FreeCinema

Follow us

ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ (2017)

(UNA MUJER FANTASTICA)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σεμπαστιάν Λέλιο
  • ΚΑΣΤ: Ντανιέλα Βέγκα, Φρανσίσκο Ρέγες, Λουίς Νιέκο, Αλίν Κούπενχαΐμ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 104'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: STRADA FILMS / SEVEN FILMS

Όταν ο σύντροφός της πεθαίνει ξαφνικά, ο κόσμος της trans τραγουδίστριας Μαρίνα καταρρέει κυριολεκτικά εν μια νυκτί, έχοντας να αντιμετωπίσει την εχθρική κι εκδικητική του οικογένεια αλλά και τις εξευτελιστικές διαδικασίες της αστυνομίας.

Το 2013, ο σκηνοθέτης Σεμπαστιάν Λέλιο έγινε παγκόσμια γνωστός με το «Gloria», έναν ύμνο στο ώριμο θηλυκό. Φέτος, επιστρέφει με άλλη μια ηρωίδα που δεν πρωταγωνιστεί συχνά στο σινεμά: μια trans γυναίκα που προσπαθεί να ζήσει μια κανονική ζωή. Η Μαρίνα Βιδάλ είναι τραγουδίστρια σε νυχτερινό κέντρο, αν και διαθέτει μια σπουδαία οπερετική φωνή. Είναι, όμως, ευτυχισμένη στο πλευρό του ώριμου Ορλάντο, ο οποίος άφησε την οικογένειά του για να ζήσει μια ευτυχισμένη σχέση μαζί της. Τη νύχτα των γενεθλίων της, ο Ορλάντο αρρωσταίνει και πεθαίνει λίγο αργότερα στο νοσοκομείο, όπου τον οδηγεί η σοκαρισμένη Μαρίνα. Αυτό που ακολουθεί γι’ αυτήν τις επόμενες μέρες είναι ένα αληθινό μαρτύριο, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τις στερεοτυπικές υποψίες της αστυνομίας αλλά κυριότερα την (έως και βίαια) εχθρική αντίδραση της οικογένειας του Ορλάντο, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα και τον χρόνο να θρηνήσει το νεκρό σύντροφό της. Αρχικά συνεργάσιμη και φαινομενικά ψύχραιμη, η Μαρίνα δέχεται παθητικά να της «κλέψουν» όλη της την κοινή ζωή με τον Ορλάντο (σπίτι, αυτοκίνητο), καθώς και τις προσβολές για την ταυτότητά της που στωικά σηκώνει στους ώμους. Όταν το πρώτο σοκ περνά και η μεγαλύτερη πληγή που αισθάνεται, πέραν της φυσικής απώλειας, είναι η δυσπιστία των άλλων για τα ειλικρινή της συναισθήματα για το σύντροφό της, η Μαρίνα αποφασίζει να αντισταθεί και να διεκδικήσει τη θέση που της αρμόζει αλλά και τα δικαιώματά της.

Ο Λέλιο συνεργάζεται εδώ στην παραγωγή με δυο μεγάλα ονόματα του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, τον Πάμπλο Λαραΐν («Νερούδα») και την Μάρεν Άντε («Toni Erdmann»), και το αποτέλεσμα είναι άλλη μια λαμπρή επιτυχία για τον ίδιο και το χιλιανό σινεμά, η οποία ήδη απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου. Χωρίς πολλές φανφάρες και με μια αξιέπαινη αφηγηματική ειλικρίνεια, η ιστορία της Μαρίνα γίνεται ταυτόχρονα τραγική αλλά και θριαμβευτική. Ωστόσο, όσο και να προσπαθεί να την κάνει να μοιάσει με μια ρεαλιστική, μοντέρνα ματιά σε ένα άτομο του οποίου η κοινωνική ομάδα μόλις πρόσφατα αρχίζει να απορροφάται και να κατανοείται από το ευρύτερο σύνολο, είτε στη Χιλή είτε οπουδήποτε, δεν αποφεύγει κάποιες «ποιητικές άδειες» (όπως το φάντασμα του Ορλάντο που ακολουθεί και κατευθύνει την Μαρίνα ή την ξεκάθαρα συμβολική σκηνή με τον αέρα που φυσά κόντρα πάνω την ηρωίδα) αλλά και κάποιες στιγμές που φαίνονται μάλλον «τραβηγμένες» για μεγαλύτερο συναισθηματικό αντίκτυπο (δεν θα τις ονομάσω «εκβιαστικές», αλλά φτάνουν συχνά κοντά σε αυτή την λεπτή κόκκινη γραμμή). Κάποιοι φτάνουν να τον αποκαλούν και «νέο Αλμοδόβαρ», όμως, όσο ενθαρρυντικά κι αν είναι τα σημάδια αυτής της άμεσης σύγκρισης, ο Λέλιο δεν έχει φτάσει  ακόμα τα αντίστοιχα επίπεδα τόλμης, δημιουργικότητας και – γιατί όχι; – εκκεντρικότητας του Ισπανού δημιουργού. Το σενάριο και η σκηνοθεσία του μπορούν να χαρακτηριστούν και κάπως δισδιάστατα ή «πεζά» ώστε να αξίζουν τον τίτλο, ενώ η έλλειψη έστω και κάποιου ελάχιστου λυτρωτικού χιούμορ είναι ίσως το μεγαλύτερο «αμάρτημα» της ταινίας.

