του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Πόσο κρίμα είναι να σου χαλάνε τις ωραίες αναμνήσεις που έχεις από μια παλιά ταινία. Όχι ότι η «Annie» που γύρισε ο Τζον Χιούστον το 1982 ήταν αψεγάδιαστη. Κάθε άλλο. Είχε, όμως, μια αθωότητα μεταδοτική και σεβόταν το πρωτογενές υλικό του θεατρικού μιούζικαλ, την ιστορία και τα τραγούδια. Στη νέα εκδοχή, ο Γουίλ Γκλακ, που τόσο ευχάριστα είχε εκπλήξει με το «Easy A» (αλλά μάλλον, τελικά, πρέπει να το χρεωθεί η υπέροχη Έμμα Στόουν), εδώ προκαλεί συντριπτική απογοήτευση. Δεν διασκευάζει αλλά πασαλείβει ρετουσαρίσματα στην ιστορία, χρησιμοποιεί ένα soundtrack τάχα μου δήθεν μοντέρνο αλλά στην ουσία ανέμπνευστο και δεν ξέρει πώς να γυρίσει ένα μουσικοχορευτικό νούμερο.

Από τις live εμφανίσεις τού καστ σε τηλεοπτικές εκπομπές, φάνηκε ότι η Κουβένζανε Γουάλις, αν και τρισχαριτωμένη, δεν είναι γεννημένη τραγουδίστρια και χορεύτρια. Όλο το υπόλοιπο καστ, όμως, και κυρίως το ensemble, που σίγουρα πέρασε από εξοντωτικές ακροάσεις, σίγουρα είχε τις καλύτερες επιδόσεις στο τραγούδι και τον χορό. Και που τα είχε, δεν τα είδαμε ποτέ. Γιατί ο Γκλακ, αντί να γυρίσει έστω και ένα νούμερο, όχι σώνει και καλά «παραδοσιακά», αλλά με σεβασμό στο υλικό του, πάτησε το γκάζι στη μονταζιέρα και άρχισε τα απανωτά cut. Cut κατάρα.

Με τον ίδιο τρόπο, της πασαλειμμένης «ανανέωσης», αντιμετωπίζονται όλοι οι χαρακτήρες. Ο Γουόρμπακς της παλιάς ταινίας, από παραδοσιακός κροίσος γίνεται μεγιστάνας της κινητής τηλεφωνίας και επειδή καταργείται η παρουσία τού Ρούζβελτ, ο ίδιος κατεβαίνει για Δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Τα ορφανοτροφεία θεωρούνται retro κι έτσι η Άννι μένει με ανάδοχη μητέρα, μια αλκοολική τραγουδίστρια φωνητικών με αποτυχημένη καριέρα και άχτι να γίνει διάσημη. Και οι ψεύτικοι γονείς δεν είναι πλέον ο απατεώνας αδελφός τής διευθύντριας του ορφανοτροφείου, Μις Χάνιγκαν, και η φίλη του, αλλά κάποιοι πληρωμένοι απατεώνες.

Πέρα από το ότι όλες αυτές οι μετατροπές είναι αποτυχημένες και το σενάριο δεν βγάζει ούτε χιούμορ, ούτε συγκίνηση, η μεγαλύτερη αμαρτία της νέας «Annie» είναι οι ελεεινές διασκευές των τραγουδιών, που χάνουν κάθε αίσθηση της πρωτότυπης ιστορίας, της λύπης, της απελπισίας, αλλά και της αισιοδοξίας της Άννι ότι τελικά όλα μπορούν να πάνε καλά. Αν δεν ακούσεις και ένα «Tomorrow» που να σε κάνει να συγκινηθείς, τι να το κάνεις;