FreeCinema

Follow us

THE STRANGERS: ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ (2018)

(THE STRANGERS: PREY AT NIGHT)

  • ΕΙΔΟΣ: Τρόμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζοχάνες Ρόμπερτς
  • ΚΑΣΤ: Κριστίνα Χέντρικς, Μάρτιν Χέντερσον, Μπέιλι Μάντισον, Λούις Πούλμαν
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 85'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ODEON

Τετραμελής οικογένεια εκδράμει νύχτα σε απομονωμένη εξοχική τοποθεσία, με απώτερο σκοπό τον εγκλεισμό της άτακτης κόρης σε σχολείο της ευρύτερης περιοχής. Την υποδέχεται, όμως, παρέα άγνωστων μασκοφόρων, η οποία κραδαίνοντας μαχαίρια και τσεκούρια δεν δείχνει διατεθειμένη να αφήσει τους τέσσερις νεοαφιχθέντες να απολαύσουν το γαλήνιο τοπίο…

Τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει από το προ δεκαετίας αποκρουστικό (και εντελώς ξεχασμένο) «Κλείδωσες;». Τούτο εδώ αποτελεί, υποτίθεται, sequel εκείνου (μην σας μπερδεύει η ανακολουθία των ελληνικών τίτλων), ερχόμενο τόσα χρόνια μετά να διεκδικήσει το μερίδιο που του αναλογεί από την εισπρακτική επιτυχία που είχε γνωρίσει το original. Περισσότερο με remake μοιάζει, όμως, πάρα με συνέχεια! Το δράμα δωματίου του αρχικού ημιώρου από τα τότε, το οποίο έφερνε στο επίκεντρο τη δοκιμαζόμενη σχέση ενός ζευγαριού, εδώ έχει αντικατασταθεί από το εξίσου ανούσιο και βαρετό οδικό ταξίδι μιας οικογένειας, οι σχέσεις των μελών (γονιών και τέκνων) της οποίας δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές. Με την άφιξή τους στο τροχόσπιτο του ήσυχου παραλίμνιου μέρους όπου πρόκειται να καταλύσουν, θα ενοχληθούν από νεαρή κοπέλα η οποία χτυπά επανειλημμένως την πόρτα τους γυρεύοντας τη φίλη της Τάμαρα, όπως έκανε και η… προκάτοχός της του 2008. Ο άνδρας του σπιτιού βιδώνει κι εδώ τη λάμπα από το φως της βεράντας μήπως και δει καλύτερα ποια είναι αυτή που τους ενοχλεί μέσα στη νύχτα, και μισή περίπου ώρα έπειτα από την έναρξη του φιλμ τα μαχαίρια βγαίνουν από τις θήκες τους (για να γίνει κάτι, επιτέλους…).

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, το άνωθεν «επιτέλους» δεν είναι παρά σχήμα λόγου, καθώς η έκρηξη αναίτιας σαδιστικής βίας που ακολουθεί είναι μάλλον εξοργιστική. Ουδεμία διάθεση εξήγησης του μένους των τριών μασκοφόρων δεν υπάρχει, κατά τις διδαχές του πρώτου μέρους του franchise, φυσικά, με την ξεδιάντροπη – προσπάθεια – αντιγραφής των «Εκείνοι» (2006) και «Παράξενα Παιχνίδια» (1997) καλά να κρατεί, εμπλουτισμένη εδώ με μια λανθάνουσα α λα «Νύχτα με τις Μάσκες» (1978) προσέγγιση, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον το original score που έχει μια αύρα από Τζον Κάρπεντερ, αλλά και τα ατελείωτα βραδινά μαχαιρώματα. Όλα τα κλισέ που ταλαιπωρούν το genre εσχάτως κάνουν τη θριαμβευτική επανεμφάνισή τους, καθώς τα μελλοντικά θύματα επιδίδονται σε ρεσιτάλ ηλίθιων κινήσεων (τα κωλόπαιδα από το «Scream» θα έστηναν αληθινό γλέντι σχολιάζοντας τις… επίμαχες φάσεις), τα κινητά τηλέφωνα δεν πιάνουν και τα σταθερά δεν λειτουργούν, ενώ το ερημικό trailer park και το παρακείμενο δάσος προσφέρουν (θεωρητικά) απλόχερα το περιβάλλον τους για μερικά jump scares, τα οποία (πλην μιας περίπτωσης μοναχά) ουδέποτε έρχονται.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια διαφοροποίησης από τα γνωστά, ο ειδικευόμενος σε δευτεροκλασάτα θρίλερ σκηνοθέτης Τζοχάνες Ρόμπερτς βουτάει στα βαθιά της μοδάτης eighties νοσταλγίας, επιλέγοντας ένα soundtrack που βρίθει ένοχων απολαύσεων από την εποχή εκείνη. Ντύνει σκηνή κυνηγητού μετά τσεκουριών με τη φωνή της Μπόνι Τάιλερ σε ένα νυχτερινό σκηνικό πλημμυρισμένο από neon φώτα, άλλος όμως ο χαβαλές του «The Guest» (2014) κι άλλο το αιματοβαμμένο, δήθεν σοβαρό horror. Κλιμακώνει την… απέθαντη τελική σεκάνς υπό τους ήχους των Air Supply, καταφέρνοντας να φτιάξει κάτι που μπορεί να προσφέρει έστω «κανιβαλισμό γαλαρίας», όμως όλα αυτά δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους εδώ, μιας και το απάνθρωπο πρόσωπο της εν πλήρους συνειδήσεως σφαγής που έχει κατακλύσει την οθόνη, δεν αιτιολογείται με τίποτα. Εκτός εάν δεχθούμε εν είδει κριτικής και παραδοχής(;) πως οι τρεις μασκοφόροι δεν είναι παρά «Kids in America» όπως τραγουδά η Κιμ Γουάιλντ στο ξεκίνημα του φιλμ – πλην όμως ένα τέτοιο «παιδί» είναι και η προβληματική έφηβη κόρη της στοχευμένης οικογένειας, που – προκειμένου να πειστούμε για το ατίθασο του χαρακτήρα της – φοράει μπλουζάκι Ramones, έχοντας επιπλέον περασμένο στη μέση της κόκκινο καρό πουκάμισο. Τέτοια σχηματοποίηση θα τη ζήλευε και… «η αλήθεια των Sex Pistols» από τους «Χούλιγκανς» (1983) του Κώστα Καραγιάννη!

