του Ηλία Φραγκούλη

Ισπανική παραγωγή του 2017, που εκτός του τόπου καταγωγής της (και της Πορτογαλίας) δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει καμία άλλη κινηματογραφική αγορά. Αλλά διανέμεται στην Ελλάδα! Για να μας βασανίσει (όπως κάνει ο απαγωγέας στο φιλμ…) και να ξεχαστεί εντός ολίγων ημερών.

Ανήλικο κορίτσι τσακώνεται με τη μητέρα του επειδή κρατούσε κρυμμένο τον έλεγχο από το σχολείο (είχε πιάσει μονάχα τη βάση). Η τιμωρημένη δεκάχρονη δεν εντοπίζεται πουθενά μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου, η οικογένεια καλεί την αστυνομία και δηλώνει εξαφάνιση, την επόμενη μέρα τα νεύρα όλων είναι τσιτωμένα, αφού κανείς δεν έχει επικοινωνήσει μαζί τους, έστω για να ζητήσει λύτρα απαγωγής. Μία επιστολή εμφανίζεται στην εξώπορτα, η πρόταση που περιλαμβάνει μπορεί να είναι και φάρσα, μπορεί να είναι και επικίνδυνη για όλους τους. Η οικογένεια θα συμφωνήσει να εκτελέσει το αίτημα της επιστολής και, περασμένα μεσάνυχτα, ένας άγνωστος άνδρας θα βρεθεί στην τραπεζαρία της οικίας των Κάστρο, δίχως μάσκες ή κάποιο «τρικ» που θα κάλυπτε το πρόσωπό του.

Μέχρι στιγμής, το «Παιχνίδι του Ρόδου» είναι ένα μελόδραμα μάλλον κακοσκηνοθετημένο, που δεν δικαιολογείται ως δεύτερη δουλειά μεγάλου μήκους, με αδιάφορες ή φωνακλάδικες ερμηνείες «απόγνωσης» και εκνευριστική (συνεχή) χρήση κάμερας στο χέρι, η οποία σου δίνει την υποψία πως έχει… τσακωθεί με το μοντάζ! Ο ανώνυμος άνδρας ζητά από τα μέλη της οικογένειας να ομολογήσουν ένα σκοτεινό (;) μυστικό που κρύβουν ενοχικά στα βάθη της ψυχής τους. Εκείνος το γνωρίζει, όμως απαιτεί να γίνει δημόσια ομολογία παρουσία και των υπολοίπων, ακολούθως να ορίσει την «εξιλεωτική» τιμωρία του αμαρτωλού και, εν τέλει, να επιστρέψει το κοριτσάκι στο σπίτι του. Υπάρχει θυμός, πατέρας, μάνα και γιος εκδηλώνουν μία κάποια ανησυχία και σταδιακά, όρθιοι, λες και βρίσκονται τιμωρία μπροστά στον πίνακα μίας σχολικής τάξης, εξομολογούνται το πιο ακραίο μυστικό της ζωής τους.

Η ιδέα είναι σαφώς ενδιαφέρουσα, όμως ο Χοσουέ Ράμος, αφού μας έχει ήδη πείσει ότι δεν υποστηρίζει καταλλήλως την αφήγηση, ξεδιπλώνει ένα σενάριο αστείο, συντηρητικό και γεμάτο στερεότυπα, καθώς η κάθε «αποκάλυψη» ακυρώνεται από τον απαγωγέα (διότι δεν ήταν αυτή που περίμενε ν’ ακούσει) και το γαϊτανάκι συνεχίζεται το ίδιο μονότονα, επιφυλάσσοντας (δήθεν) εκπλήξεις στην επιλογή της εκάστοτε τιμωρίας, η οποία σχετίζεται με το αμάρτημα. Η σκηνοθεσία είναι «αιχμάλωτη» εντός ενός δωματίου του σπιτιού (σχεδόν αποκλειστικά) και ο Ράμος δεν είναι καθόλου δημιουργικός σε πλαναρίσματα ή χτίσιμο σασπένς. Απλά, σου σπάει τα νεύρα… για να τελειώσει η δοκιμασία η δική σου σε αυτά τα 99 λεπτά του έργου, μιας και το σενάριο δεν έχει και πολλά να σου πει. Οι ιστορίες που αφηγούνται τα μέλη της οικογένειας φανερώνουν απληστία, σεξουαλικά απωθημένα, μία ανηθικότητα που θα ήθελε να μοιάσει με κοινωνικό σχόλιο, αλλά περισσότερο σκανδαλίζει λαϊκίστικα.

Η κορύφωση είναι «αρρωστημένα» ακραία, για να προκαλέσει εντυπώσεις και μόνο. Και είναι κρίμα, γιατί με διαφορετικές και πιο καλογραμμένες ιστορίες εξομολογήσεων, μία-δύο ανατροπές στην πλοκή και έναν πραγματικά ικανό σκηνοθέτη, θα είχαμε ένα έξυπνο θρίλερ «δωματίου». Τούτο εδώ, όμως, δεν παίζεται!