της Αικατερίνης Βλαστού

Σε… πηγή remake έχουν εξελιχθεί οι ταινίες της Σουζάνε Μπίερ για το αμερικανικό (ψιλο)ανεξάρτητο σινεμά! Μετά το «Brothers» που γύρισε το 2009 ο Τζιμ Σέρινταν, τώρα ο Μπαρτ Φρέντλιχ μεταφέρει το «Μετά το Γάμο» του 2006. Η αμερικανική κινηματογραφία αγαπά για κάποιον λόγο τις ταινίες της Μπίερ, σε σημείο να της έχει χαρίσει και ένα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Φαίνεται, όμως, πως η επένδυση που γίνεται στα remake των ταινιών της δεν έχει αποδώσει ιδιαίτερα ζουμερούς σε δημιουργικό επίπεδο καρπούς, αφού και στην παλιότερη και στην πιο πρόσφατη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι μέτριο. Το τι βρίσκουν στις ταινίες της Μπίερ, είναι σχετικά εύκολο να εξηγηθεί. Έχουν έναν αέρα δανέζικης κινηματογραφίας, που έχει ένα prestige, αλλά στα σενάριά της βρίσκονται ιστορίες οι οποίες ενώ μπορούν να πιάσουν το μεγάλο κοινό, με στοιχεία κοινωνικά, δραματικά, αισθηματικά, τελικά πλησιάζουν περισσότερο εκείνα της… σαπουνόπερας.

Αν, όμως, στην original εκδοχή βγαίνει δανέζικο δράμα «φιλικό για όλο το κοινό», στα remake οι ιστορίες βγαίνουν κάπως ξενέρωτες. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Έχουμε ένα story που συνδυάζει location, από Ινδία μέχρι Νέα Υόρκη, ζητήματα εξουσίας, οικογενειακά μυστικά από το παρελθόν, χρήμα. Ε, και; Το αποτέλεσμα είναι χλιαρό. Κι ας έχει δύο δυνατές πρωταγωνίστριες που είναι μαστόρισσες στο ήπιο, σχεδόν καταπιεσμένο και πνιγμένο δράμα. Ο χειρισμός της ιστορίας και η σκηνοθεσία δεν τις βοηθούν.

Η Ίζαμπελ δουλεύει σε ένα ορφανοτροφείο στην Καλκούτα, το οποίο αντιμετωπίζει πολλά οικονομικά προβλήματα. Με το ζόρι βγαίνει. Γνωρίζει, όμως, μια επιχειρηματία, την Τερέζα, που βγάζει έναν σκασμό λεφτά από μια αγοραπωλησία και ενδιαφέρεται να χρηματοδοτήσει το Ίδρυμα της Ίζαμπελ. Έτσι, ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη για να την βρει. Εκεί, η συνάντηση θα εξελιχθεί πέρα από την αναμενόμενη συνεργασία, καθώς η πλουσία θα την καλέσει στον γάμο της κόρης της, της Γκρέις. Όταν φτάσει στην τελετή και γνωρίσει την οικογένεια, θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν κάποιοι δεσμοί από το παρελθόν που τη συνδέουν πιο στενά…

Αν έχει δει κανείς την πρωτότυπη ταινία, δεν πρόκειται να εντυπωσιαστεί από τις ανατροπές. Δεν είναι ότι έχει αλλάξει τόσο ριζικά το σενάριο. Αλλάζουν φύλο μερικοί από τους χαρακτήρες, όχι όμως και η δυναμική της ανακάλυψης και της αντιμετώπισης ιστοριών (άσχημων) από το παρελθόν. Ποια είναι η πραγματική σχέση και ποιες είναι οι προθέσεις της γενναιόδωρης κατά τα άλλα χρηματοδότριας; Κόπτεστε να μάθετε;

Η Μισέλ Γουίλιαμς και η Τζουλιάν Μουρ είναι εξαιρετικά ικανές για να παίξουν αυτό το παιχνίδι της υποτονικής αντιπαράθεσης. Μακάρι να μπορούσε να τις χειριστεί εξίσου ικανά και ο σκηνοθέτης τους. Οι ευκαιρίες για αξιοποίηση του δράματος περνάνε και χάνονται μπροστά στα μάτια μας και το μόνο που μένει είναι δύο καλές ηθοποιοί που μπορείς να φανταστείς πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να παίξουν αν είχαν αντίστοιχα καλά επεξεργασμένο υλικό.