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αναίτιο sequel σε ένα ούτως ή άλλως κάκιστο θρίλερ τρόμου, που ερχόμενο μάλιστα με απόσταση τόσων ετών από το original, πείθει με άνεση πως στερείται λόγου ύπαρξης. Η ένθεση ενός ξεκούδουνου κλίματος αθωότητας μέσω του soundtrack μπορεί φαινομενικά να προσφέρει ζητωκραυγές τρολαρίσματος, δεν μπορεί όμως να μακιγιάρει το απεχθές σφαγείο τούτης της «Ματωμένης Νύχτας». Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μην ακολουθήσει και δεύτερη συνέχεια, όχι μόνο σε δέκα, αλλά ούτε και σε εκατό χρόνια από τώρα.

MORE REVIEWS

ΜΠΛΕ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Η Μπλε Βασίλισσα, «ένα από τα πολυτιμότερα διαμάντια του κόσμου», πέφτει στα χέρια συμμορίας κατόπιν κλοπής, αλλά σχεδόν όσοι συμμετείχαν σε αυτήν έχουν κι από ένα διαφορετικό σχέδιο για το πού θα καταλήξει αυτή η περιζήτητη λεία…

THELMA

Κόντρα στις επιθυμίες των σφόδρα θρησκόληπτων χριστιανών γονιών της, η ντροπαλή, ήσυχη και εσωστρεφής Τέλμα ακολουθεί το όνειρο των σπουδών βιολογίας μακριά τους, στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Όπου γνωρίζει και ερωτεύεται τη συμφοιτήτριά της Άνια, κι αρχίζει να εκδηλώνει ακραίες ψυχοσωματικές (ίσως και μεταφυσικές) κρίσεις.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

Ένας κυνικός, σκεπτικιστής καθηγητής και τηλεοπτικός ερευνητής κάλπικων ιστοριών φαντασμάτων καλείται να εξιχνιάσει την αλήθεια πίσω από τρία παράξενα συμβάντα με αμφίβολη λογική εξήγηση.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΦΙΛΟΣ

Ως «καρπός» ενός τυχαίου one night stand, ο Ματιέ δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Όταν μια μέρα λάβει ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα που τον ενημερώνει πως ο πατέρας του πέθανε, θα ταξιδέψει μέχρι τον Καναδά προκειμένου να γνωρίσει από κοντά μια οικογένεια η οποία αγνοεί ολοκληρωτικά την ύπαρξή του.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, Ο ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι μέρος του λόγου ήταν ο Χάιντεγκερ του ρωμέικου τύπου και Τύπου και των οίκων των γραμμάτων μας; Συμμετέχουν «Ζώντες και Τεθνεώτες» κι εκπορεύονται «Μυστικά της Συμπάθειας». Προκύπτει «Ο Εαυτός» του; Και κατά πόσο in memoriam;

MR KLEIN

MR KLEIN

Ποιοι είναι πάλι αυτοί; Κολλητοί εκείνων από το «Κλείδωσες;»; Από το «Purge»; Από το «Είσαι ο Επόμενος»; Παιδιά, μας τα ‘πανε κι άλλοι, περάστε από του χρόνου…