του Άγγελου Μαύρου

Είναι η αρχή μιας όμορφης φιλίας; Σίγουρα για τους ήρωες αυτού του ιβηρικού (ευρωπαϊκού κι αμερικάνικου) παιάνα στο ξάνοιγμα στις εκπλήξεις της ζωής κόντρα στο «ου μπλέξεις», ελπίζω και για το κονέ του ελληνικού κοινού με την εκ Μπουένος Άιρες, μηρυκασμών μεν buen δε, τρίτη μεγάλου μήκους ενός golden boy της τηλεόρασης, το οποίο βόσκησε ως δραμεντί κισμέτ αίφνης συμπόρευσης ελέω αλτρουισμού, «εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε» υπό προθεσμία σχέσεων, πολιτισμικών σοκ γκάου σασπένς αντιξοοτήτων εξιχνίασης σογιού και στην πορεία αμοιβαία σωτήριου «ξεκλειδώματος» δυνάμει εαυτού.

Ο στάβλος είναι βέβαια αυτός ενός buddy παραμυθιού για τα νήματα του βίου που κινεί η ειμαρμένη, το ενίοτε παράλογα σκληρό εμπειρικό φορτίο ως test και μάθημα απαντοχής, τη φαντασιωσικά ενερμάτιστη βίωση της ύπαρξης, ό,τι ενώνει ουμανιστικά χωρίζοντας γεωγραφικά / γλωσσικά / φυλετικά τους ανθρώπους και το ξόρκισμα του όποιου καρδιοτραύματος ως κάθαρση και ως προαπαιτούμενο του «μετά» της ευτυχίας. Κι εδώ είναι η σκίαση φιγούρων (με ειδική μνεία στη sui generis σπιτική ή επαγγελματική τυπολατρεία του υποκριτικού πολυεργαλείου Νταρίν, εδώ σε κάστινγκ στα όρια της εικόνας του) και τα «to know us better» απρόοπτα που χρονικογραφούν τη συγκατοίκηση με χιούμορ και οπτική α λα Πάμπλο Στολ σε double speed. Τα λόγια είναι… περιττά για τον δεύτερης γενιάς σχιστομάτη της χώρας των pampas, Ιγνάσιο Χουάνγκ, που λέει μόνο μία λέξη español αλλά η ερμηνεία του στη μανδαρίνικη διάλεκτο, την κινησιολογία και τις εκφράσεις πρέπει εφεξής να διδάσκεται στις υποκριτικές σχολές ανά τον κόσμο.

Μικροπροβλήματα υπάρχουν πάντα σε τέτοιου είδους μαζώξεις. Τα ιντερλούδια ταξιδιού του νου (στα freak accidents που συλλέγει από αποκόμματα της διεθνούς ειδησεογραφίας ο «γκάουτσο» και αποτελούν το κρυφού συνεκτικού δεσμού τού ανδροντουέτου δραματουργικό κλου της υπόθεσης) κληρονομούν επάξια το μακάβρια ιλαρό «The Darwin Awards» αλλά νοθεύουν τον τόνο της ταινίας, ενώ η Αποκάλυψη οικογενειοπληγής – κλειδιού «ανάγνωσης» του «εγώ» στραβόξυλου (σαν outtake του «Ατέλειωτοι Αρραβώνες» για τον πόλεμο των νησιών Φόκλαντ) σκάει ως ευπρόσδεκτο ένθετο κρεσέντο συναισθήματος, ψυχολογίζει, ωστόσο, μετρίως επινοητικά. Μινιμάλ, πιο εστέτ μοντάζ, τέλος, θα έβρισκε το «είναι» της αφήγησης πιο τζαστ. Ετούτο το θηλαστικό, όμως, σπανίως πλακώνει, μουγκανίζει με χαμόγελο (αφού αρμέξεις τη μελαγχολία του) και, αφού λυτρώνεται, λυτρώνει. Βόηθα κι εσύ το ζωντανό…