατόπιν κάποιου «εγκλήματος» το οποίο διέπραξε (εκτός οθόνης), απλά υπάρχει για να βγάλει διάρκεια μεγάλου μήκους η ταινία, οι ερμηνείες δεν ξεπερνούν το επίπεδο αρχικής ανάγνωσης ρόλων από το σενάριο, κατευθείαν μετά το casting και ακόμη και ο Οζόν δείχνει πως έχει βάλει την όποια «πρόκληση» (σήμα κατατεθέν) της δουλειάς του στον αυτόματο πιλότο (υπάρχει, όπως συνήθως, τουλάχιστον μία σεκάνς τρανσβεστισμού, με τραγελαφική δικαιολογία).

Εκεί που, πραγματικά, ο θεατής θα ξεπεράσει κάθε περιθώριο ανεκτικότητας, είναι η σκηνή που οπτικοποιεί τον τίτλο του βιβλίου του Έινταν Τσέιμπερς, στο οποίο βασίζεται το σενάριο του Οζόν. Πρόκειται για μία από τις πλέον camp στιγμές εκ του συνόλου της φιλμογραφίας του, που θα άξιζε να δει κανείς… για να πιστέψει ότι γυρίστηκε! Αλλά, ειλικρινά, γιατί να είναι κανείς τόσο αυτοκαταστροφικός στη ζωή του; Όπως μας δείχνει και ο Αλέξ σε κάποιο σημείο της ταινίας, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές μέθοδοι για να λύσει τα προβλήματά του ένας wannabe αυτόχειρας!