Παρ’ όλα αυτά, ο αδιαμφισβήτητος άσος στο μανίκι του Λέλιο είναι η πρωταγωνίστριά του, Ντανιέλα Βέγκα, η οποία «κεντάει» στο πρόσωπο, τις εκφράσεις και το σώμα της όλα τα στάδια που περνά μέσα σε ελάχιστες μόνο μέρες η πολύπαθη ηρωίδα της. Πότε με περήφανη αξιοπρέπεια, πότε με αυτοκαταστροφική ηττοπάθεια, πότε αψηφώντας τα πάντα με ατίθαση θέληση, η Βέγκα ανάγει το ρόλο σε έναν από τους πιο σημαντικούς του σύγχρονου σινεμά, σίγουρα εγχέοντάς του και προσωπικές, αληθινές της εμπειρίες. Το γεγονός πως και στην πραγματικότητα είναι μια σπουδαία οπερετική τραγουδίστρια «αποθεώνει» την τελική σκηνή, σε μια ταινία που εξυμνεί τη φράση (η οποία υπάρχει και στην ταινία) «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό».

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν είσαι τρανσφοβικός, τότε… καλά θα κάνεις να την δεις (και ως κοινωνικό μάθημα)! Κατά τα άλλα, είναι μια σοβαρή, συνολικά καλογραμμένη και έντονα συναισθηματική δραματική ταινία για τον θρίαμβο της ψυχής απέναντι στις προσωπικές και κοινωνικές αντιξοότητες, με μια ερμηνεία που μπορεί να στείλει μια trans ηθοποιό μέχρι τα Όσκαρ! Αν όλα αυτά δεν σου κινούν το ενδιαφέρον, τότε μάλλον δεν είναι η ταινία σου (αλλά θα βρεθείς στη μειοψηφία).

MORE REVIEWS

ΟΝΤΩΣ ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ;

Ο Ντάνι τα έχει με τη Στέλλα. Μια μέρα περνάει από το σπίτι ο Αχιλλέας και «κάνουν» ένα τσιγαριλίκι. Και πιάνουν και την κουβέντα.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: GEOSTORM

Η παγκόσμια κοινότητα ενώνεται για να αντιμετωπίσει τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής με ένα δίκτυο δορυφόρων που επηρεάζουν τις καιρικές συνθήκες. Όταν αρχίσουν να παρατηρούνται παράξενες δυσλειτουργίες που οδηγούν σε μια μεγάλη καταστροφή, δύο αδέλφια θα προσπαθήσουν να διορθώσουν το πρόβλημα αλλά και τη δύσκολη μεταξύ τους σχέση.

ΜΝΗΜΕΣ

Οι πόλεμοι, οι πολιτικές, ο κοσμάκης, η περιπέτεια της Ελλάδας κατά τα έτη 1936 - 1952, όπως δεν τα έχεις ξαναδεί (περίπου). Να σου γίνει μάθημα;

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

Η Ζένια και ο Μπόρις βρίσκονται σε διαδικασία διαζυγίου. Αμφότεροι έχουν προχωρήσει σε καινούργιες αγάπες και δεν μπορούν να πιστέψουν την ευτυχία τους. Συνεχίζουν να τσακώνονται, όμως. Άσχημα. Για τα πάντα. Και για τον ανεπιθύμητο, πια, 12χρονο γιο τους. Μέχρι που ο τελευταίος εξαφανίζεται ξαφνικά.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ

Παρίσι, 1964. Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζέιμς Λορντ δέχεται την κολακευτική πρό(σ)κληση του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Αλμπέρτο Τζιακομέτι, να ζωγραφήσει το πορτρέτο του. Και η εμπειρία που αρχικά ήταν να κρατήσει λίγες μέρες, τραβάει για καιρό...