FreeCinema

Follow us

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΒΕ (2015)

(EN MAN SOM HETER OVE)

  • ΕΙΔΟΣ: Δραματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χάνες Χολμ
  • ΚΑΣΤ: Ρολφ Λάσγκορ, Ζοζάν Ακγκιούν, Τομπίας Άλμποργκ, Φίλιπ Μπεργκ, Ίντα Ένγκβολ, Βίκτορ Μπόγκε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 116'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: WEIRD WAVE

Ο 59χρονος Ούβε, το γκρινιάρικο φόβητρο της γειτονιάς, έχοντας πρόσφατα χάσει την υπέροχη σύζυγό του και τη δουλειά που κρατούσε επί 43 χρόνια, αποφασίζει να αυτοκτονήσει, την ίδια στιγμή που μια νέα οικογένεια μετακομίζει απέναντί του – και αλλάζει την προοπτική της ζωής του.

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Φρέντρικ Μπάκμαν, αυτή η σουηδική δραματική κομεντί έσπασε τα ταμεία στη χώρα της κι έρχεται να ζεστάνει τις καρδιές και του ελληνικού κοινού. Η συνταγή της, λίγο-πολύ γνώριμη: γκρινιάρης, ηλικιωμένος (γιατί, παρ’ όλο που είναι μόλις 59 ετών, ο κεντρικός ήρωας μοιάζει και φέρεται σαν πολύ μεγαλύτερος), αντικοινωνικός, ανάγωγος άνδρας γνωρίζει νέους ανθρώπους που θα «ξεκλειδώσουν» την καλή του πλευρά αλλά και τα μυστικά / φαντάσματα του παρελθόντος που τον έχουν «καταντήσει» έτσι. Μεταπηδώντας συνεχώς από το σήμερα σε flashbacks της περιπετειώδους ζωής του, ο θεατής αλλά και η καλόκαρδη νέα γειτόνισσα του Ούβε, Νασανίν (Ιρανή μετανάστρια παντρεμένη με Σουηδό), μαθαίνει τις τραγωδίες, τις ευτυχισμένες περιόδους αλλά και τις ηρωικές στιγμές τού κεντρικού χαρακτήρα και τη σημερινή δυσκολία του να επιζήσει πίσω από τους σκοτεινούς και μοναχικούς αμυντικούς τοίχους που ο ίδιος έχει χτίσει για τον εαυτό του. Η αμέριστη συμπαράσταση και σχεδόν θυγατρική αγάπη της Νασανίν, των μικρών παιδιών της αλλά και των υπόλοιπων γειτόνων που ξέρουν πως, πολύ βαθιά μέσα του, ο Ούβε κρύβει μια «μεγάλη καρδιά» (διφορούμενη, καίρια ατάκα της ταινίας), σιγά-σιγά καταφέρνουν να βγάλουν ξανά την καλύτερη πλευρά του χαρακτήρα του στην επιφάνεια.

Κάτα κάποιον τρόπο, ο Ούβε είναι η σκανδιναβική, live-action εκδοχή του… Γκρού από το «Εγώ, ο Απαισιότατος», ένας φαινομενικά «κακός» που όμως κρύβει έναν θησαυρό συναισθημάτων μέσα του. Και η ταινία τού Χάνες Χολμ έχει όντως και η ίδια τη μεγάλη καρδιά τού ήρωά της: η μελαγχολία τής μοναξιάς και η θλίψη τής απελπισίας του Ούβε και των τραγωδιών τής νεότερής του ζωής εναλλάσσεται διαρκώς με – συγκρατημένα – χιουμοριστικές καταστάσεις, κυρίως με «θύμα» τον ήρωα, να προσπαθεί αρχικά να απορρίψει και αργότερα να προσαρμοστεί στις νέες περιστάσεις της ζωής του.

Από πλευράς χιούμορ, μην περιμένετε τρελά γέλια, για Σκανδιναβία μιλάμε, άλλωστε! Οι αστείες στιγμές είναι διακριτικές, το χιούμορ πιο ιδιόμορφο, κάπως πιο απόξενο από αυτό στο οποίο οι «νοτιότεροι» έχουν συνηθίσει – αν έχετε δει ταινίες του Ρόι Άντερσον ή του Άκι Καουρισμάκι, θα ξέρετε ήδη τι να περιμένετε.

