του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Κουρασμένο σε ανήκεστο βαθμό είναι το «εύρημα» του found footage, που εισήγαγε έξυπνα το «Blair Witch Project» και εκμεταλλεύτηκε σε βαθμό εξευτελισμού το franchise του «Paranormal Activity». Από εκεί και πέρα, κάθε περαιτέρω «αξιοποίησή» του καταλήγει να είναι κυρίως πληκτική, όταν δε γίνεται σιχαμένη. Στο «V/H/S», τουλάχιστον, υπάρχει μια έξυπνη ιδέα, η δημιουργία μιας σπονδυλωτής ταινίας με κεντρικό άξονα τη ρετρό, πλέον, βιντεοκασέτα, εργαλείο «μόρφωσης» για τους άνω των -άντα fans των ταινιών τρόμου.

Με άξονα την κεντρική ιστορία, αναπτύσσονται άλλες πέντε μικρού μήκους ταινίες, άλλες λίγο καλύτερες, άλλες ασήμαντες, που έχουν μπόλικο αίμα για όσους ενθουσιάζονται από αυτό. Είναι, όμως, αυτό αρκετό; Η κινηματογράφηση με κουνημένη κάμερα, ήχο που χάνεται, πλάνα ακαδράριστα, ασπρόμαυρο ή φιλμ με κόκκο για να θυμίζει κάμερα παρακολούθησης ή home video και μεγάλα χάσματα, δε δίνει πια στιλ. Ειδικά αν έχεις δει αρκετές ταινίες του είδους, καταντά απλώς πληκτική. Στην εποχή του High Definition, το «V/H/S» και το είδος που εκπροσωπεί είναι πλέον πολύ χαμηλής ανάλυσης.