Η ταινία είναι τρυφερά ανθρώπινη και συγκινητική. Υπερβολικά συγκινητική. Εκβιαστικά συγκινητική σε σημεία, θα λέγαμε. Ο Χολμ, που υπογράφει και το σενάριο, χρησιμοποιεί όλα τα αφηγηματικά κόλπα για να «χειραγωγήσει» συναισθηματικά τον θεατή, ενώ η επιτηδευμένη, προκάτ πολιτική ορθότητα… βγάζει μάτι, στην προσπάθεια του Ούβε να αποδεχθεί το σημερινό status quo της ζωής αλλά και της χώρας του (η Ιρανή μετανάστρια είναι η κινητήρια δύναμη της ταινίας και η κόρη που δεν απέκτησε ποτέ, κι ο νεαρός gay γείτονας είναι επίσης Ασιάτης μετανάστης που φοβάται το μένος του πατέρα του αλλά βρίσκει καταφύγιο στον Ούβε). Κι όλα αυτά, σε μια φαινομενικά «ρεαλιστική» αλλά εν τέλει απροσδόκητα ουτοπική γειτονιά, όπου όλοι φαινομενικά μισούν, αντιπαθούν και οικτίρουν τον Ούβε για χρόνια, όμως είναι απρόσμενα ανοιχτόμυαλοι να τον συγχωρήσουν και να τον θαυμάσουν αμέσως μόλις αλλάζει νοοτροπία, ενώ οι νεαροί γείτονες είναι ανεκτικοί, φιλόξενοι και φιλικοί μέχρι αηδίας. Στον αντίποδα, οι δυο «κακοί» της ταινίας, ο ένας σε flashback, ο άλλος στο σήμερα, είναι οι κλασικοί δισδιάστατοι θρασύδειλοι, ενώ η σχέση με τον πατέρα του και η τελειότητα (τουλάχιστον στις αναμνήσεις του) της νεκρής του συζύγου θυμίζουν τις ιστορίες στο μπερτονικό «Big Fish», με την αβεβαιότητα του τι από αυτά είναι όντως αληθινό.

Ας μην είμαστε τόσο κυνικοί, όμως. Ο Ούβε κι η ιστορία του είναι μια γλυκόπικρη, μελαγχολικά αισιόδοξη (ναι, αυτή η αντίφαση) και, παρά τις υπερβολές της, μια ειλικρινά ανθρώπινη ταινία με απολαυστικές ερμηνείες από το καστ και ιδιαίτερα τον πρωταγωνιστή, Ρολφ Λάσγκορ, που χαρίζει στον ήρωά του αυτή την κρυμμένη ευαισθησία και ανθρωπιά πίσω από το γκρινιάρικο προσωπείο και παρέχει αυτή τη «μεγάλη καρδιά» σε αυτή τη σουηδική κινηματογραφική επιτυχία.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι από τους υπερβολικά κυνικούς (εμείς την περάσαμε τη δοκιμασία με σχετική επιτυχία!), τότε μάλλον όχι, μολονότι, αν τύχει και τη δεις, να είσαι έτοιμος για την σκουπιδάκι-στο-μάτι στιγμή. Οι αθεράπευτα ρομαντικοί και αισιόδοξοι (σαν τους γείτονες του Ούβε), θα τη λατρέψετε!

MORE REVIEWS

ΕΝΑΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΣ

Τέσσερις απλοί άνθρωποι, σε μια πόλη της Βόρειας Κίνας, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, προκαλώντας (ακόμη και άθελά τους) δραματικές συγκρούσεις. Και κάπου στην πόλη του Μανζούλι υπάρχει ένας ελέφαντας. Που κάθεται.

ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ

Διαστημόπλοιο με πλήρωμα κατάδικους κατευθύνεται ολοταχώς προς μια μαύρη τρύπα. Ένας εξ αυτών έχει γίνει πατέρας. Ο μακρινός γαλαξίας, όμως, είναι ατέλειωτος και σκοτεινός.

Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΛΙΝΚ

Από κάθε πλευρά μοναδικό πρωτεύον γυρεύει ομοίους του. Παρτάκιας Ιντιάνα Τζόουνς του Ηνωμένου Βασιλείου το αυτό. Μαζί μπορούν;

TRANSIT

Ένας άνδρας που προσπαθεί να αποδράσει από τη Γαλλία, την οποία καταλαμβάνουν σταδιακά οι Γερμανοί, παίρνει την ταυτότητα ενός συγγραφέα και αποκτά εμμονή με τη γυναίκα του ανθρώπου τον οποίο πλέον υποδύεται.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥΣ

Οι γυναίκες ενός χωριού της Ελβετίας ρίχνονται στη μάχη της ισότητας και της απόκτησης δικαιώματος ψήφου, με αρχηγό τους παντρεμένη μητέρα δύο παιδιών, η οποία συνειδητοποιεί πως εν έτει 1971 οι συνθήκες έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε, επιτέλους, να μπορούν να πάρουν τις ζωές στα χέρια τους.